II SA/Kr 1826/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Aldona Gąsecka- Duda (spr.) Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Piotr Głowacki Protokolant: Beata Błach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2007r. sprawy ze skargi Z.K. i M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 kwietnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu l instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących Z.K. i M.K. kwotę [...] zł. ([...]złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją Wójta Gminy N. z dnia [...] 2003 r., znak [...], na podstawie art. 104 i art. 107 k.p.a. oraz art. 1 ust.2 , art. 39, 40 ust. 1 i 3, art. 42, art. 46 ust.2 i 3 ustawy z dnia 22.01.1999r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 15 , poz. 139), a także zgodnie z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy N. zatwierdzonym Uchwałą Rady Gminy N. Nr [...] z dnia [...] 1992r. (Dz. Urz. Wojewody N. Nr [...] poz. [...]), po rozpatrzeniu wniosku Z.K i M.K. — orzeczono o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w części oznaczonej na załączniku graficznym literami [...], dla projektowanej inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno - pensjonatowego na działce nr [...] w miejscowości L., wraz z infrastrukturą towarzyszącą, tj. zaopatrzenie w wodę z projektowanej studni na działce inwestora, przyłącz energetyczny ze słupa znajdującego się na działce inwestora, odprowadzenie nieczystości do kanalizacji sanitarnej, dojazd z drogi gminnej nr ewid. [...]. W osnowie decyzji określono : w pkt 1) - warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego dla nieruchomości objętej wnioskiem, z uwzględnieniem jej położenia w terenach oznaczonych symbolem [...] ( w części jąkną załączniku graficznym oznaczonym literami [...]) oraz [...] (w części jak na załączniku graficznym oznaczonym literami [...]) i [...] (w części jak na załączniku graficznym oznaczonym literami [...]); w pkt 2) - warunki wynikające z przepisów szczególnych; w pkt 3) - warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej; w pkt 4) - wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, 5) - warunki dotyczące uzgodnienia projektu technicznego ; w pkt 6) - określono linie rozgraniczające teren inwestycji oraz oznaczenia graficzne, które przedstawiono na mapie stanowiącej załącznik do niniejszej decyzji; ; w pkt 7) -podano okres ważności decyzji do [...] 2003r. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że zgodnie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, po rozpatrzeniu wniosku inwestorów ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w części działki oznaczonej na załączniku graficznym literami [...], a powyższe nie naruszy prawa istniejącego dostępu do drogi publicznej (ul. G.) poprzez działkę nr ewid. [...], o co wnosili w toku postępowania G., A. i M. S. Od decyzji Wójta Gminy N. z dnia [...] 2003r., znak [...] odwołanie wnieśli w terminie Z.K. i M.K. zarzucając, że zaskarżona decyzja nie spełnia w pełni wymogu art. 42 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, dotyczącego określenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wynikających z przepisów szczególnych. Wskazywali w tym zakresie na podane w decyzji ustalenia wynikające z planu dla terenu oznaczonego symbolem [...], mówiące o zalecanej linii zabudowy 10 m od istniejącej krawędzi jezdni, która tp decyzja nie odnosi się do warunków technicznych wynikających z ustawy o drogach publicznych, gdzie określono minimalną linię zabudowy w stosunku między innymi do dróg gminnych na 6,00 m od krawędzi jezdni. Podawali nadto iż Zarząd Gminy N. na wniosek skarżących wydał decyzję znak [...] z dnia [...] 2000r., "ustalając w pkt. 2 linię zabudowy dla projektowanej inwestycji na minimum 6,00 m od krawędzi jezdni. Ponieważ zamiarem skarżących jest budowa projektowanego budynku mieszkalno-pensjonatowego w odległości 6,00 m od krawędzi istniejącej jezdni, wnosili o sprawdzenie, czy w oparciu o zaskarżoną decyzję oraz decyzję ustalającą minimalną linię zabudowy na 6,00 m od istniejącej krawędzi mogą zrealizować swe plany inwestycyjne. Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 22.04.2003r. Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania M.K. i Z.K. od decyzji Wójta Gminy N. z dnia [...] 2003 r. znak [...], na podstawie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia [...] 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 z późn. zm. ), oraz w związku z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21.03. 1985r. o drogach publicznych ( Dz. U. Nr 14, poz. 60 ) - utrzymano w mocy zaskarżona decyzję. W uzasadnieniu decyzji podano, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania Gminy N., zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy N. z dnia [...] 1992 r. (Dz. Urz. Woj. N. Nr [...] póz. [...]) objęta wnioskiem działka wchodzi w skład terenu "B." przeznaczonego na różne formy mieszkalnictwa, usług i rzemiosła. Część działki stanowi pas drogowy drogi gminnej "D." o zalecanej szerokości 10,0m w liniach rozgraniczających i linii zabudowy 10,0 m od krawędzi jezdni z nawiązaniem do istniejącej. Pozostała część działki stanowi strefę ekologiczną potoku "A.". Projektowany Budynek został zlokalizowany w terenie "B." z zalecaną linią zabudowy 10,0 m od krawędzi drogi gminnej W świetle powyższego odwołanie - aczkolwiek słuszne - uznano za bezprzedmiotowe wskazując na następujące okoliczności. Zaskarżona decyzja - oparta w pierwszej kolejności na ustaleniach planu miejscowego - określa linię zabudowy projektowanego budynku na 10,0 m od jedni drogi gminnej. Jest to jednakże linia "zalecana", a zatem "niekonieczna". W tej sytuacji linia ta może być ustalona według przepisów szczególnych i w tym zakresie zaskarżona decyzja nie jest sprzeczna zarówno z planem miejscowym jak i z ustawą o drogach publicznych, zgodnie z którą w terenach zabudowy budynki mogą być sytuowane w odległości 6,0 m od krawędzi jezdni dróg gminnych Zaskarżona decyzja nie jest zatem również sprzeczna z wydaną na wniosek M.K. w trybie ustawy o drogach publicznych decyzją Zarządu Gminy N. z dnia [...] 2000r. określającą warunki urządzenia zjazdu z drogi gminnej oraz ustalającą minimalną odległość zabudowy od krawędzi jezdni drogi gminnej, która pozostając w obrocie prawnym wiąże organy właściwe zarówno- w warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jak i w sprawach pozwolenia na budowę zatwierdzenia projektu budowlanego. Wnosząc w terminie do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie -Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie skargę ha decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...] 2003r. Nr [...] Z.K. i M.K. domagali się uchylenia decyzji Wójta Gminy N. z dnia [...] 2003r., znak [...] w części dotyczącej pkt la, tj. ustalenia iż zalecana linia zabudowy od krawędzi jezdni ma wynosić 10 metrów, jak również zasądzenie kosztów procesu według norm przewidzianych. Kwestionując zasadność decyzji organu odwoławczego skarżący wskazywali na pominięcie przez Kolegium pominęło bezspornego faktu, że Wójt Gminy N. ustalając zalecaną odległość na 10 m metrów od krawędzi jezdni uniemożliwia w praktyce wykonanie planowanej przez skarżących inwestycji . Działka skarżących nie jest bowiem na tyle szeroka aby odsunąć się z inwestycja od krawędzi jezdni (drogi gminnej) aż o 10 metrów. W przypadku zatem utrzymania w mocy przedmiotowego postanowienia zaskarżonej decyzji w praktyce zostanie storpedowana inwestycją skarżących. Podnosili również , że słowo "zalecana", należy rozumieć jako wymóg możliwy, ale nie konieczny, zaś pozostawienie organowi administracyjnemu w tym zakresie daleko idącej swobody należy uznać za błędne. Organ ten bowiem dość dowolnie i uznaniowe interpretuje obowiązujące w tej dziedzinie przepisy prawa, szczególnie art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, przyjmując w dwóch swoich decyzjach odmienne koncepcje odległości zabudowy od krawędzi jezdni. Dla porównania skarżący przedkładali decyzję Zarządu Gminy N. z dnia [...] 2000r., znak [...], w której w pkt. 2 ustalono, iż linia zabudowy dla inwestycji na tej samej działce skarżących, ma znajdować się w odległości 6 metrów od krawędzi drogi, zarzucając organ administracyjny w sposób całkowicie dowolny i nieprzemyślany wydaje raz decyzję, która spełnia wymogi ustawy o drogach publicznych, zaś drugim razem decyzję, która obchodzi przepisy tej ustawy, zaś najwłaściwszym rozwiązaniem tej sytuacji jest przyjęcie ślad za ustawą, że obiekty budowlane przy drogach powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej: 6 metrów, jeżeli jezdnia jest droga gminną, położoną na terenie zabudowy miast i wsi. Użycie sformułowania "zalecana" nie sprzyja jednoznaczności i pewności prawa i daje możliwość nadużyć, na co wskazuje okoliczność, że obie decyzje zostały wydany na mocy tego samego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przy czym ustalająca linię zabudowy na 6m od krawędzi jezdni jest dla skarżących korzystna, zaś określające ją na 10m, całkowicie możliwość zrealizowania inwestycji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. wnosiło o jej oddalenia, podtrzymując stanowisko prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej .decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważy, co następuje. Zgodnie z treścią art. 97§1 ustawy z dnia 30.08.2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Właściwym do rozpoznania skargi jest zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a.), rozstrzygając w granicach danej sprawy, uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związany powołaną podstawą prawną oraz granicami skargi wyznaczonymi przez zakres zaskarżenia , podnoszone w niej zarzuty i zgłaszane wnioski (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie w granicach sprawy oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa, zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Mając na uwadze treść opisanych wyżej orzeczeń, okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania skargę należy uznać za zasadną wobec skuteczności podnoszonego w niej zarzutu, a także z uwagi na wystąpienie innych uchybień, które miały istotny wpływa na wynik sprawy. W szczególności, postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie było prowadzone w okresie obowiązywania ustawy z dnia 7.07.1994r .o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst pierwotny - Dz. U. Nr 89, poz. 415. tekst jednolity Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 z późniejszymi zmianami, zwana dalej ustawą). Ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania następowała zatem w trybie wyżej powołanej ustawy ( art. 39 - 50 a ), a także na ogólnych zasadach -przy zachowaniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Uwzględniając powyższe regulacje wskazać należy na uchybienia popełnione przez organ pierwszej instancji już w fazie wszczęcia postępowania na wniosek Z.K. i M.K. z dnia [...] 2002 r., który nie został przez nich podpisany, a dla osoby trzeciej działającej z upoważnienia inwestorów wbrew wymogom z art. 33 § 2 k.p.a. Wskazany brak nie został usunięty ani w trybie art. art.64 § 2 k.p.a ., ani też później w toku postępowania. Budzi także zastrzeżenia rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Wójta Gminy N. z dnia 24.01.2003r., znak [...], której osnowa zawiera wewnętrznie sprzeczności, treści nie mające stanowczego charakteru, prowadzące do wątpliwości interpretacyjnych, jak również błędne wskazanie podstawy prawnej orzekania jaka stanowić miała nieistniejąca ustawa z dnia 22.01.1999r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Uzasadnienie przedmiotowej decyzji jest lakoniczne, zaś obligatoryjna część decyzji w postaci załącznika graficznego -aktem nieistniejącym. I tak z art. 107 § 1 k.p.a. wynika obowiązek w zawarcia w decyzji oznaczenia organu administracji publicznej, daty wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienia faktyczne i prawnego, pouczenia (czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie), podpisu z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Stosowanie do art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Artykuł 107 § 4-5 k.p.a. określa wypadki, w których można odstąpić od uzasadnienie decyzji - nie dotyczą one jednakże niniejszej sprawy. Zgodnie z art. 107 § 2 przepisy szczególne mogą określać także inne składniki, które powinna zawierać decyzja i teką regulacja jest art. 41 ust. 1 i 2 powołanej wyżej ustawy. Podkreślenia wymaga, że rozstrzygnięcie zawarte w osnowie decyzji jako jeden z najistotniejszych jej elementów musi być sformułowane precyzyjnie - tak aby nie budziło żadnych wątpliwości , nie prowadziło do możliwość dokonania odmiennej interpretacji tego rozstrzygnięcia, przesądzając jednoznacznie o istniejących uprawnieniach lub obowiązkach wynikających z wydanego aktu administracyjnego (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 2.09.1999r., IV SA 1418/97, zam. zb. LEX nr 47875 czy wyrok WSA w Warszawie z dnia 2.12.2005r. I SA/Wa 264/05 - LEX nr 189831 ), zaś brak właściwego uzasadnienie czyni proces decyzyjny nieweryfikowalnym. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są przepisami gminnymi - prawem miejscowym, które kształtuje wraz z innymi przepisami prawa sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 33 ustawy). Decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest aktem służącym li tylko powtórzeniu przepisów prawa gminnego oraz z nim związanych, które jako publikowane w odpowiednich dziennikach urzędowych są jawne i ogólnie dostępne. Rolą organu orzekającego w ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu sprawie jest zbadanie zgodności zamierzonej inwestycji z obowiązującymi w tym zakresie regulacjami oraz jednoznaczne skonkretyzowanie warunków wynikających z norm planistycznych dla danego zamierzenia, które w myśl art. 47 ustawy będą wiążące dla organu wydającego pozwolenie na budowę. Uwzględniając treść art. 107§ 1 k.p.a. w związku z art. 42 ust. 1 ustawy osnowa decyzji w takiej sprawie winna zawierać konkretne i jednoznaczne określenie: rodzaju inwestycji, warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - jeśli dla danego obszaru plan został uchwalony, warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów szczególnych, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali, , okres ważności decyzji, zaś w stosunku do inwestycji liniowych ponadto - przebieg inwestycji, a w przypadku inwestycji wymagających wydzielenia terenu, granice tego terenu, wyznaczone na mapie w stosownej skali oraz w miarę potrzeby, szczególne warunki wynikające z charakteru inwestycji. W uzasadnieniu decyzji należy ujawnić natomiast przyczyny takiego właśnie określenia konkretnych warunków pod kątem stwierdzonych okoliczności oraz obowiązujących przepisów prawa. Tym wymogom nie odpowiada decyzja Wójta Gminy N. z dnia [...] 2003r., znak [...], która w szczególności nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego, zaś jej osnowa - konkretnych, nie budzących wątpliwości ustaleń dla rozważanego zamierzenia inwestycyjnego . Przytoczenie wszelkich istotnych ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu inwestycji winno nastąpić w uzasadnienia decyzji, gdzie należało omówić ujęte w osnowie stanowcze i jednoznaczne, wiążące w fazie projektowania oraz wydawania pozwolenia na budowę ustalenia dla zamierzonej inwestycji - także w kwestionowanej skarżących części. Zważyć należy również, że poszczególne fragmenty osnowy decyzji i załącznika nie są ze sobą spójne, stąd nie jest ostatecznie wiadomym, czy ustalenia wydano zgodnie z wnioskiem dla terenu leżącego w obszarze punktów od [...] przez [...] do [...] załącznika graficznego, czy jedynie w obszarze punktów [...]. Załącznik do decyzji zawierający jej obligatoryjne elementy jakie stanowi oznaczeni linii rozgraniczających teren inwestycji jest zresztą - co już sygnalizowano - aktem nieistniejącym. W świetle z art. 107 § 1 k.p.a. należy bowiem uznać, że do momentu podpisanie przez osobę reprezentującą organ administracyjny sporządzony akt nie wchodzi do obrotu prawnego i może być traktowany jedynie jako projekt decyzji. W sytuacji, w której integralną częścią decyzji czyni się dokument, nie objęty jej treścią, mający postać załącznika , także ten dokument musi zostać opatrzony podpisem osoby reprezentującej organ administracyjny wydający decyzję ( analogicznie wyrok NSA w Warszawie z dnia 21.06.1999r. IV SA 1757/98 LEX nr 47867 ). W sprawie niniejszej integralną część decyzji stanowi załącznik graficzny w postaci kopii mapy zasadniczej, który nie został podpisany przez osobę reprezentującą organ administracyjny wydający decyzję. Rozpoznając ponownie wniosek inwestorów na skutek odwołania Z.K. i M.K. od decyzji Wójta Gminy N. z dnia [...] 2003r., znak [...] organ drugiej instancji co prawda wskazał prawidłową materialnoprawną podstawę orzekania, którą poza przepisami prawa miejscowego stanowi ustawa z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, nie mniej jednak nie dostrzegł innych wskazanych wyżej uchybień, oraz utrzymując w mocy kwestionowaną decyzję sam naruszył uprzednio powołane przepisy oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Dodatkową wadliwością przedmiotowego postępowania jest kwestia realizacji przez organy administracji publicznej obowiązków wynikających z art. 61 § 4 w zw. z art. 28 k.p.a. i 10 k.p.a., bowiem stron nie zawiadomiono o wniesieniu przez skarżących odwołania pismem organu drugiej lub nawet pierwszej instancji. Jedynymi czynnościami Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. w kolejnej fazie postępowania było wydanie oraz doręczenie stronom decyzji 22.04.2003r. Nr [...], której nie otrzymała S.M. Jak wynika z akt administracyjnych skierowana do S.M. na dotychczasowy adres, na których dokonywano doręczeń zastępczych decyzja organu odwoławczego została zwrócona przez pocztę z adnotacją "Pod wskazanym adresem adresat nieznany". Wskazane doręczenie stronie decyzji nie jest doręczeniem skutecznym skoro z akt administracyjnych nie wynika by pouczono ją o treści art. 41 § 1-2 k.p.a. Uwzględniając powyższe oraz fakt, że doręczenia S.M. zawiadomienia o wszczęciu postępowania i decyzji organu pierwszej instancji miały charakter doręczeń zastępczych nie można również jednoznacznie przesądzić ich prawidłowości. Nie jest rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zastępowanie organów administracji publicznej w wykonywaniu ich kompetencji orzeczniczych, przy czym wskazane wyżej uchybienia proceduralne stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a., przy odstąpieniu dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie prawa materialnego. Taka kontrola następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu (por. wyrok NSA z 10.02.1981 r., SA 910/80, ONSA 1981, nr 1 , póz. 7 oraz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. T. Wosia , WP LexisNexis W-wa 2005 str. 145 t. 14 ), zaś w sprawie niniejszej z uprzednio wskazanych przyczyn jest ona bezprzedmiotowa. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I. sentencji wyroku biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 a i c p.p.s.a. Skarżący uznają słusznie, że wydane w toku kontrolowanego postępowania administracyjnego decyzje naruszają prawo. Dostrzegane wadliwości dotyczą jednak nie tylko kwestionowanej przez nich części rozstrzygnięcia, lecz stanowiącego całość aktu administracyjnego, który w koniecznym zakresie nie istnieje w obrocie prawnym. W takiej sytuacji wydany w sprawie wyrok nie narusza zakazu z art. 134 § 2 p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a w zw. z art. § 205 1 p.p.s.a., zaś rzeczą organów administracji publicznej przy ponownym rozpatrzeniu sprawy będzie wydanie stosownego rozstrzygnięcia po wyeliminowaniu wyżej wskazanych uchybień.