II SA/Kr 1862/02

1. Budowa kościoła na terenie o podstawowym przeznaczeniu dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i jednorodzinnej z usługami z zakresu podstawowego i zielenią osiedlową z dopuszczalną funkcją - administracja, rzemiosło nieuciążliwe, handel detaliczny dopuszcza budowę obiektu służącego do zaspokajania potrzeb religijnych. Taki obiekt jest elementem infrastruktury społecznej - a zatem budowa kościoła mieści się kategorii usług podstawowych. 2. W pojęciu infrastruktury społecznej osiedla mieszkaniowego mieszczą się obiekty sakralne, służące zaspokajaniu potrzeb religijnych i kultowych mieszkańców osiedla. Decyzją (...) z dnia 7.05.2002 r. (...) Prezydent Miasta K., działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1 art. 34 ust. 4, art. 36 ust. 1 pkt 1 i 3 lit. "a", pkt 4, ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /t.j. Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm. - zwanej dalej Prawem Budowlanym z 1994 r./ po rozpatrzeniu wniosku Rzymskokatolickiej Parafii Niepokalanego Serca NMP w K. - zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę kościoła z instalacjami wewnętrznymi, z przyłączami wody, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, elektryczności, a także drogi, placów, parkingów i chodników na nieruchomości położonej w K., oznaczonej w ewidencji gruntów jako dz.ewid. 319/45, 319/46, 319/49, 319/1, 319/27, 319/50, 319/53 i 319/56 i 319/55, 319/5, 319/6, 319/20. Odwołanie Bogdana C., Zofii G.-C., Pawła G. i Marcina M. nie zostało uwzględnione i Wojewoda Ś. decyzją z dnia 28.06.2002 r. (...) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje, wywodząc w uzasadnieniu co następuje: 1/ zaskarżona decyzja wydana została w zgodności z obowiązującym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta K. Według tego planu działki inwestora położone są na obszarze oznaczonym symbolem VI1.54.A4.MWN, którego podstawową funkcją jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna i jednorodzinna z usługami zakresu podstawowego i zielenią osiedlową z dopuszczalną funkcją - administracja, rzemiosło nieuciążliwe, handel detaliczny. Zgodnie z przyjętym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego obiekt służący do zaspokajania potrzeb religijnych jest elementem infrastruktury miejskiej - a zatem budowa kościoła mieści się kategorii usług podstawowych. 2/ zaskarżona decyzja jest zgodna z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu określonymi w decyzjach Prezydenta Miasta K. z dnia 25.10.1999 r. i z dnia 25.02.2002 r., a wniesienie skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję z dnia 25.10.1999 r., nie wstrzymuje jej wykonania, tym bardziej jeszcze, że Sąd postanowieniem z dnia 15.09.2000 r., oddalił wniosek o jej wstrzymanie, 3/ zarzut dotyczący ruchu wiernych rozstrzygnięty został w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 25.10.1999 r., gdzie przewidziano obsługę komunikacyjną terenu z ulicy osiedlowej, która posiada połączenie z drogą publiczną ul. U. Dojazd jest zgodny z par. 14 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140/, 4/ zarzut dotyczący zacienienia obiektów odwołujących się, jest również nietrafny - bowiem zamierzona inwestycja nie narusza przepisów wyżej cytowanego rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r., a najwyższa zacieniająca krawędź kościoła została zaprojektowana na poziomie 20,79 m powyżej poziomu terenu, zaś najmniejsza odległość kościoła od ścian z oknami wynosi ok. 35 m do budynków położonych przy ul. S. i ok. 40 m do budynku wielorodzinnego położonego przy ul. U. 5/ tak więc nie było podstaw do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyli Bogdan C., Janusz G. i Emilia M. i nie precyzując żądania skargi, zarzucili, że decyzja: a/ narusza prawo materialne, a to art. 144 Kc i art. 3 pkt 2 i art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym albowiem hałas wytwarzany w świątyni ponad przeciętną miarę godzi w zdrowie osób zamieszkałych w sąsiednich budynkach oraz pomniejsza wartość działek, budynków i mieszkań, b/ zawiera uchybienia procesowe wyrażające się w braku ekspertyzy na okoliczność natężenia hałasu, a nadto udziela pozwolenia na budowę mimo braku umiejscowienia w planie zagospodarowania przestrzennego budowli szczególnego rodzaju, a kościoła nie można zaliczyć do budynków wymienionych w planie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ś. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga jest nieuzasadniona. Przeprowadzona kontrola sądowa nie stwierdziła aby zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji naruszały prawo, a kontrola sądowa ograniczona jest jedynie do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych /art. 21 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym/. Zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego /w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji/ właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, gdy stwierdzi zgodność: projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z przepisami w tym techniczno-budowlanymi, a nadto kompletność projektu budowlanego /w tym posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń/, wykonanego przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane. Nadto organ nie może odmówić wydania przedmiotowej decyzji, gdy ustali zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w zakresie określonym w art. 5 i art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Nie można podzielić zarzutu skargi, że przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd zaskarżonej decyzji, że budowa kościoła na terenie o podstawowym przeznaczeniu dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i jednorodzinnej z usługami z zakresu podstawowego i zielenią osiedlową z dopuszczalną funkcją - administracja, rzemiosło nieuciążliwe, handel detaliczny dopuszcza budowę obiektu służącego do zaspokajania potrzeb religijnych. Taki obiekt jest elementem infrastruktury społecznej - a zatem budowa kościoła mieści się kategorii usług podstawowych. Rodzaj i zakres infrastruktury, zwłaszcza społecznej, nie został prawnie określony ani tym bardziej wyczerpująco skatalogowany. W państwie demokratycznym wynika on z naturalnych potrzeb lokalnej społeczności, z zastrzeżeniem, że zaspokajanie tych potrzeb mieści się w obowiązującym porządku prawnym. Jest wobec tego niewątpliwe, że w tak rozumianym pojęciu infrastruktury społecznej osiedla mieszkaniowego mieszczą się obiekty sakralne, służące zaspokajaniu potrzeb religijnych i kultowych mieszkańców osiedla /zob. np. - wyrok NSA z dnia 16 czerwca 1994 r. IV SA 1116/93 - ONSA 1995 Nr 2 poz. 84 wyrok z dnia 11 września 1992 r. - IV SA 404/92 - ONSA 1993 Nr 2 poz. 50/. Tym samym zarzut, iż przedmiotowa inwestycja jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego należy uznać za nietrafny. Z treści skargi można wysnuć wniosek, że zdaniem skarżących organ naruszył przepis art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego z 1994 r., bowiem powstanie obiektu spowoduje zakłócenie spokoju albowiem hałas wytwarzany w świątyni ponad przeciętną miarę godzi w zdrowie osób zamieszkałych w sąsiednich budynkach. I ten zarzut należy uznać za nietrafny. Charakter obiektu nie pozwala na przyjęcie /hipotetyczne zresztą/, że będzie on wytwarzał hałas ponad przeciętną miarę. Funkcja przedmiotowego obiektu jest ściśle określona, i nie ma żadnych podstaw do konieczności przeprowadzania dowodu z ekspertyzy na temat wytwarzanego hałasu. Wystarcza tu zwykłe doświadczenie życiowe pozwalające na przyjęcie jakiego rodzaju i o jakim natężeniu obiekt sakralny może wytwarzać hałas. Również hipotecznie przyjęcie, że sąsiednie obiekty stracą na wartości, przez wybudowanie kościoła nie może stanowić przeszkody do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W tym stanie rzeczy, skoro dokonana kontrola sądowa nie stwierdziła aby zaskarżona decyzja, czy poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszały prawo, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym należało orzec jak w sentencji.