II SA/Kr 19/00

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA (del.) Wiesław Kisiel (sprawozdawca) Sędzia NSA (del.) Alina Paluch Sędzia WSA Elżbieta Kremer Protokolant : Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2004 r. sprawy ze skargi H. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 26 listopada 1999 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych I. UCHYLA ZASKARŻONĄ DECYZJĘ I POPRZEDZAJĄCĄ JĄ DECYZJĘ ORGANU I INSTANCJI, II. ZASĄDZA OD SAMORZĄDOWEGO KOLEGIUM ODWOŁAWCZEGO W [...] NA RZECZ H. S. KOSZTY POSTĘPOWANIA SĄDOWEGO W KWOCIE [...] ([...]) ZŁOTYCH Decyzją z dnia [...] 1998 r., nr [...] Prezydent Miasta [...] udzielił H. S. zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Zezwolenie wydano na okres od [...] 1998 r. do [...] 2000 r. Decyzją z dnia [...] 1999 r., nr [...] Prezydent Miasta cofnął powyższe zezwolenie, zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zaskarżoną decyzją z dnia 26 listopada 1999 r., nr [...] utrzymało w mocy powyższe cofnięcie zezwolenia. W obu decyzjach stwierdzono, że rozstrzygnięcia dokonano z powodu nieprzestrzegania przez stronę warunków ustalonych w zezwoleniu na sprzedaż. Zezwolenie umożliwiało stronie sprzedaż napojów alkoholowych, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Tymczasem kilkakrotne kontrole pracowników Urzędu Miasta [...] i Straży Miejskiej wykazały, że przed sklepem ustawiono pięć stolików, przy których spożywano piwo. Ponadto dla konsumentów wydzielono ubikacje wraz z umywalką. Na podstawie takich przesłanek organy administracyjne doszły do wniosku, że należało zastosować art.18 ust.6 pkt 4 ustawy czyli cofnąć zezwolenie z uwagi na nieprzestrzegania warunków określonych w zezwoleniu. W decyzjach organu II instancji podkreślono ponadto, że zachowane zostały wymogi proceduralne przewidziane dla cofnięcia zezwolenia. W szczególności strona została powiadomiona o wszczęciu postępowania, wezwano ją do złożenia wyjaśnień, w wyniku kontroli zgromadzony został adekwatny materiał dowodowy świadczący o nieprzestrzeganiu warunków zezwolenia. W skardze do sądu administracyjnego H. S. domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji i zarzuca organom administracyjnym, że wydając decyzje w jej sprawie naruszyły art.18 ust.6 pkt 4 ustawy tj. cofnięto zezwolenie pomimo, że nie doszło do naruszenia warunków sprzedaży alkoholu, określonych w zezwoleniu. Organy administracyjne naruszyły również art.7 i art.77 oraz art. 81 K.p.a., gdyż rozstrzygnięcie oparto wyłącznie na informacjach staży miejskiej, zaś stronę pozbawiono możliwości zapoznania się z dowodami przed wydaniem decyzji dotyczącej jej praw. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podtrzymało swe wcześniejsze stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje : Skarga zasługuje na uwzględnienie. Organy administracyjne uzasadniają cofnięcie pozwolenia na sprzedaż alkoholu faktem konsumpcji piwa przy stolikach ustawionych przed sklepem H. S oraz urządzeniem ubikacji dla klientów. Żadna z tych okoliczności nie stanowi naruszenia warunków pozwolenia, tj. decyzja nie zakazała ustawiania stolików, zaś urządzenie ubikacji dla klientów nigdy nie może być oceniane negatywnie. Żadna z tych dwóch okoliczności nie może być uznana za dowód, że Skarżąca sprzedawała piwo z przeznaczeniem konsumpcji na miejscu sprzedaży. W uzasadnieniu brak wzmianki, aby stwierdzono otwieranie piwa przez personel sklepu, wydawanie piwa w kuflach czy inne okoliczności pozwalające ocenić zachowanie samej strony. W decyzji mowa jest o zachowaniu klientów, co nie jest okolicznością istotną w świetle art.18 ust.6 pkt 4 ustawy. Jeżeli organy administracyjne uważały, że w sprawie zachodzą okoliczności przewidziane w art.18 ust.6 pkt 2 ustawy, tj. że w związku ze sprzedażą alkoholu dochodzi do powtarzającego się zakłócania porządku publicznego w miejscu sprzedaży, to należało zgromadzić materiał dowodowy pozwalający na dokonanie niezbędnych ustaleń. Rozstrzygnięcia organów administracyjnych zapadły więc bez dostatecznego wyjaśnienia okoliczności istotnych w sprawie, tj. z naruszeniem art.7 i 77 K.p.a. Ustosunkowując się do zarzutu zarówno odwołania, jak i skargi do sądu administracyjnego organy administracyjne piszą, że strona wiedziała czego dotyczy postępowanie i jaki są powody cofnięcia pozwolenia. Trafnie jednak strona twierdzi, że jej prawa procesowe nie ograniczają się do tak wąskich granic, skoro art.81 K.p.a. zobowiązuje organ administracyjny do zapewnienia stronie możliwości zapoznania się z wszystkimi materiałami mającymi być przesłanka decyzji oraz możliwości wypowiedzenia się na temat tych dowodów. Protokoły sporządzone w dniu [...] i [...]1999 r. relacjonują wyłącznie rozmowy między H. S. i Dyrektorem Wydziału Komunikacji, Handlu i Usług Urzędu Miasta [...] . Protokół z dnia [...] 1999 r. odnotowuje żądanie H. S. anulowania decyzji wydanej w I instancji. Brak natomiast dowodu przedstawienia stronie protokołów kontroli Straży Miejskiej, pouczenia strony o jej prawie wypowiedzenia się na temat dowodów w tym celu, aby było to uwzględnione przy podejmowaniu decyzji i brak dowodu, że H. S. miała możliwość ustosunkowania się do dokumentacji mającej być podstawą przygotowywanej decyzji. Również Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach nie wykazało, aby takie czynności wykonało. Takie działanie organów administracyjnych stanowi naruszenie art.81 K.p.a. Działając w trybie art.141 § 4 in fine Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd wskazuje, że organ administracyjny ponownie rozpoznając sprawę powinien wyjaśnić czy zachodzą przesłanki cofnięcia zezwolenia w świetle przepisów obowiązujących w dniu wydawania nowej decyzji. Mając na uwadze powyżej wskazane naruszenie art. 7, art.77 i art.81 Kodeksu postępowania administracyjnego co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr 153, poz. 1270). O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.