II SA/Kr 180/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie WSA Grażyna Firek WSA Renata Czeluśniak (spr.) Protokolant Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2006 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Wojewody z dnia 17 grudnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Decyzją z dnia [...] 2002 r. Wójt Gminy [...] na podstawie art.28, art.33 ust.1, art.34 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. Nr 89 poz.414 z późn. zm./, po rozpatrzeniu wniosku inwestora, zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę budynku gospodarczego na maszyny i sprzęt rolniczy na działce nr [...] położonej w [...]. W uzasadnieniu wskazano, odnosząc się do zgłoszonych w toku postępowania uwag M. W., iż zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zabudowa dla budynków mieszkalnych wynosi 15 m, dla produkcyjnych 20 m od krawędzi drogi. Brak jest natomiast zapisu, że budynki gospodarcze muszą być realizowane na drugim planie. Ponadto stwierdzono, iż odległość pomiędzy budynkami: istniejącym -mieszkalnym, a projektowanym - gospodarczym wynosi 3 m, po 1,5 m od granicy dla obu budynków, a §12 ust.2 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie stanowi, że w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej nie ustala się wymagań w zakresie zachowania odległości między budynkami na działce, z zastrzeżeniem przepisów, które nie mają w nin. sprawie zastosowania. W odwołaniu od tej decyzji M. W. zarzuciła, że lokalizacja tego rodzaju budynku jest dla niej krzywdząca, gdyż huki związane z wjazdem i wyjazdem oraz ewentualnymi naprawami sprzętu ciężkiego przechowywanego w tym budynku będą zakłócać spokój w jej budynku mieszkalnym. Nadto zarzuciła, że projektowany budynek będzie uciążliwy również, ze względu na drgania i zanieczyszczenie powietrza(spaliny). Wg odwołującej decyzja narusza przepis art. 4 prawa budowlanego, a budynki gospodarcze winny być usytuowane w drugim planie zabudowy. Decyzją z dnia 17 grudnia 2002 r. Wojewoda, na podstawie art.82 ust.3 prawa budowlanego i art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że proponowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...], gdyż działka inwestorów położona jest na obszarze oznaczonym symbolem [...] - teren projektowanej zabudowy zagrodowej z dopuszczeniem jednorodzinnej na zasadach zawartych w ustaleniach generalnych. Stwierdzono, iż przedmiotowe pozwolenie zostało wydane w zgodności z decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] 2002 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Zgodnie z wymogami art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane inwestorzy przedłożyli dowód dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zaś wniosek o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji został złożony w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zatwierdzony przedmiotową decyzją projekt budowlany budynku gospodarczego jest kompletny i zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projekt ten został wykonany poprawnie przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane. Wobec spełnienia przez inwestorów wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i 2 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane wójt gminy [...] nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji, stosownie do dyspozycji art. 35 ust. 4 ww. ustawy Prawo budowlane. W związku z zarzutem podniesionym w odwołaniu, że przedmiotowa inwestycja będzie uciążliwa dla sąsiedniej posesji wojewoda wyjaśnił, iż zgodnie z § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko /Dz. U. Nr 179, póz. 1490/ do spraw wszczętych, a nie zakończonych ostatecznie przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia, stosuje się nie dłużej niż do dnia [...] 2003 r., przepisy rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji /Dz. U. Nr 93 z 1999r., póz. 589/. Zgodnie z przepisami tego rozporządzenia budynek gospodarczy na maszyny i sprzęt rolniczy nie jest zaliczony do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. W związku z zarzutem, że usytuowanie projektowanego budynku naruszy przepis art. 4 Prawa budowlanego wyjaśnił, że kwestia dostosowania projektowanych budynków do otaczającej zabudowy jest sprawą subiektywną i zależy od indywidualnej oceny poszczególnych osób. Podkreślił, że omawiany budynek został zaprojektowany na obszarze przeznaczonym (zgodnie z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy [...]) pod zabudowę zagrodową z dopuszczeniem zabudowy jednorodzinnej, zaś ustalenia szczegółowe i ustalenia generalne powołanego wyżej planu zagospodarowania przestrzennego nie zawierają wymogu sytuowania budynków gospodarczych w drugiej linii zabudowy. Natomiast zgodnie z ustaleniami ogólnymi planu dotyczącymi komunikacji minimalna odległość budynków gospodarczych od krawędzi jezdni drogi wojewódzkiej winna wynosić 8m, a więc usytuowanie przedmiotowego budynku w odległości 15 m od krawędzi jezdni drogi 06 KDW (zaliczanej do dróg wojewódzkich) nie naruszy ww. ustalenia planu. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję podtrzymała zarzuty zgłoszone w odwołaniu. Podniosła ponadto, że nie została nawet zawiadomiona o zebraniu materiałów w sprawie, co umożliwiłoby jej zapoznanie się z pismami inwestora, w których informuje o zamiarach użytkowania garażu jako lokalu mieszkalnego. Skarżąca uznała zatem, iż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja wójta jest wadliwa merytorycznie i wydana została z naruszeniem procedury administracyjnej. Zaskarżona decyzja sankcjonuje - zdaniem skarżącej - w istocie samowolę budowlaną inwestora, który oficjalnie poinformował organy, iż w istocie, docelowo buduje budynek mieszkalny, pod szyldem garażu. Ponadto żaden z organów nie wziął pod uwagę, że pan W. świadczy usługi ciężkim sprzętem rolniczym, tak więc "rzekomy garaż" jest zapleczem prowadzonej działalności gospodarczej. Skarżąca zarzuciła również, iż organy nie przeprowadziły żadnego dowodu, mimo jej zarzutu, na okoliczność czy planowany budynek jest zgodny z art. 4 Prawa budowlanego. Organy obu instancji nie dostrzegły, iż sam projektant uznał za należytą lokalizację budynku w dalszej strefie działki. Przez zatwierdzoną lokalizację budynku, zdaniem skarżącej, został naruszony art. 4 i 5 Prawa budowlanego. Skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 10 kpa przez uniemożliwienie stronie przed wydaniem decyzji wypowiedzenie się co do twierdzeń drugiej strony, przez nie przeprowadzenie dowodu z wizji lokalnej, przez brak opinii biegłego na okoliczność lokalizacji budynku i przez legalizację przy pomocy decyzji, w celu obejścia prawa, faktycznych-mieszkalnych zamiarów inwestora. Zdaniem skarżącej nastąpi naruszenie planu zagospodarowania przestrzennego ustalającego zabudowę mieszkalną w odległości 15 m tak, aby w tym miejscu nie były lokalizowane inne obiekty, w szczególności uciążliwe dla sąsiedztwa." Tradycją stało się bowiem, że w budownictwie zagrodowym budynki gospodarcze są lokalizowane w drugie linie zabudowy, a dom mieszkalny przy drodze (15 m). Zaskarżone decyzje tej tradycji się nie trzymają, zmieniając ją w interesie jednej ze stron". W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odpowiadając na zarzuty zawarte w skardze organ II instancji wyjaśnił, iż bezpodstawne jest twierdzenie Pani W, że zaskarżona decyzja "sankcjonuje w istocie samowolę budowlaną inwestora, który oficjalnie informuje organy postępowania, iż w istocie docelowo buduje budynek mieszkalny pod szyldem garażu". Inwestorzy, zwracając się w dniu [...] 2002r. do Urzędu Gminy w [...] z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę, określili zamierzenie inwestycyjne jako budowę budynku gospodarczego na maszyny i sprzęt rolniczy, a więc jednoznacznie sprecyzowali przeznaczenie obiektu. Wójt Gminy [...] udzielił państwu W. pozwolenia na budowę budynku o funkcji zgodnej z określoną przez wnioskodawców. Nadmieniono, że inwestorzy są zobowiązani do realizacji obiektu ściśle według udzielonego pozwolenia, tak co do gabarytów budynku, usytuowania, jak i przeznaczenia. Natomiast ewentualna zmiana sposobu użytkowania tego obiektu może być przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego i nie ma wpływu na sposób rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji. Następnie za niezrozumiały uznano zarzut skarżącej, iż "rzekomy garaż jest zapleczem prowadzonej działalności gospodarczej, co musi zmienić pogląd organu wydającego pozwolenie na budowę" bowiem zarzut ten nie znajduje żadnego potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Za niezgodne z prawdą uznano twierdzenie skarżącej, że postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone z naruszeniem przepisu art. 10 § 1 Kpa, bowiem przed wydaniem decyzji organu l instancji strony mogły zapoznać się z aktami sprawy w Urzędzie Gminy w [...] stosownie do zawiadomienia z dnia [...].2002 r. lub przed wydaniem decyzji organu II instancji w Urzędzie Wojewódzkim, stosownie do zawiadomienia z dnia [...].2002 r. W związku z zarzutem skarżącej naruszenia art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, który stanowi, że obiekt budowlany i związane z nim urządzenia należy projektować w sposób zapewniający formę architektoniczną dostosowaną do krajobrazu i otaczającej zabudowy wojewoda wyjaśnił, że jak wynika z projektu zagospodarowania działki, planowany budynek swoimi gabarytami nie odbiega od budynków istniejących na sąsiednich działkach. Stwierdził też, iż nie jest słuszne twierdzenie Pani W., że na skutek udzielenia pozwolenia na projektowane usytuowanie obiektu "nastąpi naruszenie planu zagospodarowania przestrzennego ustalającego zabudowę mieszkalną w odległości 15 m, tak aby w tym miejscu nie były lokalizowane inne obiekty...". Ustalenia szczegółowe miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Stopnica dla drogi wojewódzkiej 06KDW (przy której zlokalizowana jest działka inwestorów) określają odległość linii zabudowy od krawędzi jezdni - 15,0 m dla obiektów przeznaczonych na pobyt ludzi oraz 20,0 m dla obiektów produkcyjnych, nie odnosząc się do budynków gospodarczych. Zaś zgodnie z ustaleniami ogólnymi planu dotyczącymi komunikacji minimalna odległość budynków gospodarczych od krawędzi jezdni drogi wojewódzkiej winna wynosić 8 m. Natomiast ani ustalenia szczegółowe, ani ustalenia generalne powołanego wyżej planu nie zawierają wymogu sytuowania budynków gospodarczych w drugiej linii zabudowy. W świetle powyższego usytuowanie przedmiotowego budynku w odległości 15 m od krawędzi drogi 06KDW nie naruszy ustaleń ww. planu. Podniesiono, że nie można także uwzględnić zarzutu, że zaskarżone decyzje "nie trzymają się" tradycji lokalizowania budynków gospodarczych w budownictwie zagrodowym w drugiej linii zabudowy, bowiem organy administracji architektoniczno-budowlanej działają wyłącznie w oparciu o obowiązujące przepisy. Dlatego też, wobec spełnienia przez inwestorów wymagań określonych wart. 35 ust. 1 i 2 oraz art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, ww. organy nie mogły odmówić wydania pozwolenia na realizację wnioskowanej inwestycji- stosownie do dyspozycji art. 35 ust. 4 tejże ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01.2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny. Zgodnie z treścią art.3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi / art. 134 ustawy/. W przedmiotowej sprawie nie stwierdzono naruszenia ww. przepisów prawnych, a zatem skarga jako niezasadna nie została uwzględniona. Organy administracyjne prawidłowo przeprowadziły postępowanie, ustalając na podstawie zebranych dowodów stan faktyczny sprawy. Poczynione ustalenia obligowały organy nadzoru budowlanego do wydania zaskarżonej decyzji. Treść art.32 ust.4 prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, była następująca: "Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym, 2) wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestorzy ww. warunki spełnili. Z kolei przepis art.35 prawa budowlanego stanowił, że : "przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1.1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z: a) miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, b) wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, c) przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3) wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. 2. Właściwy organ może badać zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5. 3. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1 i 2, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin, a po jego bezskutecznym upływie, wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 i 2 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ budowlany sprawdził i prawidłowo ustalił, iż spełnione zostały wymogi zawarte w art. 32, a także warunki zawarte w art. 35 prawa budowlanego. W sytuacji więc spełnienia wskazanych wymagań organ zobowiązany był do udzielenia pozwolenia na budowę. Ustosunkowując się do zarzutów skarżącej, że projektowana zabudowa sprzeczna jest z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, należy zaznaczyć, że stosownie do art. 47 ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji, wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Ponadto w przedłożonych aktach administracyjnych znajduje się wyrys z planu jak i opis obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, który został przeanalizowany przez orzekające w sprawie organy. Stwierdzić należy, iż organy w sposób prawidłowy dokonały ww. obowiązkowego sprawdzenia zgodności przedłożonego projektu z planem. Ustalenia szczegółowe miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy [...] dla drogi wojewódzkiej 06 KDW (przy której zlokalizowana jest działka inwestorów) określają odległość linii zabudowy od krawędzi jezdni - 15,0 m dla obiektów przeznaczonych na pobyt ludzi oraz 20,0 m dla obiektów produkcyjnych. Nie odnoszą się do budynków gospodarczych. Zgodnie natomiast z ustaleniami ogólnymi planu dotyczącymi komunikacji, minimalna odległość budynków gospodarczych od krawędzi jezdni drogi wojewódzkiej winna wynosić 8 m. Ani ustalenia szczegółowe, ani ustalenia generalne powołanego wyżej planu nie zawierają wymogu sytuowania budynków gospodarczych w drugiej linii zabudowy. W świetle powyższego usytuowanie przedmiotowego budynku w odległości 15 m od krawędzi drogi 06KDW nie narusza ustaleń ww. planu. W odniesieniu do zarzutu, że zaskarżone decyzje nie uwzględniają tradycji lokalizowania budynków gospodarczych w budownictwie zagrodowym w drugiej linii zabudowy, podnieść należy, iż organy administracyjne mają obowiązek działania i wydawania decyzji wyłącznie w oparciu o obowiązujące przepisy, a Sąd dokonuje kontroli zgodności decyzji z prawem. Dokonując sprawdzeń, o których mowa w art.35 prawa budowlanego, organ może badać, czy obiekt budowlany i związane z nim urządzenia zostały zaprojektowane w sposób zapewniający formę architektoniczną dostosowaną do krajobrazu i otaczającej zabudowy. W przedmiotowej sprawie organy nie uznały, aby obiekt budowlany został zaprojektowany w sposób niezapewniający formy architektonicznej dostosowanej do krajobrazu i otaczającej zabudowy. Jak trafnie podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedmiotowa inwestycja nie została zaliczona do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, w związku z tym brak było podstaw prawnych do nałożenia na inwestorów obowiązków, o których mowa w przepisach rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji /Dz. U. Nr 93 z 1998r., poz. 5897. . Co do zarzutu skarżącej dotyczącego naruszenia procedury administracyjnej, podnieść należy, iż nie jest on zasadny, gdyż skarżąca, jak i pozostałe strony miały zapewnioną możliwość zapoznania się z aktami administracyjnymi, o czym, jak podniesiono w odpowiedzi na skargę, strony zostały zawiadomione zarówno przez organ l, jak i II instancji. Podnieść jedynie w tym miejscu należy, iż pozwolenie na budowę dotyczy budynku gospodarczego na maszyny i sprzęt rolniczy, a jakiekolwiek plany inwestorów co do zmiany jego użytkowania w przyszłości, podane w uzasadnieniu wyboru projektowanej lokalizacji, nie mają w nin. sprawie znaczenia i w żaden sposób nie są "usankcjonowaniem samowoli budowlanej". Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153 poz.1271 z późn. zmianami).