II SA/Kr 1800/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Brachel-Ziaja (spr.) Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Renata Czeluśniak Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia 19 października 2009 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę; skargę oddala. Decyzją z dnia [...] lipca 2009 nr [...] znak [...] Starosta W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Gminie W. pozwolenia na przebudowę placu [...] w W. wraz z sieciami: elektroenergetyczną (sieci niskiego i średniego napięcia, kablami oświetlenia ulicznego, dekoracyjnego i iluminacji), wodociągową, kanalizacją deszczową, kanalizacją sanitarną, budowę: zasilania kiosku informacji turystycznej (infobox), fontanny studni, sygnalizacji świetlnej wzbudzanej dla pieszych, kanalizacji kablowej dla sygnalizacji świetlnej, oraz elementów małej architektury (ławek, koszy na śmieci, studni, infoboxu, fontanny murów oporowych Ml, M2, M3, schodów terenowych SCH1, SCH2, pochylni dla niepełnosprawnych, 4 miejsc postojowych, przyłączy: elektroenergetycznych wodociągowych, kanalizacji deszczowej, kanalizacji sanitarnej, teletechnicznej oraz rozbiórkę fontanny studni, cokołu przy bazylice, schodów terenowych, murków terenowych, źródełka, sieci oświetleniowej, kanalizacji deszczowej i sanitarnej na działkach nr 1, 2 , 3, 4 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14 , 15, 16 , 17 , 18, 19 , 20, 21, 22, 23, 24 ,25, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 33 położonych w miejscowości W. Kategorie obiektów :IV, VIII, XXVI. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. Nr 156 z 2006r. póz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że inwestycja jest położona na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w W. z dnia 14.03.2008 r. opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...]. Z wnioskiem zostały doręczone określone przepisami dokumenty. Do wniosku przedłożona została decyzja Burmistrza nr [...] z dnia [...].05.2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, w której nie stwierdzono konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany wykonany i sprawdzony został przez osoby legitymujące się wymaganymi uprawnieniami budowlanymi oraz aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projektant, a także sprawdzający do projektu budowlanego dołączyli oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym niniejszą decyzją. Podczas postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę stronom postępowania zapewniono możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym oraz dokumentacją przedłożoną przez inwestora i w tym przedmiocie wniesienia ewentualnych uwag i zastrzeżeń. Wniesione przez strony uwagi dotyczyły głównie rozwiązań projektowych, dlatego też organ I instancji zwrócił się do projektanta z prośbą o wyjaśnienie okoliczności kwestionowanych przez strony. Udzielone przez inwestora wyjaśnienia zostały przesłane zainteresowanym stronom. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli T.S. i W.B. , domagając się jej uchylenia w całości i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucili: – nieważność na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. ze względu na jej skierowanie do osoby, która nie jest stroną postępowania tj. do W.S. , podczas gdy stroną w sprawie jest W.B. , do którego nie skierowano zaskarżonej decyzji, – naruszenie art. 33 pkt 2 prawa budowlanego poprzez wydanie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego, mimo braku dołączenia przez inwestora do wniosku w tym zakresie należnych dokumentów, – naruszenie art. 7 i art. 77 §1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie dokładnie stanu faktycznego – naruszenie rozporządzenia Ministra Zdrowia z 30 września 2002 w sprawie szczegółowych wymogów, jakim powinien odpowiadać lokal apteki. Odwołanie złożył również Bank [...] S.A., wnosząc o stałe zagwarantowanie dla pracowników i klientów banku dwóch miejsc parkingowych spośród czterech projektowanych do wykonania w sąsiedztwie gmachu Urzędu Miejskiego w W. Decyzją z dnia [...] października 2009 r. znak: [...] Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. a art. 105 §. 1 k.p.a. umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte z wniosku W.B. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że W.B. nie ma w niniejszej sprawie przymiotu strony postępowania, bowiem działka nr 14 zgodnie z wypisem z rejestru gruntów z dnia 16.12.2008 r. stanowi własność M.B. i T.S. i to do nich - jako stron - kierowana była wszelka korespondencja w sprawie. Taki stan prawny potwierdza wypis z rejestru gruntów na dzień 16.10.2009 r. W.B. nie przedłożył żadnego dowodu na okoliczność, że jest współwłaścicielem działki [...] i dlatego organ odwoławczy umorzył postępowanie zainicjowane jego odwołaniem. Decyzją z dnia [...] października 2009 r. [...] po rozpoznaniu odwołań wniesionych przez T.S. oraz Bank [...] S.A. Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty z dnia [...] lipca 2009. Jako podstawę prawną organ powołał art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Organ odwoławczy stwierdził, że skarżący nie wskazał w jakim zakresie dopatruje się mankamentów projektu. Po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego stwierdził jednak, że nie może się z tymi zarzutami zgodzić. W przedłożonej do akceptacji dokumentacji projektowej nie zauważono braków, występują w niej wszystkie wymagane zapisami prawa budowlanego elementy. Organ I instancji przeprowadził postępowanie administracyjne z zachowaniem wymogów formalnych i proceduralnych. Również w kwestii doręczania wydanego rozstrzygnięcia kończącego postępowanie nie dopatrzono się żadnych uchybień. Sprawa dojazdu do budynków we wschodniej pierzei Placu była przedmiotem uzgodnień w toku postępowania przed organem I instancji. W przypadku rozpatrywanej inwestycji przedstawiony projekt został pozytywnie zaopiniowany pracz zarządcę drogi, a organ administracji państwowej nie może ingerować w szczegółowe rozwiązania projektowe jeżeli są one zgodne z przepisami prawa. Możliwość dojazdu do nieruchomości we wschodniej pierzei Placu została zapewniona, a fakt że przewidziano pewne ograniczenia w ruchu samochodowym wynika z założeń projektowych i uzgodnień branżowych. Nie można stwierdzić uchybień w tym zakresie, bowiem nie naruszają one zapisów art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Pozostałe zastrzeżenia odwołujących dotyczą ilości miejsc postojowych podpisanych poszczególnym podmiotom, mającym swoje siedziby przy podlegającemu planowanej przebudowie Placu [...] . Zagadnienia te nie są objęte projektem budowlanym, dokonanie zmian w tym zakresie leży w gestii inwestora więc powyższe kwestie winny być przedmiotem uzgodnień pomiędzy zainteresowanymi i inwestorem lub zarządcą przedmiotowej nieruchomości. Ponadto, projekt jest kompletny, zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego (centrum i śródmieście), został sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu wpisem do izby samorządu zawodowego, potwierdzone zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 oraz informację , o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b. Wobec spełnienia wymogów określonych w art. 34 ust. 4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane organ administracji architektoniczno - budowlanej nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie T.S. , domagając się jej uchylenia wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. Skarżący wskazał, że decyzja o pozwoleniu na budowę była skierowana do M.B. , która zmarła, a jej następcą prawnym jest T.B. . Mimo to jego odwołanie od decyzji z [...] lipca 2009 r. nie zostało rozpoznane. Skarżący zarzucił też, że nie wzięto pod uwagę jego zastrzeżeń zawartych w pismach z 6 maja 2009 r., 6 czerwca 2009 r. i 11 lipca 2009 r. W szczególności nie odniesiono się do zastrzeżeń, że planowana inwestycja uniemożliwia dojazd do budynku nr [...] we wschodniej pierzei Placu. W budynku nr [...] mieści się zabytkowa ponad 100-letnia apteka "[...]". Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z 30 września 2002 r. w sprawie szczegółowych wymogów, jakimi powinien odpowiadać lokal apteki (Dz. U. z 2002 r. nr 161 poz. 1337) apteka musi mieć nieograniczony dostęp i dojazd w szczególności dla osób niepełnosprawnych. Przedłożona dokumentacja narusza ten przepis, a wiec jest niezgodna z prawne. Mieszkańcy i użytkownicy lokali, ich dostawcy i klienci, a także osoby niepełnosprawne, pogotowie ratunkowe, straż pożarna, muszą mieć zapewnioną możliwość nieskrępowanego, stałego (dyżury nocne apteki, bankomat) dojazdu oraz czasowego postoju. Dojazd i miejsca postoju przed budynkami nr [...] można łatwo uzyskać, nie naruszając wizji planów przebudowy, przenosząc słupki