II SA/Kr 1814/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.B. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi M.B. na postanowienie [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 19 września 2011 r. Nr: [....] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania p o s t a n a w i a I) zwolnić M.B. od kosztów sądowych; II) ustanowić dla M.B. adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w K. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 19 września 2011 r. Nr: [....] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania skarżąca M.B. zawarła wniosek o zwolnienie jej w całości od kosztów postępowania. Wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony w przewidzianej prawem formie, dlatego, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 listopada 2011 roku, skarżącej został przesłany urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy "PPF" celem jego wypełnienia i odesłania do tut. sądu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy. W zakreślonym terminie skarżąca uzupełniła brak przesyłając wypełniony formularz. Z zakreślenia dokonanego w rubryce 4 formularza wynika, że skarżąca domaga się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości oraz ustanowienia na jej rzecz adwokata z urzędu. We wniosku M.B. oświadczyła, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jej miesięczny dochód z wynagrodzenia za pracę wynosi 800 zł. W skład majątku wnioskodawczyni wchodzi dom oraz nieruchomość wielkości 17 arów we współwłasności z T.S. i J.S. Skarżąca nie posiada oszczędności, jak również przedmiotów o wartości powyżej 3000 euro. Uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżąca podniosła, iż nie stać jej na ponoszenie kosztów sądowych i adwokata z wyboru, ponieważ pracuje w niepełnym wymiarze czasu pracy i uzyskuje niskie dochody. Wydatki skarżącej przedstawiają się następująco: 109 zł energia elektryczna, 125 zł bilet miesięczny (dojazd do pracy), 15 zł opłata za wodę, 50 zł środki czystości. Pozostała część wynagrodzenia za pracę przeznaczana jest zakup żywności. Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje. Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie osobie wnioskującej szeroko rozumianego prawa do sądu, a więc możliwości skorzystania ze wszystkich przysługujących stronie uprawnień, jeżeli znajduje się ona w położeniu uniemożliwiającym poniesienie we własnym zakresie związanych z tym kosztów. Przyznanie prawa pomocy, zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym), lub gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym). W niniejszej sprawie strona skarżąca domaga się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości oraz ustanowienie kwalifikowanego pełnomocnika z urzędu. Użyte w art. 246 ustawy sformułowanie "gdy osoba wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uzasadniającej przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. W ocenie orzekającego skarżąca uwiarygodniła w sposób wystarczający, że nie posiada jakichkolwiek środków na pokrycie kosztów sądowych w sprawie oraz kosztów wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru. Za taką decyzją przemawiał fakt, że sytuacja finansowa skarżącej jest trudna i niestabilna. Aktualnie jedynym źródłem utrzymania wnioskodawczyni jest wynagrodzenie za pracę w niepełnym wymiarze czasu pracy w wysokości 800 zł. Uzyskiwane dochody wystarczają jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych skarżącej. Okres zimowy wiąże się z dodatkowymi wydatkami na zakup opału. Skarżąca nie posiada przy tym żadnych oszczędności, jak również przedmiotów wartościowych. W obecnej sytuacji finansowej skarżąca nie jest zatem w stanie pokryć kosztów sądowych oraz kosztów wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru we własnym zakresie. W powyższych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1, ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami).