II SA/Kr 19/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz Sędziowie: WSA Mariusz Kotulski (spr.) WSA Aldona Gąsecka-Duda Protokolant: st. ref. Urszula Czerwińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi M.B. , J.B. , K.B. , S.R. , J.R. i L.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 16 września 2014 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: odrzucić skargę K.B. , S.R. i L.K. Sygn. akt II SA/Kr 19/15 [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz Sędziowie: WSA Mariusz Kotulski (spr.) WSA Aldona Gąsecka-Duda Protokolant: st. ref. Urszula Czerwińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi M.B., J.B. i J.R. , na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 16 września 2014 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala. J. B. osobiście oraz jako pełnomocnik L. K., M. B. osobiście oraz jako pełnomocnik K. B., J. R. i S. R. (zwani dalej skarżącymi) wnieśli pismem z dnia 14.10.2014r., skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 16 września 2014 r., znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Wobec braków formalnych skargi skarżący zostali wezwani przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie pismem z dnia 14 stycznia 2015r. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł od złożonej skargi na wyżej powołaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Stosowne wezwania adresowane do skarżących i ich pełnomocników zostało każdemu z nich prawidłowo doręczone - w dniu 20 stycznia 2015r. W wezwaniach zostało zamieszczone pouczenie, iż należy uczynić mu zadość w terminie siedmiu dni od daty jego otrzymania pod rygorem odrzucenia skargi. Termin do uiszczenia wpisów sądowych upłynął w dniu 27 stycznia 2015r. Jednak w zakreślonym terminie wpis od K. B., S. R. i L. K. nie został uiszczony. Mając powyższe na uwadze, Sąd odrzucił skargę K. B., S. R. i L. K. na podstawie art.220 § 3 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270), który mówi, iż sąd odrzuca skargę, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. Sygn. akt II SA/Kr 19/15 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 18 czerwca 2014 r. Prezydent Miasta [...] nr [...] na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 647 ze zm.), §1 - 9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588 ), § 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1589) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 267), po rozpatrzeniu wniosku A. A. z dnia 9 stycznia 2014 roku (uzupełnionego 16 stycznia 2014 r.) ustalił warunki zabudowy dla istniejącego budynku gospodarczego zlokalizowanego bezpośrednio przy granicy z działkami nr [...], [...] w obrębie [...] oraz w odległości 1,5 m od granicy z działką nr [...] i [...] w obrębie [...] w N. przy ul. T.. Decyzję wydano na cele legalizacji istniejącego budynku gospodarczego, wzniesionego bez pozwolenia na budowę. Inwestor podał, że dojazd do terenu inwestycji prowadzi przez działkę nr [...] (droga gminna) i [...] (stanowiącą współwłasność) oraz działki [...] i [...] (stanowiące własność inwestora). Zgodnie z informacją z rejestru gruntów współwłaścicielami działki nr [...] są J. B., M. B., K. B., L. K., J. R. i S. R.. Organ I instancji zawiadomił strony o wszczęciu postępowania, w odpowiedzi na co 10 marca 2014 roku J. B. i J. R. zgłosili protest, nie wyrażając zgody na legalizację budynku, który – jak twierdzą – stoi częściowo na działce nr [...]. Według sporządzonej przez organ analizy architektoniczno-urbanistycznej analizowany budynek nie stanowi zagrożenia dla zastanego ładu przestrzennego a zgłoszone parametry mogą być przyjęte. Organ zawiadomił strony o zakończeniu postępowania dowodowego i udostępnieniu zgromadzonego materiału do wglądu, po czym współwłaściciele działki nr [...] zgłaszali swoje sprzeciwy wobec legalizacji. P. J. B., nie wyrażając zgody na legalizację, żądała odsunięcia budynku od granicy i oczekiwania na rozgraniczenie działek nr [...] i nr [...]. Organ I instancji wyjaśnił, iż kwestia władania nieruchomością na cele budowlane nie ma znaczenia w sprawie o warunkach zabudowy. W dniu 26 czerwca 2014 roku, od ww. decyzji Prezydenta Miasta wnieśli odwołania M. B. w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik K. B.; K. B. w imieniu własnym, J. B. w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik L. K., J. R. oraz S. R.. Strony skarżące podnosiły, że należy wstrzymać postępowanie do czasu przeprowadzenia "rewizji granic" działek, gdyż A. A. zagrodził dojście i zagarnął część działki nr [...] pod budynkiem gospodarczym. Strony domagały się również, aby budynek gospodarczy był nie bliżej niż 3 m od ustalonej granicy działki. Organ natomiast podtrzymał stanowisko wyrażone w decyzji. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wydało w dniu 16 września 2014 r decyzję, znak [...], którą utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta [...]. Organ odwoławczy uzasadniał, iż w postępowaniu w sprawach o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie jest brany pod uwagę stan władania i nie są prowadzone żadne badania dotyczące przebiegu granic ewidencyjnych a organy opierają się na urzędowych kopiach mapy zasadniczej i map ewidencji gruntów, pozyskanych z oficjalnego zasobu ewidencji gruntów oraz ośrodka dokumentacji geodezyjno-kartograficznej Starostwa Powiatowego. Jeśli taki stan ewidencyjny jest kwestionowany przez stronę, powinna ona – jak wskazuje organ odwoławczy – wszcząć na swój koszt odpowiednie starania w celu sprawdzenia prawidłowości przebiegu granicy. Jednak nawet wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego nie stanowiłoby, zdaniem organu odwoławczego, podstawy do zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy. Wskazano również, że legalizacja omawianego budynku gospodarczego nie jest uzależniona od zgody właścicieli sąsiednich nieruchomości. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, iż nie ma podstaw do kwestionowania lokalizacji przedmiotowego budynku gospodarczego przy granicy działki. Pismem z dnia 14.10.2014r. zatytułowanym "Sprzeciw", (które wpłynęło do SKO w [...] 13.10.2014 r.), J. B. osobiście oraz jako pełnomocnik L. K., M. B. osobiście oraz jako pełnomocnik K. B., J. R. i S. R. wnieśli skargę na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze stwierdzono, iż skarżący nie zgadzają się "z żadną decyzją, dotyczącą lokalizacji budynku gospodarczego Pana A. A." oraz że "rewizja granic będzie bardzo ważna w tej sprawie i odbędzie się." W uzupełnieniach skargi, które wpłynęły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniach 22.04.2015 r. i 23.04.2015 r. skarżący podnieśli, iż przy wydaniu decyzji doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1. naruszenie art. 138 kpa przez niezasadne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji choć nie uwzględniała ona okoliczności, iż istnieje spór co do przebiegu granicy pomiędzy działkami. Spór ten miał uzasadniać zawieszenie postępowania w trybie art. 97 §1 pkt 4 kpa, 2. naruszenie art. 7, art. 77 §1 i art. 80 kpa polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, 3. naruszenie art. 7, art. 76 §1, art. 77 §1 i art. 80 kpa polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego i na jego dowolnej ocenie, 4. naruszenie art. 136 kpa poprzez nieprzeprowadzenie przez organ II instancji dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, 5. naruszenie art. 8 kpa poprzez brak pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej. Ze względu na braki formalne (nieuiszczony wpis) Sąd odrzucił skargę K. B., S. R. i L. K. postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu. W wyniku przeprowadzonej sądowej kontroli zaskarżonej decyzji, nie tylko pod kątem zarzutów skargi, ale i w granicach sprawy, Sąd stwierdził, że organy prawidłowo rozpoznały sprawę i wydały prawidłową decyzję ustalającą warunki zabudowy, a także zasadnie nie uwzględniły podnoszonych w toku postępowania zarzutów skarżących dotyczących przebiegu granicy pomiędzy ich działką a działką inwestora. Podstawowym zarzutem podnoszonym w niniejszej sprawie, tak w toku postępowania administracyjnego, jak i w postępowaniu przed sądem administracyjnym, był przebieg granicy pomiędzy działką nr [...] a działką nr [...] obr. [...] przy ul. T. w N., a w konsekwencji, czy przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy należało rozstrzygnąć spór co do przebiegu granicy. W przekonaniu bowiem skarżących oraz ich fachowych pełnomocników przeprowadzenie rozgraniczenia pomiędzy działkami jest kwestią prejudycjalną dla ustalenia warunków zabudowy w przedmiotowej sprawie, a zakończenie postępowania rozgraniczeniowego wykaże, że przedmiotowy budynek gospodarczy stoi przynajmniej częściowo na działce skarżących, a więc nie będzie mógł zostać doprowadzony do skutku proces legalizacyjny. W tym kontekście należy wyjaśnić dlaczego rozgraniczenie pomiędzy działkami skarżących a inwestora nie ma charakteru prejudykatu, a więc rozstrzygnięcie takiego sporu własnościowego nie jest niezbędne w niniejszej sprawie przed jej rozstrzygnięciem i wydaniem decyzji. Otóż w sposób oczywisty wynika to z charakteru decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Decyzja taka wydawana jest (po spełnieniu prawem przewidzianych przesłanek) każdemu wnioskodawcy, który nie musi w tym celu legitymować się prawem własności nieruchomości, co do której występuje o ustalenie warunków zabudowy. Decyzja ustalająca warunki zabudowy nie jest bowiem równoznaczna z udzieleniem pozwolenia na budowę (czy też decyzji legalizacyjnej), a stanowi tylko promesę do ubiegania się o nie. Wydając taką decyzję, organ opiera się na danych, które odczytuje z map, dołączanych do wniosku przez wnioskodawcę. Mapy te natomiast pochodzą z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Wiążą się z tym dwie ważne kwestie. Po pierwsze, mapom takim przysługuje domniemanie wiarygodności i prawdziwości. Po drugie, organ wydający decyzję o ustaleniu warunków zabudowy nie ma kompetencji do badania zgodności przedstawionych mu map ze stanem rzeczywistym, tj. nie może rozstrzygać o słuszności tych zarzutów podnoszonych przez strony postępowania, które odnoszą się do wadliwego rozgraniczenia działek, własności działki itp. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy przesądza tylko o tym, że w określonych liniach rozgraniczających możliwe jest, ze względu na przepisy o zagospodarowaniu przestrzennym i przepisy odrębne, zlokalizowanie określonej inwestycji. Co zaś do kwestii własnościowych podnoszonych przez skarżących, art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprost stwierdza, iż decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, o czym informuje się w tej decyzji. Ponadto, art. 63 ust.1 tejże ustawy mówi, że w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy, doręczając odpis decyzji do wiadomości pozostałym wnioskodawcom i właścicielowi. Skoro więc decyzja o ustaleniu warunków zabudowy może zostać wydana także osobie niebędącej właścicielem terenu, nie można odmówić tego osobie, która jest właścicielem działki a tylko kwestionowany jest przebieg granicy działki. W konsekwencji kwestia rozgraniczenia pomiędzy działkami skarżących a inwestora nie ma żadnego wpływu na prawidłowe ustalenie warunków zabudowy, a więc nie jest też kwestią prejudycjalną. Proces legalizacyjny przedmiotowego budynku gospodarczego jest prowadzony w innym postępowaniu administracyjnym i dopiero tam będą badane kwestie związane z prawem własności (prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane), czy usytuowaniem budynku względem granic. Przebieg granicy działki ustalony może zostać ostatecznie w innym postępowaniu, które to – wbrew oczekiwaniom skarżących – nie jest prowadzone, ani finansowane przez organ wydający decyzję o ustaleniu warunków zabudowy. Zwrócił na to uwagę skarżących już organ odwoławczy, który słusznie wskazywał, że jeśli skarżący kwestionują przebieg granicy działki, mogą podjąć odpowiednie starania w celu sprawdzenia prawidłowości jej wyznaczenia i przebiegu. Trzeba jednak ponownie zaznaczyć, że ze względu na charakter decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, fakt iż starania takie zostały podjęte nie oznacza, że z wydaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy lub rozstrzygnięciem skargi przez sąd administracyjny należy się wstrzymać do czasu rozstrzygnięcia tej kwestii. Punkt widzenia prezentowany powyżej przez tut. Sąd przyjmuje w swoich orzeczeniach wiele innych sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 października 2012 r., sygn. II SA/Kr 1845/11, wyrok WSA w Gliwicach z 10 stycznia 2011, sygn. II SA/Gl 475/10, wyrok WSA w Szczecinie z 13 lipca 2005 r., sygn. II SA/Sz 422/04). Taka jednolitość orzecznictwa również stanowi potwierdzenie zasadności i powszechnej akceptacji wyrażonego powyżej stanowiska. W konsekwencji podniesione zarzuty przez skarżących w skardze oraz w uzupełnieniach skargi z 20.04.2015r. przez adw. D. M. oraz przez adw. W. M. są całkowicie bezzasadne. Sąd nie stwierdził również w sprawie innych uchybień mogących powodować konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił.