II SA/Kr 1814/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska / spr. / Sędziowie WSA Krystyna Daniel Ewa Rynczak Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2010 r. sprawy ze skargi M.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 20 października 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej M.C. kwotę 760 / siedemset sześćdziesiąt / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Decyzją z dnia 12 sierpnia 2009 r. Prezydent Miasta Krakowa , na podstawie art. 50 ust.1, art. 51 ust. 1 pkt 2 , art. 54, art. 58 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717), ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla [....] sp.z o.o. w W. dla inwestycji pod nazwą: "budowa stacji bazowej telefonii komórkowej ERA GSM na terenie działki nr 3/24 obręb 99 przy ul. Nowodąbrowskiej w Tarnowie wraz z budową zjazdu na terenie działek 3/6 i 3/22 stanowiącego dojazd z działki inwestycyjnej do działki nr 13 (ul. Nowodąbrowska). Integralną częścią decyzji jest jej załącznik graficzny. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że teren wskazany we wniosku nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu art.6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2000 r., Nr 46 poz.543 z późn.zm.). oraz, stosownie do treści art.50 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wymaga ustalenia warunków zabudowy. Wniosek inwestora odpowiada wymaganiom określonym w art. 52 tej ustawy. W wyniku przeprowadzonej w trybie art.53 ust.3 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym analizy stwierdzono, że przedmiotowa inwestycja nie jest sprzeczna z przepisami odrębnymi. Z przedłożonych przez inwestora dokumentów wynika, że planowana inwestycja nie będzie oddziaływała w sposób negatywny na środowisko naturalne i zdrowie ludzi. Przedstawiony w sposób obliczeniowy i graficzny rozkład pól elektromagnetycznych zasięg obszaru dla którego przekroczony jest dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego nie pokrywa się z miejscami przebywania ludzi i znajduje się na znacznej wysokości, co nie ogranicza możliwości przebywania ludzi na poziomie terenu i w okolicznych budynkach. Uzgodnienie projektu decyzji w zakresie określonym w art. 53 ust. 4 pkt 6) i 9) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i w trybie art. 106 k.p.a. nie jest wymagane, ponieważ prezydent miasta na prawach powiatu jest równocześnie zarządcą drogi i organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych. Odstąpiono od uzgodnienia w zakresie melioracji, gdyż przedmiotowa działka nie jest użytkowana rolniczo (oznaczona w rejestrze gruntów symbolem TR - tereny różne). Odwołanie od wyżej opisanej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. wniosła M.C. . Zarzuciła naruszenie: - art. 7 k.p.a. poprzez niepełne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a to w szczególności przez brak odniesienia się do argumentów odnośnie materiału dowodowego sprawy, podnoszonych w toku postępowania; - art. 77 k.p.a. poprzez niekompletne przeprowadzenie postępowania dowodowego w sprawie, tj. niepełne wyjaśnienie możliwego negatywnego wpływu promieniowania elektromagnetycznego na zdrowie ludzi przebywających na terenie sąsiednich nieruchomości; - art. 54 pkt. 2 d) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewzięcie pod uwagę w wystarczającym zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich w zakresie ochrony przed zwiększonym promieniowaniem elektromagnetycznym, - art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez niekompletne uzasadnienie zaskarżonej decyzji polegające na braku analizy, czy realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy poprzez odmowę ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W uzasadnieniu odwołująca się dodatkowo podniosła, organ winien był określić wymagania odnośnie oddziaływania oraz zasięgu obszaru, w którym przekroczony jest dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego. Z przedmiotowej decyzji nie wynika, na jakim poziomie nastąpi przekroczenie dopuszczalnego poziomu elektromagnetycznego, co może mieć znaczenie w przypadku prowadzenia przedsięwzięć inwestycyjnych na terenie nieruchomości należącej do odwołującej się. Nadto organ nie zasięgnął opinii niezależnego podmiotu zajmującego się oceną oddziaływania promieniowania elektromagnetycznego na środowisko. Brak takiej opinii uzasadnia zarzut naruszenia art. 54 pkt. 2 d) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu. Decyzją z dnia 20 października 2009 r. (znak:......) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 50 ust. 1 i ust. 4, art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2, art. 54 i art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U 2004 r. Nr 261, po. 2603), utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Strony o postępowaniu zostały prawidłowo powiadomione, z zachowaniem trybu określonego w art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Inwestora oraz właścicieli działek objętych wnioskiem oraz właścicieli działek sąsiednich (w tym odwołującą) zawiadomiono pisemnie. Z dokumentacji załączonej do wniosku, w szczególności analizy oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że zagrożeniem jest promieniowanie niejonizujące, przy czym promieniowanie to występować będzie wzdłuż głównych anten sektorowych w azymucie 70, 90, 180, 190, 270 i 310 stopni na odległość maksymalnie do 43,8 m od środka elektrycznego anten (azymut 190) oraz na wysokościach powyżej 16,5 m n.p.t, a więc w miejscach niedostępnych dla ludzi. Pod wymienionymi osiami znajdują się tereny zabudowane: hipermarketem (w odległości około 70m w kierunku wschodnim), stacją paliw (w odległości ok. 45m w kierunku południowym), przebiegającą w ciągu drogi krajowej ulicą Nowodąbrowską, oraz położoną po zachodniej stronie tej ulicy zabudową gospodarczą i jednorodzinną. Najbliższa zabudowa jednorodzinna (budynek nr ...) znajduje się w odległości 62,5 m na północ od wieży. Niezabudowane działki nr [....] i [....] , których właścicielem jest odwołująca, położone są na północ od terenu objętego wnioskiem i oznaczone są ewidencji gruntów jako pastwiska klasy IV i V. Organ ustalił, że z uwagi na wielkość mocy promieniowania izotropowego wszystkich 12 anten oraz odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anten wzdłuż osi głównych promieniowania anten, stosownie do zapisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. , sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie jest wymagane. W konsekwencji nie jest również wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, o jakiej mowa w art.59 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wyjaśnił również, że w obowiązujących przepisach brak jest podstawy prawnej dla obligatoryjnego zasięgania opinii niezależnego podmiotu zajmującego się oceną oddziaływania promieniowania elektromagnetycznego na środowisko, czego domaga się skarżąca. W przeprowadzonej analizie wykazano, iż obowiązujące przepisy odrębne nie sprzeciwiają się wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Organ odwoławczy podkreślił, że nie można odmówić lokalizacji celu publicznego gdy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Nadto podał, że w odróżnieniu od zamierzeń objętych obowiązkiem uzyskania warunków zabudowy, z samej swojej istoty inwestycja celu publicznego nie może być ograniczona istniejącym stanem zagospodarowania i zabudowy danego obszaru, zawsze bądź prawie zawsze będzie od takiego stanu znacząco odbiegać, nie można zatem przy ocenie inwestycji odwoływać się do pojęcia ładu przestrzennego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. wniosłam M.C. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 50 ust. 2 w zw. z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez bezpodstawne uznanie, iż przedmiotowa inwestycja jest inwestycją celu publicznego; - art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2008 r. Nr199. poz. 1227 z późn. zm.), poprzez nie przeprowadzenie wystarczającej analizy, czy realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; - art. 63 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...) poprzez nie wydanie postanowienia stwierdzającego obowiązek bądź brak obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; - art. 72 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...) poprzez nie wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; - § 2, 3 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. 2004 r. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.) poprzez niedokonanie kwalifikacji zamierzonej inwestycji w świetle w/w przepisów. - art. 7 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy - art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego w sprawie - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niekompletne uzasadnienie zaskarżonej decyzji polegające na nie wyjaśnieniu podstawy prawnej decyzji, a w szczególności na tym, że organ nie podał danych odnośnie mocy anten, które mają być zainstalowane, istotnych z punktu widzenia zastosowania przepisów rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Odwołało się do treści załączonej do wniosku analizy oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko podnosząc, że przedstawione w niej dane wskazują, że planowana inwestycja nie spełnia kryteriów § 3 ust.1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogąco znacząco oddziaływać na środowisko (...), wskazującego inwestycje dla których sporządzenie raportu jest fakultatywne. Zatem inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 46 ust. 1 prawa ochrony środowiska, nie wymaga zatem prowadzenia postępowania środowiskowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy). Zaskarżona decyzja nie jest zgodna z prawem, ale nie z przyczyn przedstawionych w skardze. Stosownie do treści art.52 ust.2 pkt 2 lit. b ) i c) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien m.in. zawierać charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej oraz określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Wniosek inwestora nie spełniał powyższych wymogów, gdyż zawierał wyłącznie nazwę inwestycji z nazbyt skrótową jej charakterystyką : "stacja bazowa telefonii komórkowej ERA GSM – wieża strunobetonowa o wys. 30 m, instalacja anten, urządzenia sterującego i nadawczo – odbiorczego w kontenerze u podstawy wieży". W większości rubryk formularza wniosku, w punkcie dotyczącym charakterystycznych parametrów inwestycji oraz danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko inwestor wpisał "n.d.", co - jak się można domyślać - miało oznaczać "nie dotyczy". Wniosek nie odnosił się w ogóle do przedstawionej przez inwestora "Analizy oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko" sporządzonej przez L.L. . W szczególności nie podano w nim ilości i parametrów anten stanowiących część zamierzonej inwestycji. Organy obydwu instancji nie dostrzegły tego braku. Nie dokonując podstawowego ustalenia, czy przedsięwzięcie przedstawione w "Analizie" jest tożsame z wnioskowanym przez inwestora, organu odniosły się wyłącznie do opisu przedsięwzięcia znajdującego się w "Analizie" W konsekwencji również treść decyzji nie odpowiada wymogom art.54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do tego przepisu decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. W decyzji organu I instancji podano jedynie, że ustala się lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji: "budowa stacji bazowej telefonii komórkowej ERA GSM na terenie działki nr 3/24 obręb 99 przy ul. Nowodąbrowskiej w Tarnowie wraz z budową zjazdu na terenie działek 3/6 i 3/22 stanowiącego dojazd z działki inwestycyjnej do działki nr 13 (ul. Nowodąbrowska)". Taki opis inwestycji jest niewystarczający. W wypełnieniu wymogu wynikającego z art.54 pkt 2 lit.a) ustawy stwierdzono: - linia zabudowy – nie dotyczy - wskaźnik zabudowy – nie dotyczy - szerokość elewacji – nie dotyczy - wysokość 33 m. Zauważyć w związku z tym należy, że dla ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie ma zastosowania rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalania sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jako wydane na podstawie art.61 ust.6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z § 1 rozporządzenia określa ono bowiem sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy (nie lokalizacji inwestycji celu publicznego) wymagań dotyczących nowej zabudowy. Nadto, ze względu na opis przedsięwzięcia znajdujący się w cytowanej "Analizie" dołączonej do wniosku nie wiadomo dlaczego organ w taki właśnie sposób ustalił wysokość obiektu. Przedsięwzięcie miało bowiem polegać na budowie wieży o wys. 30 m oraz zamontowaniu anten sektorowych i anten parabolicznych na wysokościach 27,2 - 32,3 nad poziomem terenu oraz instalacji wyposażenia elektryczno-przesyłowego stacji. Celem spełnienia wymogu pkt 2 lit. b), czyli określenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej podano: inwestycja nie może naruszać przepisów szczególnych i nie może powodować naruszenia środowiska naturalnego oraz oddziaływać negatywnie na zdrowie ludzi. Takie określenie warunków w ogóle nie odnosi się do analizowanych parametrów anten i w istocie oznacza dla inwestora pełną dowolność w dokonaniu ich wyboru. Wreszcie, ani organ I, ani II instancji nie dokonały ustaleń faktycznych pozwalających na dokonanie oceny, czy planowana inwestycja wymaga uzgodnień, o jakich mowa w art.53 ust.4 pkt 10) i 10 a) ustawy. Jak wynika z przepisu art. 53 ust. 4 pkt 10) ustawy decyzję wydaje się po uzgodnieniu z wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 48 - w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Według zaś art.54 ust.4 pkt 10 a) ustawy decyzję wydaje się po uzgodnieniu z wojewodą, marszałkiem województwa, regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz starostą w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 - w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. W pierwszym z tych przepisów mowa jest o rozmieszczeniu inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, w drugim o realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym. Wykładnia cytowanych przepisów wskazuje, że aby znalazły one zastosowanie, muszą być spełnione dwie przesłanki. Po pierwsze: teren, na którym planuje się przyszłą inwestycję był przeznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który wygasł na podstawie art. 67 ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym na inwestycję celu publicznego o charakterze ponadlokalnym lub krajowym. Po drugie: uzgodnienie niezbędne jest w zakresie zadań rządowych albo samorządowych służących realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym lub o znaczeniu krajowym. Tymczasem organy orzekające w sprawie stwierdziły jedynie, że dla terenu inwestycji brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie ustalając jednakże, czy teren, na którym planuje się przyszłą inwestycję był przeznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który wygasł na podstawie art. 67 ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, na inwestycję celu publicznego o charakterze ponadlokalnym lub krajowym. Podkreślić jednakże należy, że w razie ustalenia, że teren, którego dotyczy wniosek nie jest położony w obszarze, przewidzianym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15. poz. 139 z późn. zm.) na inwestycje celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym lub krajowym, dokonywanie uzgodnienia byłoby w ogóle zbędne. Brak powyższego ustalenia powoduje niemożność weryfikacji zaskarżonej decyzji w zakresie zgodności z przepisem art.54 ust.4 pkt 10 i 10 a ustawy. Odnośnie wymogu dokonania uzgodnienia w zakresie wskazanym w art.53 ust.4 pkt 9, organ I instancji stwierdził, że nie jest ono wymagane, ponieważ prezydent miasta na prawach powiatu jest równocześnie zarządcą drogi. Organ II instancji do kwestii tej w ogóle się nie odniósł. Zgodnie z treścią art.54 ust.5 ustawy, uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jeżeli jednakże uzgodnienie nie musi mieć formy postanowienia, gdyż do jego dokonania właściwy jest ten sam organ, nie oznacza to jeszcze, że jest on zwolniony z wypowiedzi w tym zakresie. Wówczas "uzgodnienie" takie powinno stanowić część rozstrzygnięcia głównego i znajdować odniesienie w uzasadnieniu decyzji. Organy obydwu instancji obowiązku tego nie wypełniły. Ustosunkowując się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że stosownie do treści art.2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717) przez "inwestycję celu publicznego" należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Według tego ostatniego przepisu celami publicznymi w rozumieniu ustawy jest m.in. budowa obiektów i urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji. Z kolei zgodnie z art.4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ilekroć w ustawie jest mowa o łączności publicznej - należy przez to rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Dlatego przedmiotowa przedmiotowe przedsięwzięcie jest inwestycją celu publicznego i zarzut skargi kwestionujący tę ocenę jest niezasadny. Wobec powyższego prawidłowo przyjęto, że podstawą prawną decyzji jest przepis art.50 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stanowiący, że inwestycja celu publicznego jest lokalizowana - w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Sąd nie stwierdził również naruszenia przez organ przepisu art.53 ust.3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Mając na uwadze, że ocena organu co do braku wymogu sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, dokonana została przy przyjęciu założenia, że wnioskowana inwestycja jest tożsama z inwestycją opisaną w "Analizie", zarzuty skargi odnośnie tej oceny, dotyczące naruszenia art.59 ust.1, art.63 i art.72 ustawy z dnia 3 października 2008 r., a także § 2 , 3 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. - są niezasadne. Jak wynika bowiem z przepisu art. 59 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.08.199.1227 z późn. zm.) realizacja przedsięwzięcia musi być poprzedzona przeprowadzeniem oceny oddziaływania na środowisko w dwóch przypadkach: 1) gdy obowiązek ten wynika bezpośrednio z mocy prawa, 2) obowiązek ten został nałożony w formie indywidualnego aktu administracyjnego. Do pierwszej grupy należą planowane przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogące znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, a nie związane bezpośrednio z ochroną tego obszaru lub nie wynikające z tej ochrony. Do drugiej grupy zalicza się planowane przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny został stwierdzony w formie postanowienia wydanego na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy oraz te mogące oddziaływać na obszary Natura 2000, w stosunku do których obowiązek taki został nałożony przez organ upoważniony do wydania jednej z decyzji wymienionych w art. 96 ust. 2 ustawy. Zgodnie z treścią art.60 ustawy Rada Ministrów została upoważniona do określenia w drodze rozporządzenia rodzajów przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz rodzajów przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rozporządzenia takie do chwili obecnej nie zostały wydane. W myśl art. 173 ust. 1 ustawy dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane między innymi na podstawie art. 51 ust. 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627, z późn. zm.) zachowują moc do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 60 ustawy, jednak nie dłużej niż przez 24 miesiące od dnia wejścia w życie ustawy. Do czasu wydania przepisów, o których mowa w art. 60 niniejszej ustawy za przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 59 ust. 1 pkt 1 niniejszej ustawy, uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, wymagające sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Natomiast za przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 59 ust. 1 pkt 2 niniejszej ustawy, uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być stwierdzony. Dlatego też do czasu wydania nowych rozporządzeń stosuje się rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.). Na podstawie § 2 ust.1 pkt 7) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U.04.257.2573 z późn.zm.) sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: a) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) nie mniej niż 20.000 W. Z kolei na podstawie § 3 ust.1 pkt 8) tego rozporządzenia sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: a) nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) nie mniej niż 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) nie mniej niż 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) nie mniej niż 1.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Zgodnie z treścią tabeli 2 Załącznika Nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U.03.192.1883) dla częstotliwości promieniowania od 300 MHz do 300 GHz, dopuszczalna gęstość strumienia energii pola elektromagnetycznego w miejscach dostępnych dla ludności wynosi 0,1 W/m kw. Z kolei zgodnie z pkt 7 Załącznika Nr 2 tego rozporządzenia pomiary poziomów pól elektromagnetycznych w otoczeniu instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych oraz radiolokacyjnych wykonuje się w sposób umożliwiający wyznaczenie miejsc występowania pól elektromagnetycznych o poziomach dopuszczalnych oraz wyznaczenie granic obszarów ograniczonego użytkowania. Według zaś pkt 11 tego załącznika pomiary w otoczeniu instalacji wymienionych w ust. 7, w przyjętych pionach pomiarowych, wykonuje się w punktach pomiarowych położonych na wysokościach od 0,3 m do 2 m nad powierzchnią ziemi albo nad innymi powierzchniami, na których mogą przebywać ludzie. Zauważyć w związku z tym należy, że na stronie 3 "Analizy oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko" podano, że przedsięwzięcie polegać będzie na budowie wieży, zamontowaniu anten sektorowych i anten parabolicznych na wysokościach 27,2 - 32,3 nad poziomem terenu oraz instalacji wyposażenia elektryczno-przesyłowego stacji. Na stronie 6 "Analizy" stwierdzono, ze wszystkie anteny, które zostaną zamontowane na stacji bazowej będą emitować pole elektromagnetyczne o oddziaływaniu równym lub mniejszym od zakładanego w przygotowanej analizie. Podano również maksymalną "moc promieniowania" każdej z anten sektorowych (EIRP) - o wartości mniejszej niż 2 000 W. Z kolei na stronie 7 tej analizy podano maksymalną "moc promieniowania" każdej z anten parabolicznych - 2 570,4 W. Na stronie 16 analizy przedstawiono równoważną moc promieniowana izotropowo wyznaczoną dla każdej z planowanych 12 anten sektorowych, z określeniem odległości od środka elektrycznego, na której nie występują miejsca dostępne dla ludności. Na stronie 21 analizy stwierdzono, że maksymalny łączny zasięg występowania strefy o gęstości mocy pola przekraczającej dopuszczalną wartość 0,1 W/m kw. dla różnych typów anten sektorowych wynosi: dla azymutu 70 – 41 m , dla azymutu 190 – 43,8 m , dla azymutu 310 – 40,6 m , a dla azymutu 90, 180 i 270 – 3,6m. Z kolei dla anten parabolicznych maksymalny zasięg występowania strefy o gęstości mocy pola przekraczającej dopuszczalną wartość 0,1 W/m kw. określono na 45,2 m. Z rysunków zasięgów osi głównych wiązek promieniowania dla każdej anteny w płaszczyźnie poziomej i pionowej zamieszczonych w analizie wynika, że miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległościach większych od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten, niż określone w § 2 ust.1 pkt 7) oraz § 3 ust.1 pkt 8) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. Na marginesie zauważyć jeszcze postaje, że ustalenie organu odwoławczego, że "promieniowanie niejonizujące występować będzie wzdłuż głównych anten sektorowych w azymucie 70, 90, 180, 190, 270 i 310 stopni na odległość maksymalnie do 43,8 m (azymut 190) od środka elektrycznego anten" nie znajduje oparcia w materiale dowodowym, a w szczególności w cytowanej wyżej analizie. Zasięg 43,8 m dotyczy bowiem strefy o gęstości mocy pola przekraczającej dopuszczalną wartość 0,1 W/m kw, a nie występowania jakiegokolwiek promieniowania. Powyższe oznacza, że przedsięwzięcie opisane w "Analizie..." nie mieści się w rodzajach przedsięwzięć, dla których wymaga się albo można wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W takim przypadku, zgodnie z art.63 ust.1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, organ nie miał obowiązku wydać postanowienia (pozytywnego, względnie negatywnego) w przedmiocie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, gdyż takowy ciąży na organie tylko wtedy, gdy planowane przedsięwzięcie zaliczane jest do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, czyli jest wymienione w § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. Stosownie do treści art.71 ust.2 ustawy z dnia 3 października 2008 r., uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z art.72 ust.1 pkt 3 ustawy wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W myśl art.4 ust. 2 tej ostatniej ustawy decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzja o warunkach zabudowy. Decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych będzie więc wymagana, w sytuacji gdy przedsięwzięcie będzie zaliczone do jednej z grup wymienionych w art. 71 ustawy, którego realizacja wymaga uzyskania jednej z decyzji wymienionych w art. 72 ust. 1 ustawy. Ponieważ opisane w "Analizie..." przedsięwzięcie nie jest zaliczone do żadnej z grup wymienionych w art.71 ustawy, nie wymaga wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Jednocześnie należy zauważyć, że z powyższych przepisów wynika, że organ właściwy do wydania takiej decyzji nie ma swobody kwalifikacji przedsięwzięć w zakresie obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W związku z tym wydanie decyzji w tych przypadkach, gdy nie jest ona wymagana, skutkować będzie tym, że obarczona będzie wadą nieważności wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jako wydana bez podstawy prawnej. Wobec powyższego wnioskowana inwestycja, o ile jest zgodna z opisem przedsięwzięcia znajdującym się w przedłożonej "Analizie..." nie mieści się w rodzajach przedsięwzięć, dla których wymaga się albo można wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W konsekwencji nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut naruszenia art.7 i 77 kpa, polegający na "nie przeprowadzeniu rozważań, które pozwoliłyby uznać, że realizacja przedmiotowej inwestycji nie spowoduje przekroczenia przyjętych jako normatywnych dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku". Niezasadny jest również zarzut skarżącej przedstawiony w piśmie z dnia [....] .2009 r. (k.38 akt administracyjnych), że nie zasięgnięcie opinii niezależnego podmiotu, zajmującego się oceną oddziaływania promieniowania elektromagnetycznego na środowisko stanowi o naruszeniu art.54 pkt 2 lit. d) ustawy. Zauważyć nadto pozostaje, że "Kwalifikacja przedsięwzięcia pod względem konieczności wykonania raportu o oddziaływaniu na środowisko" (pkt 4 opisywanej "Analizy...") nie odnosi się anten parabolicznych, a fakt ten nie został przez organy wyjaśniony. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Sąd uchyla decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z przyczyn przedstawionych wyżej sytuacja taka zachodzi w niniejszej sprawie. Rzeczą organu, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, będzie wezwanie inwestora o sprecyzowanie wniosku (w szczególności określenie, czy rodzaj i parametry inwestycji są takie, jak wskazano w "Analizie..." dołączonej do wniosku), ustalenie przeznaczenia terenu inwestycji w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który wygasł na podstawie art. 67 ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym i ewentualnie (w zależności od ustaleń) dokonanie uzgodnień w trybie art.53 ust.4 pkt 10) i 10 a) ustawy oraz prawidłowe sformułowanie sentencji decyzji. Dlatego też, na podstawie powyższego przepisu i art.135 p.p.s.a orzeczono jak w punkcie I wyroku. Orzeczenie zawarte w punkcie II wyroku oparto na przepisie art.152 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art.200 p.p.s.a.