II SA/Kr 181/09

II SA/ Kr 181/09 P O S T A N O W I E N I E Dnia 26 czerwca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Rady Gminy Liszki o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 181/09 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Liszki postanawia: odmówić dokonania wykładni wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 19 maja 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 181/09 stwierdził nieważność w części uchwały Rady Gminy Liszki z dnia 13 września 2007 r. Nr XII/87/07 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Liszki. Stwierdzenie nieważności ww. uchwały w części obejmuje również § 11 ust. 2 tego planu. Dnia 2 czerwca 2009 r. Rada Gminy Liszki złożyła wniosek o dokonanie wykładni ww. wyroku w zakresie obejmującym stwierdzenie nieważności § 11 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W swoim wniosku Rada Gminy podniosła, że § 11 ust. 2 ustala zasady kształtowania zabudowy dla terenów oznaczonych jako MN1-MN3, MN1/L, MN2/L, MU1, MU1/L ale nie utraciły ważności te paragrafy planu miejscowego, które wyznaczają tereny MN1, MN2, MN3, i MU1 i §§ 49, 50 i 53. Tym samym pozostają w obrocie prawnym §§ 49, 50 i 53 bez ustalonych zasad kształtowania zabudowy, które to zasady utraciły ważność w związku z wydaniem wyroku z dnia 19 maja 2009 r. W związku z tym Rada Gminy stawia pytania: 1. Czy w zakresie § 49, § 50, § 53 dotyczących terenów MN1, MN2, MN3 i MU1 uchwała również straciła ważność, a jeżeli nie, to czy na podstawie pozostałych ustaleń planu można uzyskać pozwolenie na budowę w myśl przepisów Prawa budowlanego, jeżeli brak podstawowych parametrów kształtowania "architektury" budynków wynikających z dotychczas obowiązującego § 11 ust. 2; 2. Czy w sytuacji prawnej, w której obowiązują ustalenia planu miejscowego, zawarte w § 49, § 50, § 53 tekstu uchwały, a straciły ważność ustalenia § 11 ust. 2, bez których nie można wydawać inwestorom pozwolenia na budowę, czy gmina powinna przystąpić do zmiany planu miejscowego (sporządzenia nowego planu w przedmiotowym zakresie) lub uchylić plan miejscowy w przedmiotowym zakresie i umożliwić inwestorom uzyskanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Dodano również, ze tereny MN1, MN2, MN3 i MU1 zajmują znaczną część obszaru planu i są postrzegane jako obszary o dużej atrakcyjności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści i takie postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Instytucja wykładni wyroku dotyczy tylko wyjaśnienia niejasności dotyczących samego wyroku. Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. T. Ereciński (w:) Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, s. 581; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2001 r., sygn. akt II SAB 57/98, opub. w LEX nr 75 533). Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 25 lutego 2005 r., sygn. akt OZ 1018/04, opub. w LEX nr 171312 sformułował pogląd zgodnie z którym "potrzeba wykładni może być wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia (art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi)". W tej zaś sprawie samo wyrzeczenie wyroku nie jest sformułowanie nieprecyzyjnie. Wyraźnie wyrok ten stwierdza, że unieważnia się § 11 ust. 2 uchwały Rady Gminy Liszki z dnia 13 września 2007 r. Nr XII/87/07 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Liszki. Pytanie pierwsze zawarte we wniosku Rady Gminy Liszki dotyczy ewentualnej utraty obowiązywania §§ 49,50 i 53 planu miejscowego w zakresie objętym § 11 ust. 2 i co do tego należy wskazać, że wprawdzie ww. §§ 49-50 i 53 obowiązują, ale tam, gdzie odnoszą się one do unieważnionego § 11 ust. 2 tego planu to w tym zakresie utraciły one moc prawną (odwołanie do § 11 ust. 2 jest nieaktualne). Przykładowo § 49 planu obejmuje ustalenie przeznaczenia oraz warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla obszaru MN1 i MN7, a § 11 ust. 2 nie odnosi się do obszaru MN7. Podobnie § 50 ma szerszy zakres regulacji (obejmuje szerszy zakres terenów) niż wynika to z § 11 ust. 2 tego planu. Natomiast § 53 regulujący zasady ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu tylko dla obszaru MU1 i MU1/L, a takie oznaczenie obszaru znajduje się właśnie w § 11 ust. 2 planu miejscowego. W tym zakresie paragraf ten, jako odsyłający do nieobowiązującego przepisu (§ 11 ust. 2) nie może być stosowany. Przytoczone wyjaśnienie nie jest wykładnią wyroku, tylko wynika z zasad wykładni tekstu prawnego (prawa). Druga część tego pytania dotyczyła możliwości wydawania pozwoleń na budowę w razie unieważnienia § 11 ust. 2 planu miejscowego i w tym zakresie Sąd nie może udzielać odpowiedzi, ponieważ nie obejmuje tego zakres tej sprawy. Można tylko wskazać, że jeżeli plan miejscowy nie reguluje zasad kształtowania zabudowy danego terenu pozwalających na ustalenie parametrów danej inwestycji, z tego powodu, że została stwierdzona nieważność tego planu (lub jego części) - to należy uznać, że dla takiego obszaru nie ma planu miejscowego i na podstawie samego planu nie można udzielać pozwoleń na budowę. W każdym jednak przypadku należy w takich sytuacjach szczegółowo zbadać, czy szczątkowo istniejące przepisy planu pozwalają na wyznaczenie parametrów inwestycji (w zakresie co najmniej odpowiadającym decyzji o warunkach zabudowy), czy też nie pozwalają na ich ustalenie. Pytanie nr 2 dotyczy zaś wyboru alternatywy, czy w takiej sytuacji należałoby przystąpić do zmiany planu miejscowego (sporządzenia nowego planu w przedmiotowym zakresie), czy też uchylić plan miejscowy w zakresie (chyba tylko § 11 ust. 2 tego planu) i umożliwić inwestorom uzyskiwanie decyzji ustalających warunki zabudowy. Odpowiedź na to pytanie również wykracza poza zakres tej sprawy i wydanego wyroku. W żadnym zakresie nie jest to dokonywanie wykładni niejasności zawartych w samym wyroku. Sąd jedynie wskazuje, że jeżeli wyrok stwierdzający nieważność części planu miejscowego stanie się ostateczny, to nie ma podstaw do uchylania nieważnej części tego planu. Sąd nie ma kompetencji do udzielania porad prawnych dotyczących wyboru alternatywy, to znaczy albo uchylenia planu miejscowego obowiązującego w pozostałym zakresie i wdrożenia procedury uchwalenia od podstaw nowego planu miejscowego, bądź też wdrożenia procedury dotyczącej uchwalenia planu miejscowego tylko w tym zakresie, w którym sąd stwierdził nieważność. Można tylko wskazać na art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym w razie stwierdzenia nieważności w części planu miejscowego przez wojewodę, ponawia się czynności z "procedury planistycznej" w części objętej stwierdzoną nieważnością. Zasada ta odnosi się również do częściowego stwierdzenia nieważności planu miejscowego przez sąd administracyjny. W związku z tym właściwa Rada Gminy może przystąpić do "uzupełnienia" istniejącego planu tylko o te części (te fragmenty), których nieważność stwierdził sąd, jak też nie jest wykluczone, aby przystąpiła do uchwalenia od podstaw nowego planu dla całego obszaru objętego tym planem - wybór należy do samej Rady Gminy. Niewątpliwie rozważając jeden z tych wariantów (pod warunkiem uprawomocnienia się wyroku wydanego w tej sprawie z dnia 19 maja 2009 r.) należy uwzględnić nakład pracy planistycznej, koszty samej procedury, zakres stwierdzonej nieważności planu i potencjalny czas zakończenia tej procedury. Ostateczny wybór jednak należy do Rady Gminy. Mając powyższe na uwadze należało, na podstawie art. 158 P.p.s.a., orzec jak w sentencji postanowienia.