II SA/Kr 190/04

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 lutego 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie NSA Izabela Dobosz WSA Aldona Gąsecka-Duda / spr. / Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2007 r. sprawy ze skargi E. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu - skargę oddala - WSA/wyr. l - sentencja wyroku Decyzją Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...].2002r. znak [...], na podstawie art. 104 k.p.a. w zw. z art. 26 ust.1, ust.2 pkt 2, ust.3, ust. 6 oraz ust. 7, art. 30 ust. 1 oraz art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 1 grudnia 1994r. o zasiłkach rodzinnych, pielęgnacyjnych i wychowawczych ( tekst jednolity Dz. U. z 1998r. Nr 102, poz. 651 z późniejszymi zmianami) - uznano za nienależne pobieranie przez E. W. zasiłku pielęgnacyjnego od [...].1995r. do [...].2002r. w kwocie 8 473,05zł., jak również orzeczono zwrot nienależnie pobranego świadczenia w kwocie 4 485 za okres od [...].1999r. do [...].2002r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę wskazując, że kwota nienależnie pobranego świadczenia będzie potrącana renty socjalnej w wysokości 150,00zł. miesięcznie do wygaśnięcia zobowiązania. Powyższa decyzja, na podstawie art. 104 i art. 163 k.p.a. w zw. z art. 26 ust.1, ust.2 pkt 2, ust.3, ust. 6 oraz ust. 7, art. 30 ust. 1 oraz art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 1 grudnia 1994r. o zasiłkach rodzinnych, pielęgnacyjnych i wychowawczych ( tekst jednolity Dz. U. z 1998r., Nr 102, poz. 651 z późniejszymi zmianami ) i art. 18 pkt 4 ustawy z dnia 27 czerwca 2003r. o rencie socjalnej (Dz. U. Nr 135, poz. 1268) została zmieniona decyzją Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...].2003r. znak [...] w ten sposób, że pkt 3 decyzji otrzymał brzmienie: "orzeka zwrot nienależnie pobranego świadczenia poprzez jego wpłatę do kasy Urzędu Gminy w wysokości 150,00zł., w ratach miesięcznych, w terminie do 10 dnia każdego miesiąca, aż do wygaśnięcia zobowiązania głównego, określonego w pkt. 2 wraz z należnymi odsetkami, poprzez jego zwrot". Postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze z dnia 19 grudnia 2003r., znak [...], po rozpatrzeniu odwołania R. W. od skierowanej do E. W. decyzji Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...]2003r. znak [...], na podstawie art. 134 k.p.a. oraz art. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych, a także § 1 pkt 6 lit. c rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 września 2003r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 176, poz. 1713) - stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano, że w dniu [...].2003r., bezpośrednio do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie wpłynęło pismo R. W., które z uwagi na treść uznano za odwołanie E. W. od przedmiotowej decyzji. W odwołaniu wskazano między innymi, że w związku z trudną sytuacją materialno - bytową rodziny, nie jest ona w stanie spełnić żądania zwrotu pozostałej do spłaty części nienależnie pobranego świadczenia. Wyjaśniono dalej, że zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do jego wniesienia, a postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Stosownie do art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie - o czym została ona pouczona w decyzji. Jak wynika z akt sprawy, przedmiotowa decyzja została odebrana w dniu 23 września 2003r., termin do złożenia od niej odwołania upłynął 7 października 2003r., natomiast zostało ono nadane w Urzędzie Pocztowym dopiero 24 listopada 2003r. - czyli po upływie ustawowego terminu. Jednoczenie z uwagi na treść art. 9 k.p.a. pouczono, że strona z podaniem o umorzenie kwoty stanowiącej zwrot nienależnie pobranego świadczenia, powinna zwrócić się do Ośrodka Pomocy Społecznej, który to organ może orzec o umorzeniu w całości lub części tej kwoty. Wyjaśniono także, że zarówno E. W., jak i R. W. mogą się zwrócić do tegoż Ośrodka o przyznanie innych świadczeń z pomocy społecznej, jak również do instytucji pozarządowych, których celami oraz zadaniami jest pomoc osobom niepełnosprawnym. Skargę na powyższe postanowienie wniosła w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie E. W., domagając się w niej uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz uchylenia decyzji Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...].2003r. znak [...]. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że jest osobą niepełnosprawną o stwierdzonym znacznym stopniu niepełnosprawności. Spełniała zatem i nadal spełnia warunki do otrzymania zasiłku pielęgnacyjnego, dlatego żądanie zwrotu tego świadczenia w warunkach faktycznych sprawy pozostaje bez podstawy prawnej, a decyzja została skierowana do osoby niezobowiązanej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie prezentując stanowisko analogiczne do przyjętego w zaskarżonym postanowieniu. Zawarto w niej ponadto polemikę z twierdzeniem o bezpodstawnie orzeczonym zwrocie nienależnego świadczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważy, co następuje . Zgodnie z treścią art. 1 § 1 - 2 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30.08.2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153,poz. 1270 z późn. zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi ( art. 134 p.p.s.a. ), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy ( art. 135 p.p.s.a. ) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. W sytuacji, gdy przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest zaskarżalne w myśl art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., przewidziane w art. 123 § 1 - 2 k.p.a. postanowienie organu administracji publicznej nie rozstrzygające o istocie sprawy, kontrola ta ogranicza się li tylko do badania prawidłowości tego postanowienia i nie może dotyczyć niezwiązanych z nim bezpośrednio kwestii materialnoprawnych rozstrzyganych w decyzji. Z tej przyczyny poza kontrolą w sprawie niniejszej pozostaje prawidłowość decyzji Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...].2003r. znak [...] oraz z nią związane zarzuty lub twierdzenia skargi, do których się ona faktyczne sprowadza, jak również dotyczące powyższego treści zawarte w odpowiedzi na skargę. Zaskarżonym postanowieniem stwierdzono, że odwołania od decyzji Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...].2003r. znak [...] zostało wniesione w uchybieniem ustawowego terminu do jego rozpoznania. E. W. nie kwestionuje powołanych w części uzasadnienia faktycznego zaskarżonego postanowienia ustaleń Samorządowego Kolegium Odwoławczego dotyczących daty oraz skuteczności doręczenia jej przedmiotowej decyzji, jak również daty i sposobu wniesienia od niej odwołania, zaś ich prawidłowość nie budzi zastrzeżeń na tle dostępnych w aktach administracyjnych dokumentów. Skarżąca nie podnosi także zarzutów dotyczących oceny prawnej stanu faktycznego dokonanej z uwzględnieniem art. 134 k.p.a. w związku z art. 129 § 2 k.p.a., które przytoczono i zastosowano w niniejszej sprawie prawidłowo. Zaskarżone postanowienia od strony formalnej odpowiada wymogom przewidzianym w art. 124§ 1- 2 k.p.a., wydane zostało przez organ drugiej instancji w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu - co do których to okoliczność, i również brak w skardze zarzutów. Mając powyższe na uwadze, uznając iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a.