II SA/Kr 1852/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie NSA Anna Szkodzińska / spr. / WSA Aldona Gąsecka-Duda Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2012 r. sprawy ze skarg M.C. , T.K. , A.S. , J.B. , J.W. , S.W. , J.T. , J.S. , D.P, Z.W. , L.S. , T.W. , Z.K. , T.P. i H.F. na decyzję Wojewody [....] z dnia 6 listopada 1997 r. nr [....] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia skargi odrzucić Decyzją z dnia 15 września 1997 r. znak. [....] Urząd Rejonowy w T. zatwierdził dokumentację na budowę gminnego wysypiska odpadów na działce nr [....] położonej w S. w gminie Ż. oraz udzielił Gminie Z. pozwolenia na budowę gminnego wysypiska odpadów na działce nr [....] położonej w S. w gminie Ż. wraz z niezbędną towarzyszącą infrastrukturą techniczną. Decyzja zawierała warunki oraz zobowiązywała inwestora Gminę Ż. do podjęcia określonych działań. Po rozpoznaniu odwołania M.C. Wojewoda T. decyzją z dnia 6 listopada 1997 r. znak [....] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że pozwolenie na budowę zostało wydane zgodnie z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego jak też wymaganymi decyzjami, ocenami i uzgodnieniami. Urządzenie wysypiska w miejscu wyrobiska po glinie nie spowoduje negatywnych skutków dla środowiska. Decyzja Wojewody T. została doręczona stronom postępowania w dniu 13 listopada 1997 r. Od powyższej decyzji skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie złożyli: pierwszą M.C. i inni ...., oraz drugą H.F. Pierwsza z wymienionych skarg została nadana w urzędzie pocztowym na przesyłką adresowaną do Urzędu Wojewódzkiego w T. w dniu 12 grudnia 1997 r. Urząd Wojewódzki przekazał skargę Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu przesyłką pocztową nadaną w dniu 24 grudnia 1997 r. Druga z wymienionych skarg została złożona także do Wojewody T. w dniu 4 stycznia 1999 r. Skarga została przekazana Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w dniu 18 stycznia 1999 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. ustaw: z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) i z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1271 ze zm.), sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny, na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w skrócie "ppsa"). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu. Ustalenie, czy skarżący wnosząc skargę w okresie obowiązywania ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, następuje w uwzględnieniu ówczesnej regulacji dotyczącej sposobu, trybu i terminu wnoszenia skarg. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym "skargę wnosi się bezpośrednio do Sądu w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, a w innych przypadkach w terminie 30 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o podjęciu aktu lub innej czynności organu uzasadniającej wniesienie skargi". Decyzja Wojewody T. z dnia 6 listopada 1997 r. zawierała stosowne pouczenie. Obie skargi wniesione zostały za pośrednictwem organu, a więc niezgodnie z obowiązującym wówczas trybem i pouczeniem. Obie skargi też wniesiono z uchybieniem terminu do ich wniesienia. Skarga pierwsza co prawda w ostatnim dniu terminu została nadana w urzędzie pocztowym, ale nie bezpośrednio do Sądu, lecz do organu. W takiej zaś sytuacji datą wniesienia skargi do Sądu jest data przekazania jej przez organ Sądowi. W tej mierze Sąd podziela w całości pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Ośrodka Zamiejscowego w Gdańsku z dnia 24 czerwca 1998 r. I SA/Gd 434/98 (LEX 35997). W rozpatrywanej sprawie skarga zaś została przekazana Sądowi już po upływie ustawowego terminu. Skarga druga została złożona po upływie ponad roku od doręczenia decyzji stronom. Co prawda autor skargi – H.F. - nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym i decyzja zaskarżona nie była mu doręczona, ta jednak okoliczność nie może mieć wpływu na ustalenie zachowania terminu do wniesienia skargi. W takim bowiem wypadku skarga winna być wniesiona w terminie przewidzianym dla stron będących adresatami decyzji. Pogląd taki, zaprezentowany w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 15 maja 2006 r. II SA/Op 65/06 (ONSAiWSA 2007/2/31) na tle przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w całości odpowiada także - identycznym w interesującym zakresie - regulacjom ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Sąd rozpoznający sprawę ten pogląd także podziela. Mając powyższe na względzie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obie skargi należało odrzucić.