łamane sprzed wjazdu na drogę awaryjną od strony południowej, na linię miedzy budynkami [...] oraz właściwe oznakowanie wjazdu i miejsca postoju. Mimo wskazania inwestorowi tej możliwości, w ogóle się tym nie zajęto i nie uwzględniono propozycji skarżącego, naruszając przepisy art. 7 i 77 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zarzuty podniesione w skardze nie mogą odnieść skutku. Organy administracji architektoniczno - budowlanej zatwierdzając projekt budowlany i udzielając Gminie W. pozwolenia na budowę zachowały warunki określone przepisami prawa materialnego, a postępowanie toczyło się zgodnie z obowiązującymi przepisami postępowania. W szczególności organy obu instancji dokonały kontroli przedłożonego projektu budowlanego i stwierdziły, że spełnia on wymogi określone w art. 32 - 35 prawa budowlanego. Zgodnie zaś z art. 35 ust. 4 prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W tej sytuacji prawidłowo orzeczono o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do zarzutu skierowania decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie należy stwierdzić, że zarzut ten został szczegółowo przeanalizowany w decyzji z dnia [...] października 2009 r. o umorzeniu postępowania odwoławczego wszczętego na skutek odwołania W.B. Sąd całkowicie podziela ocenę prawną przedstawioną w tejże decyzji. Ustalając krąg stron postępowania organy administracji kierowały się wpisami w rejestrze gruntów i takie postępowanie należy uznać za prawidłowe, tym bardziej, że w trakcie postępowania administracyjnego w żaden sposób nie uprawdopodobniono faktu, że M.B. nie żyje, a W.B. jest jej następcą prawnym. Kwestie dojazdu do nieruchomości oraz dostępności miejsc parkingowych, podnoszone w skardze, były przedmiotem uzgodnień dokonywanych przed udzieleniem pozwolenia na budowę i zostały wyjaśnione w sposób nie budzący wątpliwości. Bezzasadny jest zarzut, że "mieszkańcy i użytkownicy lokali, ich dostawcy i klienci, a także osoby niepełnosprawne, pogotowie ratunkowe, straż pożarna, muszą mieć zapewnioną możliwość nieskrępowanego, stałego (dyżury nocne apteki, bankomat) dojazdu oraz czasowego postoju". Dojazd do nieruchomości nie musi być "nieskrępowany", musi jedynie spełniać wymogi określone przepisami szczegółowymi, w tym techniczno - budowlanymi. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. W szczególności nie można podzielić zarzutu naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z 30 września 2002 r. w sprawie szczegółowych wymogów, jakimi powinien odpowiadać lokal apteki (Dz. U. z 2002 r. nr 161 poz. 1337). Powołane przez skarżącego rozporządzenie dotyczy wyłącznie danych wymaganych w opisie technicznym lokalu przeznaczonego na aptekę ogólnodostępną, składanym wraz z wnioskiem o wydanie zezwolenia na jej prowadzenie. Dane te w myśl § 3 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia mają zawierać m. in. opis dostępu do lokalu przeznaczonego na aptekę ogólnodostępną w odniesieniu do izby ekspedycyjnej (wysokość wejścia do lokalu w stosunku do otaczającego terenu, liczba stopni tworzących schody prowadzące do izby ekspedycyjnej, przystosowanie wejścia dla potrzeb osób niepełnosprawnych) oraz do dostaw towaru oraz wejścia przeznaczonego dla personelu (droga dojazdowa publiczna, osiedlowa, wewnętrzna). W rozporządzeniu nie ustalono żadnych norm, jakie dostęp do lokalu ma spełniać. Powołane rozporządzenie w ogóle nie ma zastosowania w przypadku apteki, która już prowadzi działalność, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Okoliczność, że nie uwzględniono wniosków skarżącego dotyczących dojazdu i miejsca postoju przed budynkami nr [...] , [...] i [...] nie jest równoznaczna z naruszeniem art. 7 i art. 77 k.p.a. Trzeba bowiem podkreślić, że to inwestor jako dysponent nieruchomości decyduje o zakresie robót budowlanych oraz o kształcie planowanej inwestycji. Inwestor nie ma przy tym obowiązku uwzględniania wszelkich zgłaszanych przez strony postępowania uwag. Jedynym ograniczeniem dla projektów inwestycyjnych są obowiązujące przepisy, których przestrzeganie kontroluje organ udzielający pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie w sposób prawidłowy ustalono, że przepisy te nie zostały naruszone. Podzielając również pozostałe argumenty wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji należało skargę T.S. oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).