II SA/Kr 1813/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie WSA Małgorzata Brachel -Ziaja WSA Ewa Rynczak (spr) Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2010 r. sprawy ze skargi B.G. i R.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 28 października 2009r., nr [...] w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie skargę oddala Decyzją z dnia [...] września 2009r. znak: [...] Wójt Gminy Lipnica M. , na podstawie art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tj.: Dz. U. z 2005r. nr 2019 ze zm.) oraz art. 104 i 107 k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku B. i R.G. , dotyczącego naruszenia stosunków wodnych, odmówił nakazania Zarządowi Dróg Wojewódzkich w K. przywrócenia stanu wody na gruncie do stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom na gruntach sąsiednich wobec nie stwierdzenia dokonania przez Zarząd Dróg Wojewódzkich w K. , w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...] w miejscowości L. , zmiany stanu wody szkodliwie wpływającej na grunty sąsiednie. W uzasadnieniu organ wskazał, iż wzdłuż drogi wojewódzkiej nr [...] W.-T. istnieje rów przydrożny (po lewej stronie drogi) patrząc w kierunku T. , na odcinku od odc. 200 km [...] tj. na odcinku długości 492m. Na opisanym wyżej odcinku usytuowane są zjazdy do kilku posesji wykonane z przepustów rurowych. Rów kończy się na granicy pomiędzy działką nr 1 własności B. i R.G. i działką nr 2 własności K.S. . Dalej na odcinku długości 111,20 m w kierunku wschodnim brak jest rowu przydrożnego. Na tym odcinku zjazdy do posesji nie posiadają przepustów. Począwszy od posesji K. S. teren wznosi się. W czasie rozprawy wodnoprawnej przeprowadzonej w dniu 19 czerwca 2009r. przesłuchani w sprawie właściciele nieruchomości położonych wzdłuż drogi wojewódzkiej jednoznacznie zeznali, że na opisanym wyżej odcinku drogi nigdy nie było rowu przydrożnego po jej lewej stronie patrząc w kierunku T. Na podstawie zeznań świadków przesłuchanych w trakcie rozprawy wodno - prawnej w dniu 19 czerwca 2009r. rów przydrożny kończył się na działce nr 1 i woda z tego rowu kierowana była około 10 metrowym rowkiem biegnącym po tej działce (usytuowanym od strony działki nr 3 własności M.W. ) i dalej rozlewała się po działce nr 1 , spływała następnie na niżej położone działki leśne, aż do potoku. Taki stan wody na gruncie istniał od lat 60-tych tj. od czasu wybudowania drogi i był akceptowany przez poprzednich właścicieli działki nr 1 . Od 1999r. zarządcą drogi nr [...] jest Zarząd Dróg Wojewódzkich w K. , Rejon Dróg Wojewódzkich w M. i od tego czasu nie wykonywane były żadne prace przez Zarząd Dróg Wojewódzkich w tym rejonie powodujące zmianę stanu wody na gruncie, w tym działce wnioskodawców . Natomiast po dokonaniu w 2002 roku zakupu działki nr 1 przez B. i R.G. , podnieśli oni teren swojej działki nadsypując na nią ziemię, dokonując ogrodzenia działki na betonowej podmurówce, jak również wykonując wzdłuż drogi wojewódzkiej, począwszy od działki nr 3 aż do działki nr 2 rów przydrożny oraz rów na terenie swojej nieruchomości (wzdłuż ogrodzenia z działką nr 2 - K.S. ) do którego kierowali wodę z rowu przydrożnego. Powyższa zmiana stanu wody przez R. i B.G. zakończona została wydaniem przez Wójta Gminy L. ostatecznej decyzji .z dnia [...] marca 2007r. znak: [...] i w chwili obecnej toczy się postępowanie egzekucyjne w celu przymuszenia skarżących do wykonania tej decyzji. W czasie przeprowadzonych kilkakrotnie wizji w terenie stwierdzono, że to działania podejmowane przez wnioskodawców polegające na podniesieniu swojej działki, wykonaniu ogrodzenia, wykonaniu rowu wzdłuż drogi wojewódzkiej, wykonanie rowu na działce nr 1 , a także późniejsza likwidacja odpływu wody z rowu przydrożnego spowodowały zmianę dotychczasowego stanu wody na