II SA/Kr 1806/09

sygn. akt II SA/Kr 1806/09 Kraków, dnia 16 lutego 2010 roku POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka- Duda po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.N. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 14 października 2009 roku, znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: skargę odrzucić. Stosownie do treści art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz. 1270 z późn. zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a.) do uiszczania kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Artykuł 220 § 1 zdanie pierwsze i drugie p.p.s.a. stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata; w tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W sytuacji nieopłacenia skargi § 3 art. 220 p.p.s.a. przewiduje jako skutek powyższego jej odrzucenie. Siedmiodniowy termin określony w art. 220 § 1 p.p.s.a. dla wykonania obowiązku opłacenia skargi jest terminem ustawowym, którego niezachowanie powoduje w myśl art. 85 p.p.s.a. bezskuteczność dokonanej po terminie czynności, co także prowadzi do odrzucenia skargi. W niniejszej sprawie, wszczętej wskutek skargi B.N. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] października 2009 roku, , znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki, w wykonaniu zarządzenia z dnia [...] grudnia 2009 roku, wezwano skarżących do uiszczenia solidarnie wpisu w wysokości 500 zł w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 6 stycznia 2010 roku, a żądana kwota wpisu nie wpłynęła na konto Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie do dnia 28 stycznia 2010 roku. Wobec powyższego Sąd odrzucił skargę, za podstawę przyjmując art. 220 § 1 i§3p.p.s.a.