II SA/Kr 187/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędzia WSA Beata Łomnicka Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2019 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia skargę oddala. Decyzją z dnia 8 października 2019 r. znak: [...] Prezydent Miasta T. ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na "Rozbudowie, przebudowie istniejącego budynku dworca PKS o budynek usługowo - handlowy, stację paliw, budowę nowego zjazdu/wyjazdu, przebudowę istniejącego zjazdu/wyjazdu wraz z infrastrukturą techniczną na terenie działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] w T.". A. M. zaskarżył decyzję: - w części dotyczącej pkt 3.19. - w której na wnioskodawcę nakłada się obowiązek wykonania hydrologicznego otworu kontrolnego (pizometr P-l) oraz prowadzenia za jego pomocą lokalnego monitoringu wód podziemnych z częstotliwością i w zakresie określonym jak w dokumentacji geologicznej oraz - w części dotyczącej nałożenia na stronę obowiązku w pkt 3.20. polegającego na konieczności uzbrojenia terenu w system retencyjny o pojemności min. 150 m3, umożliwiający retencjonowanie wód opadowych i roztopowych przed wprowadzeniem ich do sieci kanalizacji ogólnospławnej. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 30 grudnia 2019 r., znak [...] 1. uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia na stronę obowiązku w pkt 3.20. polegającego na konieczności uzbrojenia terenu w system retencyjny o pojemności min. 50 m3, umożliwiający retencjonowanie wód opadowych i roztopowych przed wprowadzeniem ich do sieci kanalizacji ogólnospławnej i w tym zakresie umorzyło postępowanie organu l instancji, 2. w pozostałym zakresie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji w zaskarżonej części. Uzasadniając to rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że stosownie do art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko zwanej dalej ustawą, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Zgodnie zaś z ust. 2 w/w artykułu, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rodzaje takich przedsięwzięć określono w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Aktualnie obowiązuje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839), jednak zgodnie z jego § 4 do przedsięwzięć, w przypadku których przed dniem wejścia w życie rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, zgłoszeń lub uchwał, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1-1 b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, stosuje się przepisy dotychczasowe. Tak więc w niniejszej sprawie nadal stosować należy przepisy rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. Przedsięwzięcie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z § 3 ust 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. - jako instalacje do dystrybucji ropy naftowej, produktów naftowych, substancji lub mieszanin, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach, niebędących produktami spożywczymi, z wyłączeniem stacji paliw gazu płynnego. W odwołaniu zakwestionowano pkt 3.19 i 3.20 decyzji. Kolegium wskazało, że w zakresie pkt 3.20 należy przyznać rację Odwołującemu, że obowiązek ten nałożony został bez szerszego uzasadnienia, a w istocie stanowi powtórzenie pkt 11 opinii z dnia 11 lutego 2019 r. znak: [...] wyrażonej przez Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K.. Na etapie postępowania odwoławczego, postanowieniem z dnia 2 grudnia 2019 r. sygn. akt: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło się do Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K. o wyjaśnienie, czy Regionalny Zarząd nadal podtrzymuje stanowisko wyrażone w pkt 11 opinii z dnia 11 lutego 2019 r. znak: [...], a w przypadku pozytywnej odpowiedzi - o uzasadnienie dla konieczności stworzenia systemu retencyjnego, w szczególności w zakresie jego objętości (min. 150 m3) - w terminie 7 dni od daty otrzymania postanowienia. W odpowiedzi, w piśmie z dnia 16 grudnia 2019 r. wskazano, że stanowisko wyrażone w opinii z dnia 11 lutego 2019 r. motywowane było potrzebą retencjonowania wód opadowych i roztopowych, a objętość systemu retencyjnego uwzględnia "ekstremalne zjawiska pogodowe". Wskazano, że możliwe jest odstąpienie od warunku wybudowania systemu retencyjnego, pod warunkiem uzyskania stanowiska, że system kanalizacji ogólnospławnej pomieści każdą ilość wody opadowej, nawet w czasie wystąpienia intensywnych, nawalnych deszczy. Mając na uwadze powyższe stanowisko Kolegium uznało, że opinia w zakresie konieczności stworzenia systemu retencyjnego