gruncie i zmiana ta szkodliwie wpływa na nieruchomości sąsiednie, w tym na działkę nr 2 K.S. jak i na stabilność korpusu drogi wojewódzkiej. Inną sprawą jest problem odprowadzania przez Zarząd Dróg Wojewódzkich wody z rowu wzdłuż drogi wojewódzkiej. W tej sprawie organem właściwym jest Starosta . Natomiast co do przedmiotowej sprawy organ w oparciu o art. 29 w/w ustawy prawo wodne uznał, że Zarząd Dróg Wojewódzkich Rejon Dróg w M. nie dokonał żadnej zmiany stanu wody na swoim gruncie. Trudno uznać podnoszone zarzuty, jakoby zaniechanie wykonania rowu przydrożnego na odcinku, na którym nigdy tego rowu nie było, a spływ wody uregulowany był w sposób opisany wyżej za fakt podpadający pod wskazany przepis. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli B. i R.G. domagając się jej uchylenia lub zmiany decyzji przez nakazanie Zarządowi Dróg Wojewódzkich w K. wykonania prac związanych z pogłębieniem rowu przydrożnego w celu przywrócenia prawidłowego stanu wody na gruncie oraz powołanie biegłego z zakresu Prawa wodnego oraz biegłego z zakresu budowy dróg na okoliczność, czy droga wojewódzka zgodnie z obowiązującymi przepisami winna posiadać wybudowane rowy odprowadzające wody opadowe i ścieki, jakie one winny mieć parametry. W uzasadnieniu odwołania wskazane zostało, iż zaskarżona decyzja jest bezpodstawna gdyż nie uwzględnia faktu, iż nie tylko poprzez działania ale i przez zaniechanie jak to ma miejsce w tym przypadku w związku z wieloletnim zaniedbaniem prac związanych z brakiem pogłębieniem rowu przydrożnego w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...] w miejscowości L. - nastąpiła zmiana stanu wód, do której zastosowanie znajduje art. 29 Prawa wodnego. Decyzją z dnia [...] października 2009r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005r. Nr 239, póz. 2019), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z dyspozycją artykułu 29 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne, właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich; Jeżeli zaś spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt (burmistrz lub prezydent miasta) może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom (art. 29 ust. 3 ustawy). Z treści w/w przepisów wynika, że obowiązkiem organu l instancji jest ustalenie, czy rzeczywiście wystąpiła zmiana "stanu wody na gruncie", a jeżeli nastąpiła, ustalenie czy zmiana ta wpływa szkodliwie na grunty sąsiednie. W sytuacji zaś wypełnienia dyspozycji art. 29 ust. 3, organ stopnia podstawowego staje się uprawniony wydać rozstrzygnięcie nakazujące właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub nakazujące wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. Zgromadzony w rozpoznawanej sprawie materiał dowodowy daje podstawy do przyjęcia, iż na spornym odcinku długości około 111 metrów, wzdłuż drogi wojewódzkiej nr [...], biegnącym począwszy od nieruchomości B. i R.G. (działka nr 1 ) w kierunku miejscowości T. , brak było rowu przydrożnego. Zeznania przesłuchanych w tym zakresie świadków a to F.T. , M.W. , T.W. , J.P. , H.P. , H.K. , A.W. , M.K. , T.T. oraz K.S. , są w powyższym zakresie stanowcze, konsekwentne i wzajemnie ze sobą zbieżne, a więc zasługujące aby w oparciu o nie poczynić stanowcze ustalenia faktyczne w sprawie. Z zeznaniami tymi korespondują również twierdzenia zarządcy drogi, którego zaniechanie miało stanowić, zdaniem wnioskodawców, przyczynę naruszenia istniejących na gruncie stosunków wodnych. Z tych też powodów twierdzenia, co do faktu istnienia rowu przydrożnego na spornym odcinku 111 metrów, i jego "zamulenia" (na skutek braku działań po stronie zarządcy drogi) nie zasługują na uwzględnienie. Okoliczność, iż rów przydrożny kończył się na działce oznaczonej nr 3 (będącej własnością M.W. ), a następnie woda kierowana była za pośrednictwem krótkiego (około 10m) rowka biegnącego po działce 1 i rozlewała się po całej działce nr 1 , dalej spływała na działkę nr 4 (M.K. ) aż do "potoku" oznaczonego na mapie symbolem Wp (biegnącego w poprzek działek tj. równolegle do drogi wojewódzkiej nr [...]), znajduje potwierdzenie również w fakcie, iż przy żadnej z posesji położonych wzdłuż drogi wojewódzkiej (po jej lewej stronie patrząc w kierunku miejscowości T. ) nie ma przepustów pod wjazdami do kolejnych 10 posesji stanowiących własności K.S. (działka nr 2 ), M. i B.K. , T. i M.T. (działka nr 5 ), H.P. (działka nr 6 ), A.W. (działka nr 7 ), G.P. (działka nr 8 ), M.P. (działka nr 9 ), P.O. i J.O. (działka nr 10 ), J.P. (działka nr 11 i 12 ), R.W. (działka nr 13 ) oraz T.W. (działka nr 14 . Brak rowu na spornym odcinku znajduje również logiczne potwierdzenie w tym , iż jak wynika z ustaleń organu stopnia podstawowego i załączonej przez zarządcę kserokopii mapy do celów projektowych w skali 1:500 z naniesioną niwelacją terenu, teren wzdłuż drogi wojewódzkiej, począwszy od działki nr 2 , stanowiącej własność K.S. wznosi się. Takie naturalne ukształtowanie terenu powodowało , iż spływająca rowem wzdłuż drogi wojewódzkiej nr [...] woda opadowa kierowana była na działkę nr 1 , skąd spływała na działkę nr 4 , aż do parowu oznaczonego na mapach symbolem [...], a nazywanego przez strony w protokole "potoczkiem". Z tych powodów nie można przypisać Zarządowi Dróg Wojewódzkich dokonania jakiejkolwiek zmiany w istniejącym poprzednio stanie wody na gruncie w miejscu sporu, co uprawniałoby Wójta Gminy L. do nałożenia - w trybie art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - obowiązku przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom. Odrębną natomiast kwestią pozostaje ujęcie wody opadowej odprowadzanej z drogi wojewódzkiej nr [...] przez działkę nr 1 , w system kanalizacyjny. Nie negując celowości dochodzenia przez B. i R.G. od zarządcy drogi wykonania takiej kanalizacji, wskazać należy, że kwestia ta nie może zostać rozstrzygnięta w prowadzonym przed Wójtem Gminy L. postępowaniu mającym na celu przywrócenia stanu wody na gruncie. Z tych też powodów żądanie B. i R.G. zawarte w odwołaniu o przeprowadzenie dowodu na okoliczność, czy droga wojewódzka winna posiadać wybudowane rowy oraz jakie powinny być ich parametry, nie zasługuje w aktualnie prowadzonym - na podstawie art. 29 ustawy Prawo wodne postępowaniu - na uwzględnienie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję wnieśli B. i R.G. , domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenia decyzji organu l instancji, bądź zmiany zaskarżonego rozstrzygnięcia poprzez nakazanie Zarządowi Dróg Wojewódzkich w K. przywrócenia stanu wody do poprzedniego lub jej zmianę poprzez nakazanie wykonania urządzeń zapobiegających szkodom na działce o nr ewid. 1 w L . Skarżący zarzucili naruszenie: - art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez błędną i dowolną ocenę materiału dowodowego sprzeczną z zasadą praworządności i naruszającą prawo oraz interes strony skarżącej jako właścicieli nieruchomości, - art. 9 ust.1 pkt 19b, art. 29 ust.1 pkt 1, art. 122, i art. 128 ustawy Prawo wodne poprzez nie uznanie, że strona przeciwna samodzielnie, jak i przez swoich następców prawnych naruszyła stan wodny na działce strony skarżącej i robi to do chwili obecnej wpuszczając w ich własność ścieki spływające z drogi, - § 11 ust. 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego , które określa, że ścieki inne będące mieszaniną wód opadowych lub roztopowych mogą być wprowadzone do ziemi jedynie na własnej działce (po oczyszczeniu do poziomu dopuszczalnego określonego w przepisach), natomiast odprowadzenie na inną działkę tych ścieków, nawet oczyszczonych jest zabronione. W uzasadnieniu skargi wskazano, ze zaskarżona decyzja winna zostać uchylona albowiem ewidentnie narusza przepisy prawa, a to art. 