II SA/Kr 188/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie : WSA Ewa Rynczak (spr.) AWSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi T. C. Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej T.C. Sp. z o.o. w W. kwotę 755 zł ( słownie: siedemset pięćdziesiąt pięć złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją nr [...] z dnia [...]. znak: [...] Prezydent Miasta K. na podstawie art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 w związku z art. 50 ust. 1, art. 54 oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 r., Nr 80, poz. 717, z późn. zm.), w związku z art. 6 pkt. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2004, Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.) oraz art. 104 kpa odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej A. na działce nr [...] obr. [...] wraz z dojazdem na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K". W uzasadnieniu organ wskazał, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie w trybie art. 50 i nast. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Cel publiczny ustalono w oparciu o art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym wydzielenie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa i utrzymanie tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, części lotniczych lotnisk oraz służących do kierowania kontroli, nadzoru i zabezpieczeń ruchu lotniczego, w tym rejonów podejść, a także łączności publicznej i sygnalizacji, wydzielenie gruntów pod linie kolejowe oraz ich budowa i utrzymanie jest zakwalifikowane jako cel publiczny w rozumieniu ustawy. W toku postępowania dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w kontekście przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów odrębnych, a także stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewidziano realizację wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego. W szczególności zbadano, czy planowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z wymogami określonymi w art.1 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury oraz walory architektoniczne i krajobrazowe. W związku z tym ustalono, że planowana inwestycja ma być usytuowana na działce niezabudowanej zlokalizowanej w -centrum terenu otwartego, otoczonego przez zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Na zachód od terenu inwestycji zlokalizowane są tereny sportowe klubu sportowego "[...]", obejmujące boiska i obiekty kubaturowe. Zabudowa jednorodzinna to w większości budynki o małym gabarycie tj. parterowe i dwukondygnacyjne, o charakterze podmiejskim i wiejskim ( [...]). Jest ona lokalizowana obustronnie wzdłuż istniejących ulic. Ulice, położone w kwartale zabudowy pomiędzy ul. [...]i ul.[...] prowadzone są w formie swobodnej. Teren otwarty jest nie zadrzewiony ([...]), wykorzystywany jako użytek rolny. Teren w okolicy przedmiotowej inwestycji ma małą ekspozycję w kierunku południowym. Organ stwierdził, że projektowana stacja bazowa, w ramach, której przewiduje się budowę kratowego masztu antenowego o konstrukcji stalowej o wysokości ponad [...] metrów wraz z zespołem anten nadawczo -odbiorczych będzie odbiegać od sąsiedniej zabudowy gabarytami i formą architektoniczną, stanowiąc tym samym element obcy stylistycznie i funkcjonalnie w tym terenie. Ponadto lokalizacja opisanego we wniosku obiektu, w przestrzeni zabudowanej niskimi budynkami mieszkalnymi, w terenie prawie płaskim, mogłaby stanowić dysonans z gabarytami i charakterem istniejącej zabudowy nie tylko w pobliżu samej inwestycji ale także w znacznej od niej odległości. W przypadku wnioskowanej zabudowy brak jest zatem powiązań funkcjonalnych i przestrzennych planowanego obiektu z istniejącą zabudową i zagospodarowaniem terenu. Wobec powyższego lokalizacja zamierzenia inwestycyjnego w miejscu określonym we wniosku, o funkcji i parametrach odbiegających od dominujących w tym rejonie byłaby sprzeczna z wymaganiami ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, o których mowa m.in. w art. 1 ust 2 pkt 1, 2 w związku z art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Od powyższej decyzji odwołanie złożył wnioskodawca B. Sp. z o.o. w W ., wnosząc o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wskazano, iż kwestionowana decyzja, a w szczególności stanowisko zawarte w uzasadnieniu nie znajduje potwierdzenia w przepisach prawa. Właściwy organ dokonuje bowiem uprzednich uzgodnień z szeregiem organów, które mają stwierdzić wpływ inwestycji na krajobraz, zdrowie, środowisko. Nadto wskazano na rozwój telekomunikacji w Polsce podkreślając pozytywne aspekty tej działalności, co powinno być brane pod uwagę zdaniem odwołującego się, zwłaszcza, gdy wyeliminowane zostało negatywne działanie promieniowania na okoliczny teren. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. na podstawie art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 w zw. z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r., nr 80, poz. 717 ze zm.) w związku z art. 6 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. z 2004, nr 261, poz. 2603 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że stosownie do art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Pojęcie "inwestycji celu publicznego" zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 5 w/w ustawy i należy ją rozumieć jako działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W świetle w/w art. 6 są to m.in. następujące cele: wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa i utrzymywanie tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, części lotniczych lotnisk oraz służących do kierowania, kontroli, nadzoru i zabezpieczania ruchu lotniczego, w tym rejonów podejść, a także łączności publicznej i sygnalizacji; budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Tak więc przedmiotowa inwestycja tj. budowa stacji bazowej telefonii komórkowej stanowi inwestycję celu publicznego. W myśl art. 53 ust. 3 ustawy, właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Analiza ma na celu stwierdzenie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z obiektywnym porządkiem prawnym (art. 56'ustawy). Organ l instancji ustalił, iż nie jest możliwe ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zdaniem Kolegium ustalenia te są prawidłowe. Organ odwoławczy wskazał na ograniczenia ustawowe mające na celu ochronę ładu przestrzennego. W myśl art. 1 ust. 2. w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza: 1) wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury; 2) walory architektoniczne i krajobrazowe. Ust. 2 zawiera katalog czynników, które winny być uwzględniane przy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tak więc w postępowaniach toczących się w odniesieniu do przestrzenni bezplanowej. Wymienione w art. 1 ust. 2 wymagania, walory i potrzeby stanowią wartości i wyznaczające granice, w jakich jest podejmowane rozstrzygnięcie przy kształtowaniu ładu przestrzennego. Równocześnie jednak odwołanie się do wymagań urbanistyki i architektury stanowi także konieczność odniesienia się do zasad i ocen o pozaprawnym pochodzeniu. Zatem przepis nakazujący uwzględnianie wymagań ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, rodzi również w tym zakresie obowiązek przestrzegania wszelkich norm na przykład estetycznych. Ustawa definiuje pojęcie ładu przestrzennego i zgodnie z nią - należy przez to rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyino-estetyczne. Jak wynika z analizy dokonanej przez mgr inż. architekta W. G. (analiza w aktach sprawy k-[...]) inwestycja ma być zlokalizowana na działce niezabudowanej otoczonej przez zabudowę mieszkaniową jednorodzinną o charakterze podmiejskim i wiejskim . Teren otwarty jest nie zadrzewiony. Nadto teren jest prawie płaski z małą ekspozycją w kierunku południowym. Opis stanu faktycznego terenu na którym ma być lokalizowana inwestycja potwierdzony jest dodatkowo poprzez dokumentację fotograficzną, zdjęcie lotnicze terenu oraz stosowne mapy ( k [...] ). W kontekście tych uwarunkowań stwierdzono, iż stacja bazowa będzie odbiegać od sąsiedniej zabudowy gabarytami, formą architektoniczną i stanowić będzie dysonans z gabarytami oraz charakterem istniejącej zabudowy. Kolegium wskazało, iż inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej tj. inwestycji o szczególnych parametrach - gabarytach i formie architektonicznej oraz funkcji zlokalizowana w obszarze o jednolitym charakterze tj. zabudowanym prawie wyłącznie budynkami jednorodzinnymi o małych gabarytach i nie byłaby zgodna z ładem przestrzennym. Inwestycja nie wkomponowuje się w istniejącą funkcję tego terenu tj. zabudowę mieszkaniową i jej nie uzupełnia. Inwestycja powodowałaby całkowitą zmianę w dotychczasowym zagospodarowaniu terenu burząc w ten sposób zastane ukształtowanie przestrzeni. Odnosząc się do zarzutu, iż organ l instancji nie uzyskał stosownych uzgodnień organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 53 ust. 4 ustawy jedynie decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1 tj. decyzje w sprawach ustalenia (a nie odmowy ustalenia) lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po stosownych uzgodnieniach. Skargę od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła B. Sp. z o. o. w W. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Kolegium i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności niewłaściwe zastosowanie art.1 ust. 2 pkt 1 i 2 w zw. z art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz pominięcie art. 56 tej ustawy poprzez niewskazanie przyczyn odmowy wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, nadto poprzez uznanie, ze nie przeprowadza się postępowania uzgodnieniowego jeśli organ odmawia wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 9 kpa. art. 10 kpa, art. 107 kpa. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż Kolegium wadliwie oceniło materiał dowodowy i w związku z tym ustaliło stan faktyczny. Zdaniem skarżącej organ wydający decyzję o odmowie ustalenia lokalizacji celu publicznego powinien w sposób nie budzący wątpliwości wykazać niezgodność zamierzeń z przepisami odrębnymi. Nadto podniesiono, iż organ nie wyjaśnił w jakim charakterze działał W.G. , stąd też nie mogą stanowić dowodu w sprawie jego wyjaśnienia, a nadto strona nie miała możliwości ustosunkowania się do nich i naruszono tym samym art. 10 kpa. Zdaniem skarżącego termin "ład przestrzenny" należy tzw. pojęć nieostrych, a więc takich, których treść jest odczytywana przez pryzmat konkretnych przypadków. "Odczytującym" jest z reguły organ (sąd) stosujący przepisy prawa zawierające to określenie. Immanentną cechą pojęć nieostrych jest właśnie ich "bieżące definiowanie" przez podmioty realizujące przepisy, w których treści się znajdują. Nie może jednak być tak, że poprzez odwołanie się do pozaprawnych elementów: technicznych i estetycznych, wyłączono możliwość wykonania inwestycji i jednocześnie uniemożliwiono odniesienie się do powyższej kwestii. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o jej oddalenie. Nadto wskazało, że zarzut naruszenia art. 10 kpa jest bezpodstawny. W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania (k-[...] ) doręczonemu m.in. ustanowionemu pełnomocnikowi strony skarżącej powiadomiono, iż w każdym stadium postępowania można się zapoznać z materiałem dowodowym i wypowiedzieć się co do zebranych dowodów w sprawie. Strona miała zapewniony czynny udział w postępowaniu. Nadto zgodnie ze stanowiskiem NSA zarzut naruszenia przepisu art. 10 kpa przez nie zawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wyłącznie wówczas, gdy stawiając go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (wyrok NSA z dnia 18 maja 2006r. II OSK 831/05). Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 póz. 1270 ze zm. , zwanej dalej ustawą o p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Orzekanie w myśl art. 135 p.p.s.a. następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Przepisy ustawy przewidując jedynie uprawnienia kontrolne sądów administracyjnych nie dają im kompetencji do zastępowania organów administracji publicznej w wykonywaniu ich zadań orzeczniczych . Wady postępowania administracyjnego, skutkujące koniecznością: uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi sąd, wmyśl art.151 p.p.s.a. skargę oddala. Skarga jest uzasadniona, jednakże z innych przyczyn niż wskazanych w skardze. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji w ocenie Sądu narusza prawo. Zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania - art.7 k.p.a., art. 10 k.p.a. , art.77 k.p.a. , art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do przepisu art. 10 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są do zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania , a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz złożonych żądań. Brak zapewnienia czynnego udziału wszystkich stron postępowania, stanowi podstawę do wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. wynika , że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli . W ocenie sądu organy obu instancji uchybiły wyżej cytowanym przepisom, gdyż nie zapewniły wszystkim stronom postępowania czynnego udziału w niniejszej sprawie. Jak wynika z wniosku inwestora- B. spółki z o.o. w W. z dnia [...]. (k. [...] akt. adm.) , inwestor określił zakres oddziaływania przedmiotowej inwestycji i dołączył do wniosku stosowne na to dokumenty. Organy obu instancji mimo tego nie ustalały kręgu stron postępowania, zgodnie z art. 28 k.p.a.. Jedynie jako stronę postępowania uznały Klub Sportowy [...], który jest właścicielem działki nr [...] obr. [...] . W związku z tym obowiązkiem organu było po pierwsze, ustalenie kręgu stron postępowania administracyjnego, u uzasadnieniem dlaczego tym podmiotom przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Niezależnie od tych uchybień stosownie do art.53 ust. 3 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. 2003r. , Nr 80, poz. 717 ze zm. ) właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy , wynikających z przepisów odrębnych, a także stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Organ II instancji dopiero stwierdził, że analizę taką przeprowadził mgr inż. arch. W.G. , a znajduje się ona na k. [...] akt administracyjnych . Jednak w ocenie sądu nie jest to analiza przeprowadzona zgodnie z przepisami. Po pierwsze pismo to , które miało być analizą, jest sporządzone dnia [...]r. zatytułowane : "Analiza stanu prawnego oraz istniejącego zagospodarowania terenu objętego wnioskiem ", jest pismem podpisanym parafką, bez stosownej pieczątki, a więc tak naprawdę nie wiadomo od kogo ono pochodzi . Z treści tego pisma wynika, że pismo to zostało sporządzone przez mgr. inż. W.G. . W aktach administracyjnych brak jest też zaświadczenia o posiadanym uprawnieniu przez W.G. do przeprowadzenia analizy . W związku z tym, pismo z dnia [...]. nie może stanowić analizy i tym samym nie jest dokumentem w rozumieniu przepisów k.p.a. Z akt sprawy administracyjnej nie wynika również aby inwestor był poinformowany o sporządzeniu "analizy", tym samym został pozbawiony możliwości zapoznania się z pismem W. G. . Dołączone do pisma z dnia [...] rysunki znajdujące się na k.[...] akt administracyjnych nie są również opisane, nie są podpisane , bez pieczątki uprawnionej osoby , a zatem nie wiadomo od kogo pochodzą i nie mogą stanowić dowodu w sprawie zgodnie z przepisami k.p.a.. Należy podkreślić, że wyniki analizy , zawierające część tekstową i graficzną stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli są oczywiście prawidłowo sporządzonymi dokumentami. W związku z tym, organy obu instancji nie zebrały i nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego zgodnie z przepisem art. 77 § 1 k.p.a., tym samym naruszyły też przepis art. 80 k.p.a., który mówi, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Organy naruszyły również przepis art. 107 § 3 k.p.a, gdyż uzasadnienie faktyczne zawarte w zaskarżonej decyzji nie odpowiada rzeczywistemu stanowi faktycznemu sprawy wobec przedstawionych wyżej uchybień organów administracji obu instancji. W ocenie Sądu skoro organy naruszyły cytowane wyżej przepisy postępowania, a to miało istotny wpływ na wynik sprawy, to zasadnym było uchylenie decyzji organów obu instancji. Organ administracji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy powinien w pierwszej kolejności ustalić krąg stron postępowania z wyjaśnieniem dlaczego przysługuje im przymiot strony oraz przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w oparciu o naprowadzone wyżej okoliczności sprawy. Na obecnym etapie postępowania nie jest możliwe ustosunkowanie się Sądu do wszystkich zarzutów strony skarżącej, gdyż taka kontrola następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym- ( por. wyrok NSA z dnia 10.02.1981 r., SA 910/80, ONSA 1981 r. nr 1, poz. 7 oraz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. T. Wosia WP LexisNexis W-wa 2005r. str. 145 1.14 ). Stanowisko wyrażone w tym wyroku Sąd orzekający w niniejszym składzie w całości uznaje je za zasadne. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt. l sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), w myśl którego, Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla w całości decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego , co miało istotny wpływ na wynik sprawy . O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.