II SA/Kr 187/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. H. i P. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia 23 listopada 2015 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości postanawia: odrzucić skargę Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 15 lutego 2015 r. pełnomocnik skarżących – adw. M. N. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez: złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżących przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi, nadesłanie odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego oraz wskazanie adresów zamieszkania skarżących. Natomiast zarządzeniem z 17 lutego 2016 r. stosownie do treści § 2 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), pełnomocnik skarżących został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od złożonej skargi w wysokości 200 zł. Pisma zawierały pouczenie, że nieuzupełnienie braków w terminie 7 dni skutkowało będzie odrzuceniem skargi. Wezwanie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 11 marca 2016 r. Mimo upływu zakreślonego terminu, zarządzenia sądu nie zostały wykonane. Natomiast w piśmie z 17 marca 2016 r. pełnomocnik skarżących złożył oświadczenie o cofnięciu skargi. Stosownie do 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.) skarga, od której mimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 ww. ustawy sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych przepisów, należało orzec jak w sentencji postanowienia. Na marginesie należy również stwierdzić, że oświadczenie cofnięciu skargę nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Zgodnie z utrwalonym poglądem w orzecznictwie (por. post. NSA z 10 czerwca 1987 r., SA/Gd 537/87, post. NSA z 3 stycznia 2008 r., l OSK 1829/07) merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. W przeciwnym bowiem razie skarga podlega odrzuceniu.