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a. oraz art. 29 ust.1 pkt 1 ustawy Prawo wodne, oraz nie bierze pod uwagę wielu dowodów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a także nie rozpatrując jak powinno mieć miejsce - nie tylko poszczególnych dowodów z osobna, a też wszystkich dowodów we wzajemnej łączności. W dalszej części wskazane zostało, iż organ I instancji nie sprowadził dowodów z opinii biegłego z zakresu Prawa wodnego, która pozwoliłaby na wyjaśnienie, czy doszło do zmiany stosunków wodnych poprzez zaniechanie działań polegających na braku prac pielęgnacyjnych mających na celu utrzymanie spadków i drożności rowu odprowadzającego. Zdaniem skarżących "w postępowaniu, zarówno przed organem l instancji jak i w odwołaniu, wielokrotnie wskazywano, że zmiana stosunków wodnych na przedmiotowej działce dokonana została co najmniej cztery razy". Nadto zarzucili, że "w postępowaniu dowodowym kolegium nie dokonało sprawdzenia wiarygodności zeznań świadków, mimo, iż w toku postępowania przed organem l instancji wykazywano na brak wiarygodności i obiektywności tych osób. W skardze zawarte zostały argumenty, mające świadczyć że wody opadowe i roztopowe z powierzchni utwardzonych dróg są ściekami, których nie wolno odprowadzać poza obręb własnej działki, a nadto na odprowadzanie których wymagane jest pozwolenie wodnoprawne, w konsekwencji czego Zarząd Dróg Wojewódzkich dopuszcza się eksploatacji urządzenia wodnego (tj. istniejącego w pasie drogowym rowu) bez stosownego zezwolenia wodnoprawnego. Strona wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania. W obszernej odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. przedstawiło przebieg postępowania od 2006r.i wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację oraz dodało, że organ nakładał na skarżących pięciokrotnie grzywny w celu przymuszenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 póz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134§ 1 p.p.s.a.)- Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy , której dotyczy skarga , jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia - art. 135 p.p.s.a. Skarga jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, jak też decyzji organu l instancji uznał, że decyzje te nie naruszają przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 29 ust.1 pkt 1 i pkt. 3 ustawy z dnia 18.07 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. 2005, Nr 239, póz. 2019). W myśl tego przepisu właściciel gruntu, o ile przepisy nie stanowią inaczej, nie może zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie , wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. Jak wynika z akt administracyjnych i przeprowadzonej w dniu 18.06.2009r. rozprawy wodnoprawnej, właścicielem drogi wojewódzkiej nr [...] od 1999r. jest Zarząd Dróg Wojewódzkich w K. Na przedmiotowym odcinku drogi o dł. 492 m stan wody na gruncie był niezmieniony od lat 60- tych kiedy ta droga została wybudowana, aż do 2002 r. W 2002 r. skarżący B. i R.G. zakupili przedmiotową działkę nr 2006 w . L. . Bezpośrednio przy tej działce nigdy nie było rowu, była natomiast skarpa, a rów przydrożny kończył się na granicy pomiędzy działkami nr 1 ( p. G. ), a działką nr 2 stanowiącą własność K.S. . Skarżący po zakupie działki nr 1 dokonali szeregu prac na niej takich jak: wykopanie rowu przydrożnego przy drodze wojewódzkiej nr [...] od działki 3 , poprzez działkę nr 1 , aż do działki 2 ( K.S. ), podniesienie terenu swojej działki przez nasypanie ziemi, wykonanie ogrodzenia swojej działki na betonowej podmurówce, a także wykopanie rowu na swojej działce wzdłuż ogrodzenia z działką nr 2 stanowiącą własność K.S. i skierowanie do tego rowu wody płynącej z rowu przydrożnego. Natomiast Zarząd Dróg Wojewódzkich w K. , w miejscu będącym przedmiotem sporu, nigdy nie dokonywał żadnych robót od 1999r.. Z akt sprawy wynika również, że Wójt Gminy L. prowadził wcześniej postępowanie administracyjne o naruszenie stanu wody na gruncie stanowiącym własność K.S. , dokonanej przez skarżących i ostateczną decyzją z dnia [...]04.2007r. znak: [...] stwierdził naruszenie stanu wody na gruncie, a obecnie prowadzone jest w tej sprawie postępowanie egzekucyjne w celu przymuszenia skarżących do wykonania tej decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że organy w sposób prawidłowy zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, prawidłowo przeprowadziły postępowanie wyjaśniające zgodnie z zasadami określonymi w przepisach art. 7 kpa, art. 77 kpa i art. 80 kpa. Natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji wyczerpuje przesłanki z art. 107 § 1 i § 3 kpa prawidłowo sporządzonego uzasadnienia, gdyż wskazuje fakty na których oparł się organ przy wydawaniu decyzji oraz zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej w oparciu o zebrany materiał dowodowy. Organy na podstawie dowodów z zeznań licznych świadków mieszkających od wielu lat w L. , oględzin przedmiotowego miejsca i rozprawy wodnoprawnej uznały, że właściciel drogi wojewódzkiej nr [...], którym jest Zarząd Dróg Wojewódzkich , nie dokonał żadnej zmiany stosunków wodnych na gruncie, o których mowa w art. 29 ustawy z dnia 18.07.2001 Prawo wodne. Trafnie zatem organy przyjęły, że przez zaniechanie właściciel drogi wojewódzkiej nie mógł zmienić stanu wody na gruncie w myśl cyt. przepisu art. 29 Przepis ten odnosi się do takich sytuacji w których właściciel gruntu przez swoje działanie, a więc przez wykonywanie jakiś robót powoduje zmianę stanu wody na gruncie sąsiednim ( a nie przez zaniechanie) czego skutkiem musi być spowodowanie szkody na gruncie sąsiednim. A zatem aby uznać, że zostały spełnione przesłanki z art. 29 cyt ustawy musi istnieć związek przyczynowo skutkowy pomiędzy jakimś działaniem właściciela na gruncie, a skutkiem, czyli wystąpieniem konkretnej, wymiernej szkody na gruncie sąsiednim. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, to należy je wszystkie uznać za nieuzasadnione. Główne zarzuty skargi sprowadzają się do tego, że właściciel drogi wojewódzkiej nr [...] na przedmiotowym odcinku drogi nie wykonując ciążących na nim obowiązków w zakresie prawidłowego utrzymywania stanu dróg takich jak: pogłębiania przydrożnych rowów tak aby nie były one zamulone, nie dokonuje zabezpieczeń ścieków spływających z drogi wojewódzkiej, które przedostając się na działkę skarżących powodują szkody w nasadzonych drzewach, ponadto podmokły teren uniemożliwia uprawy, a ponadto właściciel gruntu nie wykonuje urządzeń które miałyby zapobiegać szkodom. Zdaniem skarżących skoro Zarząd Dróg Wojewódzkich zaniedbuje wykonywanie tych obowiązków, to tym samym doprowadza do zmiany stanu wody na gruncie stanowiącym własność skarżących, powodując u nich określone szkody. Takie zarzuty w ocenie Sądu nie mogą stanowić podstawy do uznania naruszenia stanu wody na gruncie , natomiast kwestia oceny czy Zarząd Dróg Wojewódzkich prawidłowo wykonuje swoje obowiązki podlega kontroli właściwych organów w odrębnym postępowaniu. Nietrafny jest też zarzut skarżących dotyczący nie powołania przez organy biegłych z zakresu prawa wodnego i z zakresu budowy dróg. Opinia biegłych może stanowić dowód w sprawie, jeżeli organ administracji uzna ją za niezbędną do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy. Tego rodzaju wątpliwości organy obu instancji nie miały i dlatego nie było potrzeby ich powoływania. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), w myśl którego w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala.