II SA/Kr 1884/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kremer Sędziowie WSA Halina Jakubiec WSA Bożenna Blitek (Spr.) Protokolant Monika Pilch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] z dnia [...] 2003 r. Nr [...] w przedmiocie nagrody rocznej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji Decyzją Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] z dnia [...] 2003r. nr [...] - Dyrektor ten na podstawie art. 138 pkt 1 (omyłkowo zapewne nie podano § 1) kpa, art. 106 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej (Dz.U. nr 61, poz. 283 z późn. zm.) oraz § 1 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz.U. Nr 15, poz. 145) po rozpatrzeniu odwołania starszego sierżanta w stanie spoczynku S. K., b. starszego oddziałowego działu ochrony Zakładu Karnego w [...] od decyzji personalnej nr [...] z dnia [...].2003r. Dyrektora Zakładu Karnego w [...] odmawiającej przyznania nagrody rocznej za 2002r w pełnej wysokości przewidzianej § 1 ust. 6 cyt. rozporządzenia - postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. Na uzasadnienie decyzji podano, że S. K. został zwolniony decyzją personalną nr [...] z dnia [...] 2002r. dyrektora Zakładu Karnego w [...] ze służby więziennej z dniem [...] 2002r. - na podstawie art. 39 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 39 ust. 3 pkt 4 i art. 113 ust. 1 i 2 cyt. ustawy o Służbie Więziennej. Decyzją personalną tego dyrektora nr [...] z dnia [...] 2002, w oparciu o art. 106 ust. 2 tej ustawy oraz § 1 ust. 4 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz.U. Nr 15, poz. 145) przyznano S. K. nagrodę roczną przysługującą w wysokości 1/12 miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy miesiąc kalendarzowy pełnienia służby. Organ II instancji podał, że po zwolnieniu S. K. ze służby - orzeczeniem nr [...] Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Nr 1 [...] w [...] z dnia [...] 2002r. S. K. został zaliczony do III grupy inwalidów w związku ze służbą w Służbie Więziennej z zaznaczeniem, że inwalidztwo istnieje od dnia [...] 2002r. W tej sytuacji S. K. zwrócił się o przyznanie mu nagrody rocznej za rok 2002 w pełnej wysokości przewidzianej w § 1 ust. 6 cyt. rozporządzenia. Zdaniem organu II instancji - zmiana, jaka nastąpiła później, tj. po zwolnieniu funkcjonariusza ze służby nie może skutkować zastosowaniem § 1 ust. 6 cyt. Rozporządzenia, gdyż uprawnienie do nagrody rocznej w tym trybie przysługuje wyłącznie funkcjonariuszowi, a skoro były funkcjonariusz nabył prawo do renty inwalidzkiej z tytułu choroby pozostającej w związku ze służbą po zwolnieniu ze służby, to brak podstaw do wznowienia postępowania i zmiany decyzji w przedmiocie nagrody rocznej i wypłaty tej nagrody za cały rok. Z decyzją tą nie zgodził się skarżący, który wniósł o przyznanie mu nagrody rocznej za cały 2002 rok w związku ze stwierdzonym inwalidztwem pozostającym "w związku ze służbą na ostatni dzień służby". W konsekwencji skarga zmierza do uchylenia decyzji organów administracyjnych obu instancji. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...] w odpowiedzi na skargę wniósł ojej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz.U. nr 153, poz. 1270) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do treści art. 7 i 77 § 1 kpa organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązany jest do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak też obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Podstawą prawną przyznania funkcjonariuszowi nagrody rocznej jest art. 106 cyt. wyżej ustawy o Służbie Więziennej oraz wydane w oparciu o delegację art. 106 ust. 3 tej ustawy Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych (...). Skarżący został zwolniony ze służby na mocy art. 39 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 39 ust. 3 pkt 4 cyt. ustawy, a więc w oparciu o pisemne zgłoszenie przez niego wystąpienia ze służby związane z nabyciem prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. Okoliczność ta spowodowała przyznanie mu nagrody rocznej na mocy § 1 ust. 3 pkt 4 cyt. Rozporządzenia, bowiem funkcjonariusz w dniu zwolnienia spełniał warunki do nabycia prawa do emerytury. Jednakże późniejsze orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w [...] uznało skarżącego za inwalidę i zaliczyło do III grupy inwalidzkiej, przy czym jednocześnie uznało, że inwalidztwo to pozostaje w związku ze służbą w Służbie Więziennej. Jest to - zdaniem Sądu - okoliczność nieznana w chwili zwalniania skarżącego ze służby i w oparciu o treść art. 145 § 1 pkt 5 kpa organ I instancji słusznie wznowił postępowanie w sprawie. Zgodnie z treścią § 1 pkt 6 cyt. Rozporządzenia: "Funkcjonariuszowi, który na skutek wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą poniósł śmierć albo nabył prawo do renty inwalidzkiej, nagroda roczna przysługuje za ostatni rok służby w wysokości określonej w ust. 1, bez względu na okres służby pełnionej w tym roku". Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - organy administracyjne ustaliły jedynie, że Wojewódzka Komisja Lekarska uznała skarżącego za inwalidę III grupy i uznała jednocześnie, że inwalidztwo to pozostaje w związku ze służbą w Służbie Więziennej, natomiast brak jest ustaleń organów administracyjnych w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia w przedmiocie nagrody rocznej, a mianowicie, czy to orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej stanowi podstawę ustalenia, że skarżący nabył prawo do renty inwalidzkiej (w rozumieniu tego § 1 pkt 6 Rozporządzenia), a jeśli tak, to czy prawo do renty inwalidzkiej nabył skarżący jako funkcjonariusz czy też już jako emeryt. Okoliczność ta jest także istotna z tego względu, że brak jest w aktach niniejszej sprawy ustaleń odnośnie zmiany podstawy zwolnienia skarżącego ze służby - ze zwolnienia w oparciu o treść art. 39 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 39 ust. 3 pkt 4 cyt. ustawy na zwolnienie w oparciu o art. 39 ust. 2 pkt 1 tej ustawy - zwolnienie w przypadku orzeczenia przez komisję lekarską trwałej niezdolności do pracy. Należy zwrócić uwagę, że zgodnie z § 1 ust. 6 powołanego Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości - tylko funkcjonariuszowi, a nie emerytowi, który na skutek choroby pozostającej w związku ze służbą nabył prawo do renty inwalidzkiej przysługuje nagroda roczna za ostatni rok służby bez względu na okres służby pełnionej w tym roku - w wysokości określonej w art. 106 ust. 2 cyt. ustawy: "nagroda roczna odpowiada wysokości przysługującego funkcjonariuszowi miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym". Mając powyższe na względzie - Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o treść art. 7 i 77 § 1 kpa uwzględnił skargę jako uzasadnioną i uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji i na mocy powołanych przepisów oraz art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. - orzekł jak w wyroku.