wyrażona zostało dowolnie, nie jest poparta przekonywującym uzasadnieniem, a w konsekwencji brak jest podstaw, aby Odwołującego obciążać koniecznością wykonania tak pojemnego systemu retencyjnego. Należy przyznać rację argumentom, że "w porównaniu z dotychczasowym wykorzystaniem nieruchomości, realizacja przedsięwzięcia nie zmieni sposobu odprowadzania wód opadowych i roztopowych - nadal będą one ujmowane siecią kanalizacyjną. Wynika to z faktu, iż obecnie, cały teren inwestycji jest utwardzony, a zatem wzniesienie dodatkowych zabudowań, wiat, dachów, nie powiększy przestrzeni z której należałoby odprowadzić wody opadowe". Bez wątpienia, przez okres funkcjonowania, zarówno poprzednika prawnego (tj. PKS-u), jak i aktualnie, system kanalizacji przyjmował wody opadowe i roztopowe. Trudno uznać, aby aktualnie miały miejsce tak ekstremalne zjawiska pogodowe, jakie do tej pory nie występowały. Zauważyć trzeba, że już obecnie cały teren inwestycji jest utwardzony i wykonanie inwestycji nie zmieni ilości wód. Kolegium orzekło zatem o zmianie decyzji w tym zakresie. W zakresie obowiązku, o którym mowa w pkt 3.19 Odwołujący nie ma natomiast racji. Obowiązek ten to: "należy wykonać hydrogeologiczny otwór kontrolny (piezometr P-l) zgodnie z proponowaną lokalizacją monitoringowego otworu hydrologicznego (piezometru) zaproponowanego w "Dokumentacji geologicznej określającej warunki hydrogeologiczne dla inwestycji mogącej zanieczyścić wody podziemne oraz określającej warunki geologiczno-inżynierskie dla określenia warunków geologiczno-inżynierskich i rozpoznania podłoża gruntowego pod projektowaną stacje paliw, budowę budynku handlowo-usługowego oraz przebudowę i rozbudowę istniejącego budynku dworca PKS wraz z infrastrukturą techniczną". Należy prowadzi lokalny monitoring wód podziemnych z częstotliwością i w zakresie określony w powyższej dokumentacji." Uzasadnieniem dla powyższego obowiązku jest fakt, że przedmiotem inwestycji jest nie tylko budowa stacji paliw ale również rozbudowa, przebudowa istniejącego budynku dworca PKS o budynek usługowo - handlowy, stację paliw, budowa nowego zjazdu/wyjazdu, przebudowa istniejącego zjazdu/wyjazdu wraz z infrastrukturą techniczną. Zatem zanieczyszczenia wód podziemnych mogą pochodzi nie tylko z podziemnych zbiorników, ale również z pozostałych elementów inwestycji, w szczególności z utwardzonych placów oraz przebudowanych lub wybudowanych zjazdów i wyjazdów. Słusznie zauważył Odwołujący, iż "powszechnym rozwiązaniem przy budowie stacji paliw jest obecnie stosowanie zbiorników dwu płaszczowych wyposażonych w system monitorowania ich szczelności. W przypadku spadku ciśnienia pomiędzy płaszczami wodnymi zbiornika, np. gdy nastąpi rozszczelnienie, uruchomiony zostaje alarm informujący pracowników stacji paliwo możliwości ewentualnego wycieku. Zastosowanie takiego rozwiązania pozwala na szybszą reakcję w przypadku ewentualnego wycieku, niż obowiązek monitorowania wód podziemnych za pomocą pizometrów w rocznych czy dwuletnich odstępach czasu." Jak jednak wskazano w uzasadnieniu decyzji "w trakcie prowadzonych prac terenowych przy sporządzaniu "Dokumentacji geologicznej określającej warunki hydrogeologiczne dla inwestycji mogącej zanieczyścić wody podziemne oraz określającej warunki geologiczno-inżynierskie dla kreślenia warunków geologiczno-inżynierskich i rozpoznania podłoża gruntowego pod projektowaną stacje paliw, budowę budynku handlowo- usługowego oraz przebudowę i rozbudowę istniejącego budynku dworca PKS wraz z infrastrukturą techniczną" we wrześniu 2018 r. stwierdzono występowanie wód gruntowych o charakterze swobodnym na głębokości: w otworze 0-1- zwierciadło swobodne 4,70 m ppt, w otworze O-2 - zwierciadło swobodne 4,90 m ppt w otworze O-3 - zwierciadło swobodne 5,30 m ppt, w otworze O-4 - zwierciadło swobodne 4,99 m ppt, w otworze O-5 - zwierciadło swobodne 5,10 m ppt, w otworze O-6 - zwierciadło swobodne 5,40 m ppt, w otworze 0-7 - zwierciadło swobodne 5,40 m ppt. Określono, że spływ wód gruntowych przebiega w kierunku południowym i południowo - zachodnim. W wyniku przeprowadzonych w terenie pomiarów hydrogeologicznych ustalających poziom lustra wody podziemnej w otworach oraz poziomów geodezyjnych wykreślono mapę hydrogeologiczną - stan na dzień 5.09.2018 r. We wrześniu 2018 r. pobrano następujące próbki do analiz: < próbka gruntu z otworu O-7 z głębokości 4,70 m ppt, < próbki wody z otworu O-7. W wyniku analizy pobranej próbki wody z otworu hydrogeologicznego O-7 stwierdzono zły stan chemiczny wód (wartości elementów fizykochemicznych przekraczają wartość graniczną dla klasy V)." Tak więc już obecnie stan chemiczny wód jest zły a inwestycja, z uwagi na zwiększenie ruchu wywołanego wybudowaniem stacji paliw, nie przyczyni się do poprawy ich jakości. Jak już wcześniej wskazano, nie chodzi tylko o możliwość rozszczelnienia zbiorników, ale przede wszystkim o zanieczyszczenia, które mogą przedostawać się do wód podziemnych z utwardzonych placów, dróg, oraz z miejsc, które nie są ujęte w system kanalizacji opadowej. Tak więc nałożenie takiego obowiązku uznać należy za prawidłowe. Koniecznym stała się zatem zmiana decyzji w powyższym zakresie. Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie A. M., zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania poprzez: 1) naruszenie art. 6 KPA w zw. z art. 7a § 1 KPA poprzez nałożenie na stronę obowiązku wykonania hydrologicznego otworu kontrolnego (pizometr P-1) oraz prowadzenia za jego pomocą lokalnego monitoringu wód podziemnych pkt 3.19, bez podstawy prawnej; 2) naruszenie art. 7 kpa poprzez naruszenie granic uznania administracyjnego i wydanie decyzji przy braku rozstrzygnięcie przedmiotu sprawy zindywidualizowanymi przesłankami i nieuwzględnienie słusznego interesu w wydaniu decyzji zgodnie z wnioskiem i zgłoszonymi uwagami skarżącego; 3) naruszenie art. 107 § 1 pkt 4) i 6) KPA w zw. z art. 84 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. z dnia 3 października 2018 r.; dz.u. z 2018 r. poz. 2081) poprzez zaniechanie uzasadnienia podstawy prawnej i faktycznej konieczności prowadzenie lokalnego monitoringu wód podziemnych dla zamierzonej inwestycji; 4) naruszenie art. 80 KPA poprzez dowolne uznanie przez organ, iż z uwagi na potencjalne zwiększenie ruchu wywołanego budową stacji paliw, pogorszy się jakość wód gruntowych z uwagi na zanieczyszczenia, które mogą przedostawać się do wód podziemnych z utwardzonych placów, dróg oraz miejsc, które nie są ujęte w system kanalizacji opadowej, podczas gdy na tę okoliczność nie przeprowadzono żadnego dowodu, a wyciągnięte przez organ wnioski należy uznać za nieuzasadnione; 7) naruszenie przez organ II instancji art. 7 i 80 KPA poprzez niezachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego i nie dokonanie merytorycznego zbadania sprawy, podczas gdy organ odwoławczy zobligowany jest do ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a nadto - zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 KPA) i zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 KPA) - powinien dokonać ponownej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przed organem l instancji i w zależności od wyników tej oceny wydać stosowne orzeczenie. Ponadto organ odwoławczy ma obowiązek zbadania wszystkich okoliczności sprawy jak i odniesienia się do zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, o zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji wskazując jej rozstrzygnięcie polegające na uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia 8 października 2019 roku w zakresie obowiązku nałożonego w pkt 3.19, a także o zasądzenie kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego na rzecz skarżącego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). Na mocy art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 25 czerwca 2020 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) - dalej zwanej p.p.s.a. - sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja SKO w T. o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji, w zakresie, w jakim utrzymuje w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia 8 października 2019 r. tj. w zakresie obowiązku nałożonego w pkt. 3. 19 decyzji organu I Instancji, polegającego na wykonaniu hydrologicznego otworu kontrolnego (pizometr P-l) oraz prowadzenia za jego pomocą lokalnego monitoringu wód podziemnych z częstotliwością i w zakresie określonym jak w dokumentacji geologicznej. Skarga nie jest uzasadniona, a Sąd w całości podziela argumenty zawarte w uzasadnieniu organu II instancji. Materialnoprawną podstawą nałożenia kwestionowanego obowiązku jest art. 82 ust. 1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 z późn. zm.- według stanu prawnego na dzień wydania zaskarżonej decyzji). Zgodnie z tym przepisem, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ określa wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1, w szczególności w projekcie budowlanym. W niniejszej sprawie zarówno Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, jak i Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. wskazał na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, ze względu (między innymi) na możliwość sytuacji awaryjnej, która może spowodować skażenie gleby i wód podziemnych (opinia RDOŚ) jak i ze względu na to, że na etapie eksploatacji przedsięwzięcie może negatywnie oddziaływać na środowisko i zdrowie ludzi między innymi ze względu na ewentualne zanieczyszczenie środowiska gruntowo – wodnego (opinia PPIS z dnia 10 stycznia 2019 r.), skutkiem czego Prezydent Miasta T. postanowił w dniu 20 lutego 2019 r. o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i nałożył na inwestora obowiązek opracowania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Inwestor (skarżący) przedłożył raport, gdzie na str. 27 – 28 wskazano, że w ramach opracowania dokumentacji geologicznej dla inwestycji mogącej zanieczyścić wody podziemne we wrześniu 2018 r. pobrano próbki wód podziemnych z otworu O-7 i stwierdzono, że stan tych wód jest zły. Tym samym zły stan wód podziemnych stwierdzono już przed realizacją stacji paliw, w sytuacji gdy na terenie planowanej inwestycji funkcjonuje tylko nierozbudowany jeszcze dworzec PKS. Zarzuty skarżącego zmierzają do wykazania, że skoro instalacja stacji paliw wyposażona będzie w nowoczesne rozwiązania tj. dwupłaszczowy zbiornik z system monitorowania szczelności, to brak jest konieczności dodatkowego monitorowania stanu wód podziemnych. Tymczasem przypomnieć należy, że częściowo obecnie zaskarżona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, została wydana w związku z planowaną realizacją inwestycji polegającej nie tylko na budowie stacji paliw, ale między innymi także na rozbudowie i przebudowie już istniejącego dworca PKS, który jak wykazały przywołane wyżej badania, już przed realizacją inwestycji niekorzystnie wpływał na stan chemiczny wód podziemnych. Rację ma zatem organ, że zanieczyszczenia mogą pochodzić nie tyle ze stacji paliw (albo przynajmniej nie tylko) ale również z faktu funkcjonowania rozbudowanego dworca, gdyż zanieczyszczenia do wód podziemnych mogą przedostawać się z utwardzonych placów i dróg, nawet pomimo funkcjonowania systemu kanalizacji opadowej. Nie jest zatem uzasadniony zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisów postępowania, a to art. 6 KPA w zw. z art. 7a § 1 KPA poprzez nałożenie na stronę obowiązku wykonania hydrologicznego otworu kontrolnego oraz prowadzenia za jego pomocą lokalnego monitoringu wód podziemnych bez podstawy prawnej oraz zarzut naruszenie art. 107 § 1 pkt 4 i 6 KPA w zw. z art. 84 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...) poprzez zaniechanie uzasadnienia podstawy prawnej i faktycznej konieczności prowadzenie lokalnego monitoringu wód podziemnych dla zamierzonej inwestycji. Uzasadnienie decyzji spełnia warunki określone w art. 107 § 1 i 3 Kpa, zawiera uzasadnienia prawne i faktyczne, które jak wyżej wskazano, Sąd w całości podziela. Sąd nie dopatrzył się także naruszenie art. 7 kpa i art. 80 Kpa, poprzez dowolne uznanie przez organ, iż z uwagi na potencjalne zwiększenie ruchu wywołanego budową stacji paliw, pogorszy się jakość wód gruntowych z uwagi na zanieczyszczenia, które mogą przedostawać się do wód podziemnych z utwardzonych placów, dróg oraz miejsc, które nie są ujęte w system kanalizacji opadowej, podczas gdy na tę okoliczność nie przeprowadzono żadnego dowodu, a wyciągnięte przez organ wnioski należy uznać za nieuzasadnione. Zdaniem Sądu logiczne i wynikające z zasad doświadczenia życiowego jest przyjęcie, że skoro przed realizacją inwestycji wody gruntowe są w złym stanie chemicznym, to ich jakość prawdopodobnie nie polepszy się, a raczej może się pogorszyć w przypadku rozbudowania dworca i zbudowania stacji paliw. Celem nałożonego obowiązku jest monitorowanie tej sytuacji (stanu wód gruntowych), tak aby co najmniej nie dopuścić do pogorszenia ich stanu. Zgodnie z art. 80 Kpa, organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona i zdaniem Sądu organ zasady tej nie naruszył. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przez organ II instancji art. 7 i 80 KPA poprzez niezachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego i nie dokonanie merytorycznego zbadania sprawy. Organ II Instancji przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe, skutkiem czego uchylony został obowiązek nałożony na skarżącego, a polegający na konieczność i uzbrojenie terenu w system retencyjny. Natomiast sam fakt, że organ nie podzielił w pełni zarzutów odwołania nie wskazuje jeszcze na naruszenie tych przepisów. Wobec powyższego skarga została oddalona na zasadzie art. 151 p.p.s.a.