II SA/Kr 189/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Joanna Człowiekowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. Z. na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2020 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala G. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 30 listopada 2020 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Starosta Bocheński decyzją z dnia 13 grudnia 2017 r. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia E. G. i A. G. pozwolenia na budowę zamierzenia obejmującego rozbudowę, przebudowę i nadbudowę istniejącego budynku gospodarczego na działkach nr [...] i [...] przy ul. [...] w Bochni. Wskutek wniesionego odwołania Wojewoda Małopolski decyzją z 30 marca 2018 r., uchylił w całości decyzję Starosty [...] z dnia 13 grudnia 2017 r. i zatwierdził projekt budowlany i udzielił E. G. i A. G. pozwolenia na budowę zamierzenia obejmującego rozbudowę, przebudowę i nadbudowę istniejącego budynku gospodarczego na działkach nr [...] i [...] przy ul. [...] w Bochni. G. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na ww. decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2018 r. oddalił skargę G. Z. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 30 marca 2018 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 czerwca 2019 r., II OSK 188/19, uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oraz decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 30 marca 2018 r, znak: [...] Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 6 listopada 2017 r. uchylił w całości decyzję Starosty Bocheńskiego z dnia 13 grudnia 2017 r., znak: [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji. Starosta Bocheński, jak wskazał, po przeanalizowaniu sprawy, w tym materiałów i dokumentów oraz uzupełnionych projektów budowlanych przedłożonych w trakcie prowadzonego postępowania, uwzględniając wytyczne Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 27 czerwca 2019 r., sygn. akt: II OSK 188/19, działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 z późn. zm., dalej: "P.b.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), decyzją nr [...] z dnia 22 czerwca 2020 r. znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił E. G. oraz A. G. pozwolenia na rozbudowę, przebudowę i nadbudowę budynku gospodarczego położonego na działkach nr [...], [...] przy ul. [...] w Bochni, w obrębie ewid. Bochnia - [...]], w jednostce ewidencyjnej 120101_1 Bochnia -miasto. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: "m.p.z.p.") terenu "Trinitatis" w Bochni zatwierdzonego uchwałą nr XLII/396/10 Rady Miasta Bochni z dnia 25 lutego 2010 r. (Dz. Urz. Województwa Małopolskiego z 7 maja 2010 r., Nr 204, poz. 1359, z późn. zm.), z innymi aktami prawa miejscowego, a także wymaganiami ochrony środowiska. Planowana inwestycja znajduje się w terenach o symbolu 23 MM, które zgodnie z § 9 tekstu cyt. planu wyznacza się jako tereny mieszkalnictwa zabudowy grupowej. Na podstawie dołączonego projektu budowlanego ustalono, że projektowana inwestycja zachowuje wymogi cyt. wyżej planu, w tym m. in. dot. przeznaczenia terenu oraz zasad kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto w wyniku dokonanej analizy ustalono również, że ww. inwestycja znajduje się poza obszarem chronionym Natura 2000. Ponadto projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422). W ocenie Starosty projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 P.b. został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 P.b. Organ wskazał również, że Inwestorzy złożyli - stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy P.b. - oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym wnioskiem o pozwolenie na budowę. W odwołaniu od powyższej decyzji G. Z. podniósł, że postępowanie przeprowadzone przez Starostę Bocheńskiego obarczone jest wadą, gdyż po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Inwestor powinien złożyć nowy wniosek o wydanie pozwolenia na budowę, czego nie uczynił, a organ administracji architektoniczno-budowlanej błędnie rozpatrzył pierwotny wniosek z dnia 20 marca 2017 r. Wskazał również, że przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z przedstawionym projektem budowalnym, gdyż w rzeczywistości stanowi budowę nowego obiektu budowlanego. Wojewoda Małopolski decyzją z 30 listopada 2020 r., znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję nr [...] Starosty Bocheńskiego z dnia 22 czerwca 2020 r. znak: [...] o udzieleniu pozwolenia na rozbiórkę istniejących budynków, zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz udzieleniu pozwolenia na budowę. Organ II stwierdził, że projektowana inwestycja jest zgodna z warunkami zawartymi w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z ustaleniami ww. m.p.z.p. działki inwestycyjne znajdują się w jednostce strukturalnej oznaczonej symbolem 23 MM, tj. w terenie mieszkalnictwa zabudowy grupowej z podstawowym przeznaczeniem pod funkcję mieszkaniową realizowaną w zabudowie jednorodzinnej lub w zabudowie grupowej jako zespołu zabudowy wielorodzinnej do 8 mieszkań. Ponadto, w myśl § 9 m.p.z.p., na terenie 23 MM dopuszcza się lokalizację budynków gospodarczych pod warunkiem dostosowania do wymogów i charakteru przeznaczenia podstawowego. W ocenie organu niepodpiwniczony, jednokondygnacyjny budynek gospodarczy, o wymiarach 10,26 m x 12,74 m, będzie służyć istniejącemu na działce nr [...] budynkowi mieszkalnemu, a wydzielone w nim pomieszczenia nie zmienią jego dotychczasowej funkcji gospodarczej. Wysokość przedmiotowego obiektu budowlanego będzie wynosić 6,60 m (licząc od poziomu gruntu), a tym samym spełni wymóg z § 7 ust. 2 pkt 3a m.p.z.p. (max. wysokość budynków 8 m). Budynek gospodarczy będzie posiadać dach dwuspadowy o kącie nachylenia 30 %, z nadwieszonymi okapami, przykryty dachówką w ciemnym kolorze ceglasto-czerwonym na tle jasnych ścian, co jest zgodne z warunkami z § 7 ust. 2 pkt 3b i 3d m.p.z.p. Ponadto organ wskazał, że w niniejszej sprawie ma zastosowanie § 7 ust. 2 pkt 8 m.p.z.p. ze względu na warunek istniejącego zagospodarowania przez lokalizację budynku w granicy z działką nr [...] oraz w odległości mniejszej niż 1,5 m od granicy z działką nr [...]. Wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej na działkach inwestycyjnych jest wyższy od wymaganego przepisem § 7 ust. 3 pkt 2 m.p.z.p. (nie mniej niż 25%) i wynosi 74,2%. Natomiast wskaźnik powierzchni zabudowanej terenu jest równy 25,8%, a więc i w tej kwestii zostały spełnione warunki z m.p.z.p. zgodnie z § 7 ust. 4 pkt 2. W ocenie Wojewody Małopolskiego projekt zagospodarowania działki jest zgodny również z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2015.1422, dalej: "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych") - obowiązującego na dzień złożenia wniosku w tej sprawie, tj. w brzmieniu sprzed nowelizacji, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2018 r., co zostało dokładnie opisane w uzasadnieniu decyzji. Wojewoda wskazał też, że inwestorzy złożyli, pod rygorem odpowiedzialności karnej, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami objętymi przedmiotową inwestycją na cele budowlane w zakresie objętym przedmiotowym wnioskiem o pozwolenie na budowę, a dalej, że projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Do projektu budowlanego projektanci dołączyli oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany został wykonany przez osoby uprawnione. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, organ II instancji wyjaśnił, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 czerwca 2019 r., sygn. akt: II OSK 188/19, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 719/18, oraz decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 30 marca 2018 r. i zobligował organ administracji architektoniczno-budowlanej II instancji do uwzględnienia, przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, wytycznych wskazanych w tymże wyroku. Wyrok ten wbrew zarzutom nie kończy całego postępowania administracyjnego w sprawie i nie nakazuje Inwestorom złożenia nowego wniosku o pozwolenie na budowę. W ocenie Wojewody Małopolskiego również zarzut, że zaplanowane zamierzenie budowlane w rzeczywistości stanowi budowę jest nieuzasadniony. Zgodnie ze złożonym przez Inwestorów wnioskiem oraz projektem budowalnym (częścią opisową i graficzną), przedmiotem inwestycji jest, rozbudowa, przebudowa i nadbudowa istniejącego już budynku gospodarczego, co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w swoim wyroku, a wcześniej Sąd l Instancji w wyroku z dnia 8 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 719/18, oraz Wojewoda Małopolski w decyzji z dnia 30 marca 2018 r., znak [...] Z kolei odnosząc się do zarzutów naruszenia § 12 ust. 1 pkt 2, ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, organ wyjaśnił, że powyższe unormowania w tym przypadku nie mogą być brane pod uwagę, gdyż dotyczą sytuowania nowego obiektu budowlanego, a nie budynku już istniejącego w określonym miejscu, co orzekł także Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku. W przedmiotowej sprawie ma zastosowanie rozporządzenie w sprawie warunków technicznych w brzmieniu przed nowelizacją obowiązującą od 1 stycznia 2018 r., co wynika z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 14 listopada 2017 r. Ministra Infrastruktury Budownictwa zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2017.2285) stanowiącego, że dla zamierzenia budowlanego, wobec którego przed dniem wejścia w życie rozporządzenia został złożony wniosek o pozwolenie na budowę, odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego, wniosek o zmianę pozwolenia na budowę lub wniosek o zatwierdzenie zamiennego projektu budowlanego - stosuje się przepisy dotychczasowe. Nie ma usprawiedliwionych podstaw, zdaniem organu odwoławczego, zarzut naruszenia § 8 ust. 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz.U. z 2018 r, poz. 1935) w związku z art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b., poprzez niewskazanie w projekcie budowlanym odległości planowanej inwestycji od granic działek sąsiednich oraz od istniejących zabudowań na działkach sąsiednich, a także niewskazanie usytuowania miejsca postojowego. Albowiem projekt budowlany jest kompletny, również pod względem kwestii poruszonych w odwołaniu. Na przedstawionym projekcie zagospodarowania terenu (str. 5 proj. bud.) oraz w części opisowej pn.: "Zagospodarowanie działki" (str. 6-11) zostały podane odległości od granic działek sąsiednich oraz od budynków usytuowanych na sąsiednich nieruchomościach i wskazano oraz zwymiarowano jedno istniejące miejsce parkingowe znajdujące się na działce nr [...]. Projekt budowlany wskazuje więc wymagane przepisem § 8 ust. 3 pkt 1 i 2 ww. rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego odległości, co również potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 czerwca 2019 r., sygn. akt: II OSK 188/19. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie G. Z. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i uznania ją za nieważną, zasądzenia od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania przed Sądami, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych oraz uiszczonych opłat skarbowych. W uzasadnieniu skargi skarżący zakwestionował, że projekcie budowlanym przewidziano dostęp do drogi publicznej od strony północnej. Skarżący wskazał, że zgodnie z planem zagospodarowania terenu działki, na której planuje się budynek gospodarczy przewidziane są dwie drogi dojazdowe: od ul. [...] po terenie działki [...] oraz od obecnie budowanej drogi gminnej klasy "L" od km 0+000 do k+800 po terenie działki nr [...]. Z kolei trzeci zjazd do budynku gospodarczego od strony północnej jest niezgody z planem zagospodarowania terenu. Dojazd ten nie znajduje się na żadnych planach urzędu miasta. Inwestor nie przedstawił, decyzji zezwalającej na lokalizację drogi dojazdowej od strony północnej. Dojazd do budynku gospodarczego od strony północnej ustalony w decyzji o pozwoleniu na budowę jest niezgodny z decyzjami o warunkach zabudowy i zagospodarowaniem terenu. W projekcie budowlanym w części rysunkowej "Projekt zagospodarowania" nr rys. A-0, inwestor wykazuje tylko jeden dojazd - od ulicy [...]. Mapy do celów projektowych budowy drogi gminnej klasy "L" od 0+000 do km 0 + 800" wyraźnie pokazują wytyczone dojazdy, w tym do budynku gospodarczego inwestora. Od strony północnej nie ma wytyczonego dojazdu do działki inwestora. Dojazd od strony północnej odbywałby się poprzez drogę dojazdową do budynku skarżącego poprzez działkę [...], [...] i [...] i tym samym utrudniałby dojazd do nieruchomości. Zarzucił w tym kontekście naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie: - przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez błędne zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania wbrew decyzji NSA o zastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. co wskazano w wyroku kasacyjnym; - przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie art. 16 § 1 k.p.a. i wyrażoną w nim zasadę trwałości decyzji ostatecznej i zasadą ochrony praw nabytych mającymi podstawy w konstytucyjnej zasadzie demokratycznego państwa prawnego; - zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 15 k.p.a., gwarantującej dwukrotne merytoryczne rozstrzygniecie sprawy administracyjnej, poprzez błędne zastosowanie art. 138 ust. 2 k.p.a. i nie nakazanie organowi I instancji rozpoczęcia nowego postępowania dwuinstancyjnego zainicjowanego złożeniem nowego wniosku o pozwolenia na budowę; - zasady szybkości postępowania wyrażonej w art. 12 k.p.a., poprzez błędne zastosowanie art. 138 ust. 2 k.p.a. i ponowne rozpatrzenie tej samej sprawy. Ponadto skarżący wskazał, że NSA wyrokiem z dnia 27 czerwca 2019 r. sygn. akt II OSK 188/19 stwierdził nieważność całego postępowania administracyjnego od momentu złożeniu wniosku o pozwolenie na budowę. Oznacza to, że cała procedura uzyskania pozwolenia na budowę musi być rozpoczęta od nowa, ponieważ wniosek o pozwolenie na budowę z dnia 20 marca 2017 r. stracił swoją moc prawną. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione. Odpowiedź na skargę złożył również uczestnik postępowania A. G.. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, uczestnik wskazał, że niezasadny jest zarzut dotyczący drogi dojazdowej do budynku gospodarczego od strony północnej. Podkreślił, że nie zamierza w ramach inwestycji realizować nowych dojść czy dojazdów. Dojścia i dojazdy zaznaczone w części rysunkowej oraz omówione w części opisowej projektu są to dojścia i dojazdy istniejące w dacie sporządzania projektu budowlanego, których inwestor nie zamierzał w żaden sposób zmieniać; nie stanowią one przedmiotu postępowania. Na prawidłowość projektu budowlanego nie mają wpływu – zdaniem uczestnika – zmiany w układzie komunikacyjnym wynikające z decyzji Starosty Bocheńskiego nr [...] z 27 sierpnia 2019 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn. "budowa drogi gminnej klasy "L" od km 0+000 do km +800 wraz z budową kanalizacji deszczowej i oświetlenia ulicznego oraz kanalizacji deszczowej, sanitarnej, sieci elektroenergetycznych, teletechnicznych, wodociągowych i gazociągów w ramach realizacji obwodnicy Bochni – Trasy północno-zachodniej – Etap II". Decyzją tą Starosta zatwierdził podział działki nr [...] i [...] jedn. ewid. 0005 Bochnia będących własnością A. G. oraz działki nr [...] będącej własnością Gminy Miasta Bochnia oraz określił przeznaczenie powstałych w wyniku podziału działek nr [...], [...], [...] pod realizację inwestycji drogowej. Projekt zagospodarowania działki lub terenu zawiera aktualną numerację działek, uwzględniającą dokonany ww. decyzją podział. Mapy projektowe, na której powołuje się skarżący, przedstawiają jedynie przyszły układ dróg publicznych, dróg wewnętrznych i zjazdów. W czasie sporządzania projektu budowlanego układ komunikacyjny miał dotychczasową postać. Budowa drogi gminnej na podstawie ww. decyzji ZRID rozpoczęła się dopiero we wrześniu 2020 r. i jest na etapie budowy. W ocenie uczestnika, projekt zagospodarowania działki lub terenu został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie powinien uwzględniać projektowanego układu drogowego. W ocenie uczestnika nie znajdują również oparcia w materiale zgromadzonym w aktach sprawy zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 138 § 2 k.p.a., art. 16 § 2 k.p.a., art. 15 k.p.a. Jego zdaniem, zarówno zaskarżona decyzja organu II instancji, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji została wydana w sposób prawidłowy, uwzględniający zalecenia Naczelnego Sądu Administracyjnego i brak jest jakichkolwiek podstaw do kwestionowania działań organów niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sprawę rozpoznano i wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID -19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. 2020 r. poz. 875). Zgodnie z przywołanym przepisem, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na podstawie powołanego przepisu Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarządzeniem skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach sprawowanej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy również wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu. Przedmiot sądowej kontroli stanowi decyzja o udzieleniu pozwolenia na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego rozbudowy, nadbudowy i przebudowy istniejącego budynku gospodarczego. Sądową kontrolę zaskarżonej decyzji determinuje w okolicznościach sprawy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 czerwca 2019 r., II OSK 188/19, co wynika z art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Stosownie do art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Jak wskazuje się w orzecznictwie, przepisy art. 153 i art. 170 p.p.s.a. mają charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania decyzji. W ponownym postępowaniu organ nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem sądu, lecz zobowiązany jest do podporządkowania mu się w pełnym zakresie, a uchybienie temu obowiązkowi stanowi naruszenie prawa, skutkujące koniecznością uchylenia aktu, wydanego w kolejnym postępowaniu administracyjnym, gdy strona akt ten zaskarży do sądu administracyjnego. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego jest wyłączony jedynie w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Taką zmianę stanu prawnego lub zmianę stanu faktycznego na moment orzekania organy administracyjne są obowiązane uwzględniać z urzędu (tak: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z 14 maja 2019 r., I SA/Bd 174/19, orzeczenia.nsa.gov.pl). Już w tym miejscu Sąd orzekający aktualnie zauważa, że skarżący mylnie ocenił treść i sens wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 czerwca 2019 r., przyjmując, że wydanie przez ten sąd wyroku na podstawie art. 188 p.p.s.a. oznacza, że sprawa udzielenia E. A. G. pozwolenia na budowę nie podlega ponownemu rozpatrzeniu przez organ administracji. Wskazać należy, że konieczne jest rozróżnienie kompetencji sądów administracyjnych, które kontrolują działania organów administracji publicznej, a w tej działalności stosują przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), od kompetencji organów administracji publicznej, które to organy, wydając decyzje administracyjne, stosują m. in. przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.). Przywołane w skardze przepisy art. 185 § 1 i 188 p.p.s.a. określają kompetencje Naczelnego Sądu Administracyjnego w sytuacji, w której uwzględnia on skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji. Zasadniczo więc, jeśli Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnia skargę kasacyjną, uchyla wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego i przekazuje temu sądowi sprawę do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Zaznaczyć należy wyraźnie, że chodzi tu o sprawę sądowoadministracyjną (tu: sprawę kontroli decyzji o pozwoleniu na budowę), nie zaś sprawę administracyjną (tu: sprawę udzielenia pozwolenia na budowę). Przepis art. 188 p.p.s.a. również dotyczy uwzględnienia skargi przez NSA, z tym w sytuacji, w której sąd ten uznał, że "istota sprawy jest dostateczne wyjaśniona", tzn. wyjaśnione zostały wszystkie okoliczności sprawy sądowoadministracyjnej niezbędne do rozpoznania skargi wniesionej na decyzję. Innymi słowy, nie zachodzi konieczność, by wojewódzki sąd administracyjny ponownie zajmował się sprawą. W przedmiotowej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że brak było konieczności by Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie ponownie rozpatrywał sprawę z ówczesnej skargi G. Z. i w wyniku jej rozpatrzenia uchylił nie tylko wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 8 sierpnia 2018, lecz również decyzję Wojewody Małopolskiego z 30 marca 2018 r. Skutkiem tego orzeczenia NSA było zatem powstanie obowiązku ponownego rozpatrzenia sprawy pozwolenia na budowę przez Wojewodę, a więc kontynuacji dotychczasowego postępowania wszczętego wnioskiem inwestorów. Przechodząc do merytorycznej oceny wydanych decyzji po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 czerwca 2019 r. przypomnieć należy, że w jego wyniku przesądzone zostały następujące kwestie: Po pierwsze, NSA wskazał, że przedmiotowe roboty budowlane stanowiły rozbudowę, przebudowę i nadbudowę istniejącego obiektu. Roboty te dotyczą bowiem już istniejącego budynku gospodarczego, a nie wznoszenia zupełnie nowego obiektu. Po drugie, NSA przesądził, że nie doszło w sprawie do naruszenia § 12 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i ust. 3 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, w brzmieniu przed nowelizacją obowiązującą od 1 stycznia 2018 r., gdyż unormowania te dotyczą sytuowania nowego obiektu budowlanego, a nie budynku już istniejącego w określonym miejscu. Po trzecie, NSA nie dopatrzył się naruszenia § 8 ust. 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, polegającego na tym, że część rysunkowa projektu nie zawiera wykazania odległości między projektowaną zabudową a granicami działek oraz zabudową usytuowaną na sąsiednich nieruchomościach, chociaż zauważył, że projekt budowlany jest w tej kwestii mało czytelny, niemniej zawiera wymagane przez § 8 ust. 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. informacje, jednakże podane odległości nie uwzględniają grubości ocieplenia. Po czwarte, NSA zakwestionował zgodność projektu z § 12 ust. 3 pkt 3 w zw. z § 9 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych i jest to kluczowa kwestia, którą w tej sprawie organy powinny były w ponownie prowadzonym postępowaniu wyjaśnić. Naczelny Sąd Administracyjny doszedł mianowicie do wniosku, że Sąd I instancji błędnie przyjął, że budynek został zaprojektowany z zachowaniem dotychczasowych wymiarów, w dotychczasowej odległości od granicy działki oraz że nowe ściany "zostaną jedynie przebudowane, bez zmiany ich lokalizacji w stosunku do granic nieruchomości oraz bez zmiany gabarytów budynku, przy dociepleniu przewidzianym do wykonania od wewnątrz budynku". Zdaniem NSA, ocieplenie ściany od strony działki nr [...] przewidziano od zewnątrz budynku, co sprawiło, że zmianie uległa odległość budynku od granicy z tą działką. Gdyby rzeczywiście ocieplenie przewidziano do wykonania od wewnątrz budynku, stwierdzone uchybienie nie miałoby miejsca. Mając powyższe na względzie należy wskazać, że stosownie do § 12 ust. 3 pkt 3 ww. rozporządzenia w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r., w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych. Trzeba przy tym uwzględnić § 9 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, zgodnie z którym wymagane w rozporządzeniu wymiary należy rozumieć jako uzyskane z uwzględnieniem wykończenia powierzchni elementów budynku, a w odniesieniu do szerokości drzwi - jako wymiary w świetle ościeżnicy. Analiza skorygowanego projektu budowlanego, w świetle ustaleń poczynionych przez organy orzekające w sprawie, pozwala Sądowi stwierdzić, że usunięto uchybienie w projekcie wytknięte przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z projektu wynika bowiem, że w pasie 3 metrów wzdłuż granicy z działką nr [...] zostały zachowane dotychczasowe wymiary budynku podlegającego przebudowie, nadbudowie i rozbudowie, a tym samym zachowana została odległość tego budynku do granicy działki, tj. od 0,5 do 0,6 m. Dalej, kontrolując przedmiotową decyzję, Sąd miał na względzie, że podstawę prawną decyzji w sprawie pozwolenia na budowę stanowi art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t. j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm., dalej jako: P.b.), zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; Stosownie przy tym do art. 35 ust. 3 P.b. w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Zgodnie zaś z art. 35 ust. 4 P.b. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 P.b., organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, co oddaje związany charakter decyzji o pozwoleniu na budowę. Należy również uwzględnić treść art. 32 ust. 4 P.b., zgodnie z którym pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 2169 oraz z 2020 r. poz. 284), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zdaniem Sądu wymagania wynikające z powyższych przepisów zostały – w odniesieniu do wniosku E. G. i A. G. oraz przedłożonego przez nich skorygowanego projektu budowalnego – pozytywnie zweryfikowane przez organy architektoniczno-budowlane, a Sąd nie dopatrzył się podstawy, by ocenę tę w jakimkolwiek aspekcie podważyć. W szczególności nie budzi wątpliwości Sądu wyrażona w zaskarżonej decyzji ocena co do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "Trinitatis" w Bochni zatwierdzonego uchwałą nr XLII/396/10 Rady Miasta Bochni z dnia 25 lutego 2010 r. Teren inwestycji znajduje się w tym planie na obszarze oznaczonym 23 MM, stanowiącym teren mieszkalnictwa zabudowy grupowej z podstawowym przeznaczeniem pod funkcję mieszkaniową realizowaną w zabudowie jednorodzinnej lub w zabudowie grupowej jako zespołu zabudowy wielorodzinnej do 8 mieszkań. Dopuszcza się na tym terenie, w myśl § 9 miejscowego planu, lokalizację budynków gospodarczych pod warunkiem dostosowania do wymogów i charakteru przeznaczenia podstawowego. Parametry zabudowy mieszczą się w parametrach określonym planem. Sąd zauważa przy tym, że poprzednio dokonana ocena zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem została zaaprobowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie i nie zakwestionował tej oceny Naczelny Sąd Administracyjny. Nie budzi wątpliwości ocena projektu pod względem zgodności z innymi przepisami, w tym z przepisami techniczno-budowlanymi zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w brzmieniu sprzed nowelizacji, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2018 r. Uwzględniono w niej, że przedmiotowe roboty budowlane obejmujące rozbudowę, przebudowę i nadbudowę budynku gospodarczego. Projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Do projektu budowlanego projektanci dołączyli oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany został wykonany przez osoby uprawnione. Zapewnione zostały również dojście i dojazd do budynku. Jak wynika z treści projektu budowlanego, dojazd i dojście do budynku od strony drogi miejskiej – ul. [...] - prowadzi przez istniejący zjazd drogowy indywidualny, utwardzony po terenie działki nr [...]. Jako dojazd od strony północnej wskazano dojazd od drogi miejskiej - ul. [...] – poprzez drogę na działkach nr [...], [...], [...], [...], a następnie po terenie działki nr [...]. Podkreślić należy, że dojazd od strony północnej, którego istnienie kwestionuje skarżący, nie jest jedynym sposobem dostępu do budynku, a nadto - jego urządzenie nie jest objęte pozwoleniem na budowę. Przedmiotem zamierzenia inwestycyjnego jest bowiem rozbudowa, przebudowa i nadbudowa istniejącego budynku, nie zaś budowa drogi dojazdowej do niego. Zauważyć trzeba wreszcie, że prawodawca nie limituje ilości dostępów do drogi publicznej, jakie może mieć budynek. Z perspektywy Prawa budowlanego istotne jest, by miał co najmniej jeden, a tak jest bezspornie w przedmiotowej sprawie. Sąd nie dopatrzył się w tym kontekście naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. nakazującego poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Zatwierdzony projekt budowlany nie wprowadza w stosunku do skarżącego żadnych ograniczeń ani dodatkowych utrudnień. Z okoliczności sprawy nie wynika też, by wskazana w skardze decyzja zezwalająca na realizację inwestycji drogowej miała wpływ na dopuszczalność zatwierdzenia projektu budowlanego w przedmiotowej sprawie. Nie obejmowała ona bowiem budynku podlegającego rozbudowie, nadbudowie i przebudowie. W podsumowaniu Sąd stwierdza, że organy prawidłowo zrealizowały wytyczne Naczelnego Sądu Administracyjnego, a nadto prawidłowo dokonały kontroli projektu budowlanego w zakresie zgodności z planem miejscowym, z przepisami w tym techniczno-budowlanymi, kompletności projektu budowlanego i posiadaniem przez inwestora wymaganych opinii i uzgodnień jak i wykonanie projektu budowlanego przez uprawnione osoby, które legitymują się aktualnym zaświadczeniem o wpisie do właściwego samorządu zawodowego. Sąd nie dopatrzył się innych naruszeń prawa, w tym naruszeń przepisów postępowania powołanych w skardze. W szczególności zaskarżona decyzja nie naruszała art. 138 § 2 k.p.a. Wojewoda, utrzymując w mocy decyzję Starosty Bocheńskiego, działał na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Nie doszło również do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania, o której stanowi art. 15 k.p.a. Wojewoda nie tylko dokonał kontroli działań organu pierwszej instancji, lecz przeanalizował sprawę ponownie, co pozwala przyjąć, że sprawa była przedmiotem ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia zasady szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.). Z przedstawionych przyczyn należało skargę oddalić, o czym Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.