II SA/Kr 190/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku L. P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 31 października 2008 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia oddalić wniosek W dniu 11 stycznia 2009 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) L. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 31 października 2008 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki ogrodzenia. Jednocześnie z wnioskiem wpłynęła skarga L. P. na powyższą decyzję. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, iż nie doręczono mu decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 31 października 2008 r. Skarżący podał, iż o fakcie wydania przedmiotowej decyzji organu II instancji dowiedział się dopiero w dniu 7 stycznia 2009 r. pomimo iż w aktach sprawy znajduje się przesyłka, zawierająca przedmiotową decyzję, zwrócona przez Pocztę z powodu jej nieodebrania przez adresata L. i J. P., dwukrotnie awizowana. Skarżący podał, iż nigdy nie otrzymał przedmiotowej decyzji, a w jego skrzynce odbiorczej nie pozostawiono zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w Urzędzie Pocztowym. Skarżący wyjaśnił, iż przedmiotowa przesyłka nie została mu doręczona prawdopodobnie z winy Poczty, gdyż ta musiała omyłkowo doręczyć przesyłkę J. P., niespokrewnionej ze skarżącym, która mieszka przy ul. [...] w K. Skarżący podniósł, iż uchybił terminowi bez swej winy, bowiem nie miał świadomości, iż decyzja została wydana a awizo zostało pozostawione pod innym adresem. W dniu 26 marca 2009 r. skarżący złożył pismo uzupełniające powyższy wniosek o przywrócenie terminu. Podał w nim, iż powodem niedoręczenia mu decyzji organu II instancji był błąd Poczty, która prawdopodobnie przekazała przesyłkę na adres J. P. zamieszkałej przy ul. [...]. Wskazuje na to, zdaniem wnioskodawcy, numer Urzędu Pocztowego, który awizował przesyłkę "[...]". Skarżący bowiem otrzymuje korespondencję za pośrednictwem Urzędu Pocztowego "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W świetle powyższego uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, należy stwierdzić, iż okoliczności, na które powołuje się wnioskodawca nie stanowią podstawy do zastosowania art. 86 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1270 z późn. zm.). Zgodnie z art. 86 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd może przywrócić termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, jeśli strona nie dokonała w terminie czynności bez swojej winy. Zgodnie z ugruntowanym poglądem doktryny i judykatury, brak winy w dokonaniu czynności procesowej ma miejsce wtedy, gdy istnieje przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie terminu i gdy strona nie może usunąć tej przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się zatem z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw, w tym przy dokonywaniu czynności procesowych. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa, przy przyjęciu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nagłej, niezależnej od woli skarżącego i nie dającej się przezwyciężyć (np. przerwa w komunikacji, nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp.). Odnosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki do przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na kwestionowaną przez niego decyzję, gdzie skarżący upatruje przyczyny uchybienia terminu w potencjalnej, domniemanej nieprawidłowości działania Poczty polskiej. W aktach administracyjnych dołączonych do akt sprawy znajduje się zwrócona przez Urząd Pocztowy przesyłka prawidłowo adresowana do J. i L. P. na adres ul. [...]. Jak wynika z tego dokumentu przesyłka została dwukrotnie awizowana w dniach 20 listopada i 27 listopada 2008 r. Po upływie 14-dniowego terminu przesyłka została zwrócona do nadawcy. Nadto doręczyciel zaznaczył na kopercie, iż zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w Urzędzie Pocztowym umieszczono w skrzynce pocztowej adresata. Powyższe postępowanie Poczty spełnia warunki przewidziane dla skutecznego doręczenia ustanowione w art. 44 k.p.a. Artykuł ten stanowi, iż w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a. : 1) poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę, 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w art. 44 § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Analiza akt sprawy nie prowadzi do wniosku potwierdzającego stanowisko skarżącego jakoby doręczenie decyzji organu II instancji było nieprawidłowe i budziło jakiekolwiek wątpliwości. Nie ma też podstaw przypuszczać, iż przesyłka przeznaczona dla L. P. została omyłkowo skierowana do innej osoby, zwłaszcza, iż została prawidłowo zaadresowana przez organ II Instancji. Tłumaczenie skarżącego o skierowaniu przez Pocztę prawidłowo zaadresowanej przesyłki do innego adresata o takim samym nazwisku, podobnej tylko nazwie ulicy oraz innym numerze domu, jest zdaniem Sądu mało wiarygodne i pozbawione podstaw, a z całą pewnością nie zostało przez skarżącego co najmniej uprawdopodobnione (zresztą sam skarżący w piśmie z dnia 26 marca 2009 r. wskazuje, że jego stanowisko oparte jest na domniemaniach). Samo oświadczenie o potencjalnie możliwych uchybieniach w działalności Poczty Polskiej nie spełnia tego wymogu. Także fakt pozostawienia przedmiotowej przesyłki w Urzędzie Pocztowym "[...]" nie świadczy w przekonaniu Sądu o omyłkowym przekazaniu przez Pocztę przesyłki skierowanej do skarżącego L. P. Należy zauważyć, że w aktach sprawy znajdują się dowody doręczeń korespondencji kierowanej do skarżącego na ten sam adres - "[...]" ze stemplami różnych placówek odbiorczych Poczty Polskiej (np. k. 14, k. 12 - UP K., k. 27, k. 29 - UP K.) i odebranej przez skarżącego. Nadto argument skarżącego, iż nie zyskałby niczego unikając odbioru korespondencji od organu nie może mieć doniosłości prawnej w kontekście oceny prawidłowości doręczenia decyzji, a w konsekwencji zachowania terminu do jej zaskarżenia. Wniosku o nieprawidłowości doręczenia decyzji nie uzasadnia również oświadczenie wnioskodawcy, iż J. P. zamieszkała przy ul. [...] "otrzymywała jakieś zawiadomienia o pozostawieniu pisma, których nie odebrała". Dodatkowo należy wskazać, że zmiana pisowni "u" na "ó" w nazwie ulicy wskazanej w adresie skarżącego nie może mieć wpływu na prawidłowość doręczenia decyzji, skoro w K. istnieje tylko jedna ulica opatrzona tym nazwiskiem i dotychczasowa korespondencja była przez skarżącego pod tym adresem odbierana. Mając powyższe na uwadze należało odmówić L. P. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270).