II SA/Kr 190/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: WSA Paweł Darmoń WSA Iwona Niżnik- Dobosz (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2015 r. sprawy ze skarg Gminy Z. oraz Z.M. na decyzję Wojewody z dnia 3 grudnia 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz Gminy Z. oraz Z.M. kwoty po 757 ( siedemset pięćdziesiąt siedem ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 3 grudnia 2014 r., nr [...], Wojewoda [...], działając na podstawie art. 81 ust. 1, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalej w skrócie "u.p.b.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej w skrócie "K.p.a."), utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 28 sierpnia 2014 r. znak [...] o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji pn. "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z instalacjami wewnętrznymi: wody, kanalizacji sanitarnej wraz z odcinkiem od budynku do pierwszej studzienki kanalizacyjnej, c.o., elektryczną, gazu LPG, z wolnostojącym budynkiem gospodarczym z wewnętrzną instalacją elektryczną, z ukształtowaniem i utwardzeniem terenu (projektowane skarpy i ich umocnienie, dojazd i dojście do budynku oraz miejsca postojowe) oraz infrastrukturą techniczną: przyłącz wody, przyłącz kanalizacji sanitarnej, wewnętrzną linią zasilająca, podziemną wewnętrzną instalacją gazu LPG wraz z podziemnym zbiornikiem na gaz LPG, na dz. nr [...], [...], [...] w m. K. gm. Z.." Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 30 maja 2014 r. D. H. i J. H. złożyli wniosek o pozwolenie na budowę inwestycji pn. "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z instalacjami wewnętrznymi: wody, kanalizacji sanitarnej wraz z odcinkiem od budynku do pierwszej studzienki kanalizacyjnej, c.o., elektryczną, gazu LPG, z wolnostojącym budynkiem gospodarczym z wewnętrzną instalacją elektryczną, z ukształtowaniem i utwardzeniem terenu (projektowane skarpy i ich umocnienie, dojazd i dojście do budynku oraz miejsca postojowe) oraz infrastrukturą techniczną: przyłącz wody, przyłącz kanalizacji sanitarnej, wewnętrzną linią zasilająca, podziemną wewnętrzną instalacją gazu LPG wraz z podziemnym zbiornikiem na gaz LPG, na dz. nr [...], [...], [...] w m. K. gm. Z.." Pismem z dnia 16 czerwca 2014 r. Starosta [...] wezwał inwestorów na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. do uzupełnienia braków formalnych wniosku przez dołączenie ostatecznej decyzji zezwalającej na wyłączenie z produkcji gruntów rolnych pod projektowanym zbiornikiem na gaz oraz oświadczenia o posiadanym prawnie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane – dot. działki nr [...] w K.. Inwestorzy zrealizowali wezwanie organu za pismem z dnia 23 czerwca 2014 r. Postanowieniem z dnia 24 lipca 2014 r. znak [...] Starosta [...] nałożył na inwestorów obowiązek usunięcia wskazanych w piśmie nieprawidłowości w zakresie kompletności projektu budowlanego oraz posiadanych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. Decyzją z dnia 28 sierpnia 2014 r. znak [...] Starosta [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu podał, że po sprawdzeniu złożonych w dniu 13 sierpnia 2014 r. przez inwestorów uzupełnień braków, stwierdził, że braki nie zostały uzupełnione kompletnie. W szczególności bowiem nie uzupełniono braków w zakresie wyjaśnienia i doprowadzenia zamierzenia budowlanego do pełnej zgodności z ustaleniami planu miejscowego w m. Kobylany - uchwała Nr XXVIII/161/04 Rady Gminy Zabierzów z dnia 15 kwietnia 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Zabierzów w części obejmującej sołectwa: Brzezinka, Brzoskwinia, Karniowice, Kobylany, Młynka, Niegoszowice, Nielepice, Pisary, Radwanowice, Rudawa, Więckowice (Dz. U. Woj. Małop. z 2004 r, Nr 1834, poz. 152). Ww. uchwała w § 42 ust. 1 i 2 wprowadza w strefie ochrony najwyższych walorów krajobrazowych, w której planowane jest zamierzenie inwestycyjne, zakaz nowej zabudowy. W odpowiedzi na powyższe inwestor podał, że Urząd Gminy w Z. wyjaśnił, iż pomimo zapisu o występującej w tym terenie strefy ochrony najwyższych walorów krajobrazowych, przewiduje się w terenie możliwość powstania nowej zabudowy zgodnej z zapisami dla terenu oznaczonego jako M3. W ocenie organu I instancji, ustalenia planu są sprzeczne w zakresie tekstu planu i graficznych oznaczeń. Z załącznika graficznego i z treści ustaleń planu wynika, iż teren inwestycji znajduje się w strefie ochrony najwyższych walorów krajobrazowych, na którym nie dopuszcza się wprowadzania nowej zabudowy. Równocześnie na załączniku graficznym planu, opisano ten obszar symbolem M3 jako tereny zabudowy mieszkaniowej. Wspomniane wytyczne planu wykluczają się. Obowiązkiem organu I instancji jest sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego na podstawie art 35 ustawy Prawo budowlane. Nie ma podstaw prawnych, by sprawdzać zgodność projektu budowlanego z opiniami, interpretacjami do planu. Zdaniem Starosty [...], dla terenów o najwyższych walorów krajobrazowych, z zakazem zabudowy - nie ma możliwości - na podstawie aktualnych ustaleń, wprowadzania zabudowy. Dopuszczenie zabudowy poskutkowałoby nieodwracalnym przekształceniem krajobrazu. Powyższe byłoby możliwe po zmianie ustaleń planu miejscowego tak, by w sposób spójny zostało określone przeznaczenie terenu. W świetle powyższego, obecnie nie jest możliwe zagospodarowanie działek inwestycyjnych nową zabudową, gdyż położenie inwestycji w strefie ochrony najwyższych walorów krajobrazowych zakazuje wprowadzania nowej zabudowy. Ponadto organ I instancji zauważył, że nie uzupełniono przedłożonej w dniu 13 sierpnia 2014 r. po poprawkach dokumentacji projektowej - zgodnie z postanowieniem Starosty [...] z dnia 24 lipca 2014 r. m.in. w następującym zakresie: projekt zagospodarowania działki - część rysunkowa - nie została potwierdzona "za zgodność z oryginałem", brak jest ustosunkowania się projektanta do braków zawartych m.in. w punkcie 9 postanowienia, dotyczącym m.in. określenia, czy przedmiotowy budynek spełnia wymagania budynku nierozprzestrzeniającego ogień, w związku z projektowanymi drewnianymi elementami wykończeniowymi budynku mieszkalnego. Taką informację przedstawia w piśmie z dnia 13 sierpnia 2014 r. Inwestor, który nie legitymuje się odpowiednimi uprawnieniami budowlanymi. Ponadto nie przedłożono oświadczenia Inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w związku z rozszerzeniem w dniu 13 sierpnia 2014r. wniosku o pozwolenie na budowę o projektowane skarpy i ich umocnienie na działce nr [...] w m. K.. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli D. H. i J. H.. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 3 grudnia 2014 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu podał, że podziela stanowisko Starosty [...] co do tego, że inwestor nie wykonał obowiązku nałożonego przez organ I instancji w postanowieniu wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane i nie doprowadził zamierzenia budowlanego do pełnej zgodności z ustaleniami planu miejscowego w m. K.. Powołany przepis wskazuje, iż w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budową. Wprawdzie analiza zapisów obowiązującego planu miejscowego w zakresie dotyczącym przedmiotowych działek wskazuje zasadniczo na ich sprzeczność, zarówno tekstu planu jak i oznaczenia graficznego (przeważający obszar działki Inwestora o przeznaczeniu oznaczonym symbolem M3 - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, objęty jest jednocześnie strefą ochrony najwyższych walorów krajobrazowych, w której nie dopuszcza się wprowadzania nowej zabudowy, zatem Inwestor mając prawo zabudowy działki objętej inwestycją jest jednocześnie tego prawa pozbawiony poprzez ustanowienie na prawie całym tym terenie strefy niedopuszczającej nowej zabudowy), niemniej jednak plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego, co oznacza, że ma moc wiążącą, tak jak każdy inny akt normatywny i musi być respektowany bez względu na to, czy jego rozwiązania budzą kontrowersje, dopóki nie zostanie uchylony lub zmieniony. Zasadność rozwiązań planu miejscowego nie może być przedmiotem oceny organu administracji. Wojewoda podkreślił, że nie ma podstaw prawnych, aby - po uchwaleniu planu miejscowego - stanowisko Wójta Gminy [...] oraz autora planu w kwestii interpretacji zapisów planu uważać za wiążące dla oceny zasadności wydania pozwolenia na budowę. Wobec tego, że Inwestor nie dopełnił obowiązku, który zasadnie został nałożony, zgodnie z wyżej cytowanym art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane organ I instancji prawidłowo wydał skarżoną decyzję. Skargi na powyższą decyzję Wojewody [...] wnieśli do WSA w Krakowie Gmina [...] oraz Z. M.. Gmina [...] wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7 w zw. z art. 77 oraz 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez dokonanie w postępowaniu odwoławczym dowolnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, co w ostateczności doprowadziło do kontrfaktycznych ustaleń, jakoby Inwestor w oparciu o uchwałę Nr XXVIII/161/04 Rady Gminy Zabierzów z dnia 15 kwietnia 2004 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Zabierzów w części obejmującej sołectwa: Brzezinka, Brzoskwinia, Karniowice, Kobylany, Młynka, Niegoszowice, Nielepice, Pisary, Radwanowice, Rudawa, Więckowice ze względu na położenie działki nr [...] położonej w miejscowości K. w obszarze ochrony szczególnych walorów krajobrazowych pozbawiony był prawa zabudowy nieruchomości zgodnie z przedstawionym projektem budowlanym, 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7 i 77 w zw. z art. 75 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez dokonanie w sposób arbitralny ustaleń stanu faktycznego wbrew stanowisku projektanta miejscowego planu oraz organu planistycznego, co doprowadziło organ II instancji do wyciągnięcia kontrfaktycznych konstatacji, abstrahujących od wykładni autentycznej tych przepisów prezentowanych przez projektanta miejscowego planu oraz miejscowy organ planistyczny, a w konsekwencji wydania rozstrzygnięcia odmownego mimo posiadanych dowodów urzędowych z dokumentów, wskazujących na możliwość zabudowy tego obszaru; 3) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7 i 77 w zw. z 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na sporządzeniu uzasadnienia do decyzji odmownej, z którego wynikają błędne wnioski, 4) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a to art. 35 ust. 1 pkt 1) ustawy prawo budowlane, polegające na zaniechaniu sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu, a w konsekwencji wyciągnięcie z tego powodu błędnych konstatacji, jakie doprowadziły organ II instancji do wydania decyzji odmownej, mimo że proces badania projektu z planem nie został organiczny przez ustawodawcę poprzez określenie szczegółowych kryteriów, którymi winien kierować się organ architektoniczne - budowlany 5) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, a to § 8 i § 31 ust. 1 w zw. § 42 uchwały Nr XXVIll/161/04 Rady Gminy Zabierzów z dnia 15 kwietnia 2004 r., polegające na stwierdzeniu jakoby inwestor na działce ew. nr [...] w miejscowości K. ujętej w przedmiotowym miejscowym planie w terenach budowlanych (M3) nie był uprawniony do budowy obiektu budowlanego zgodnie z podstawowym przeznaczeniem tego obszaru, mimo że działka ta została objęta strefą ochrony walorów krajobrazowych z wyłączeniem prawa do nowej zabudowy, co przeczy zasadzie racjonalnego ustawodawcy lokalnego, który w rzeczonej strefie przeznaczył pewne tereny zgodnie z ich podstawowym i dopuszczalnym przeznaczeniem pod zabudowę oraz dopuścił w takim wypadku zainwestowanie tego terenu w oparciu o funkcję podstawą, o jakiej mowa w § 8 wyżej wskazanego aktu prawa miejscowego; 6) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich niezastosowanie w sprawie, a to art. 2 w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady pewności stosowania prawa w kontekście zasady państwa prawnego, polegające na nieuprawnionym różnicowaniu sytuacji inwestora, który zamierza realizować zamierzenie budowlane w postaci budowy obiektu budowlanego, a położeniem osoby realizującej na tej samej działce identyczne zamierzenie budowlane bez pozwolenia na budowę, co w ostateczności prowadzi do dyskryminującego traktowania osoby niemogącej zainwestować tego terenu wskutek odmowy udzielania pozwolenia na budowę w związku z dowolną wykładnią zapisów miejscowego planu przez organy architektoniczne - budowlane, a podmiotu, który realizuje inwestycję bez pozwolenia (samowola budowlana), a ramach jej legalizacji uzyskuje możliwość zainwestowania tej samej działki w oparciu o taki sam projekt budowlany na podstawie zaświadczenia wydanego przez organ planistyczny. W uzasadnieniu strona skarżąca podała, że ustalenia planu w zakresie odnoszącym się do strefy ochrony najwyższych walorów krajobrazowych należy rozumieć i traktować zgodnie z celem planu, a zatem że rygory te nie dotyczą tych terenów położonych w strefie, które wyznaczone zostały, jako tereny przeznaczone pod zabudowę - w tym przypadku "M3". Wypływający z zapisu § 42 ust. 2. zakaz "nowej zabudowy" odnosi się więc do wszystkich innych terenów ujętych w rzeczowej strefie, które nie zostały wskazane, jako tereny przeznaczone pod zabudowę. W przeciwnym razie, gdyby zakaz miał dotyczyć analizowanego terenu "M3", to teren ten byłby wyłączony z terenów przeznaczonych pod zabudowę. Z. M., działająca przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, zarzucając: 1) naruszenie art. 8 K.p.a. w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady równego traktowania wobec prawa, co w konsekwencji doprowadziło do stawiania w korzystniejszej pozycji inwestora dokonującego legalizacji "samowoli" budowlanej od inwestora postępującego zgodnie z literą prawa, co z kolei narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej, 2) art. 75 § 1 k.p.a. w związku z art. 7, 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie oraz niewyjaśnienie przyczyn dlaczego odmówiono wiarygodności stanowisku Wójta Gminy Zabierzów z dnia 20 października 2013 r., znak: [...] w przedmiocie przeznaczenia terenów objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę, a co za tym idzie dokonania wykładni niezgodnej z wykładnią autentyczną prawa, co w konsekwencji doprowadziło do nierozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego zgromadzonego materiału dowodowego, 3) naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z § 42 oraz § 8 Uchwały Nr XXVIII/161/04 Rady Gminy Zabierzów z dnia 15 kwietnia 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Zabierzów (...) poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż planowana inwestycja, ze względu na dyspozycję § 42 narusza postanowienia m.p.z.p. 4) art. 35 ust. 3 i 4 p.b. poprzez wydanie decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego w sytuacji, gdy brak było podstaw do wzywania Inwestorów do usunięcia niezgodności w projekcie budowlanych w zakresie § 42 m.p.z.p. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w treści ustawy. Kryterium kontroli wykonywanej przez te sądy określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiący, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądy administracyjne – w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji z urzędu. Z brzmienia art. 145 § 1 P.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wobec istnienia uzasadnionych podstaw, skargi należało uwzględnić. W niniejszej sprawie, kontroli Sądu - pod względem legalności - została poddana decyzja z dnia 3 grudnia 2014 r. Wojewody [...], który działając na podstawie art. 81 ust. 1, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalej w skrócie "u.p.b.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej w skrócie "K.p.a."), utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 28 sierpnia 2014 r. znak [...] o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji pn. "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z instalacjami wewnętrznymi: wody, kanalizacji sanitarnej wraz z odcinkiem od budynku do pierwszej studzienki kanalizacyjnej, c.o., elektryczną, gazu LPG, z wolnostojącym budynkiem gospodarczym z wewnętrzną instalacją elektryczną, z ukształtowaniem i utwardzeniem terenu (projektowane skarpy i ich umocnienie, dojazd i dojście do budynku oraz miejsca postojowe) oraz infrastrukturą techniczną: przyłącz wody, przyłącz kanalizacji sanitarnej, wewnętrzną linią zasilająca, podziemną wewnętrzną instalacją gazu LPG wraz z podziemnym zbiornikiem na gaz LPG, na dz. nr [...], [...], [...] w m. K. gm. Z.." Podstawowym problemem prawnym w kontrolowanej sprawie jest prawidłowość, dokonanej przez organy właściwe w przedmiotowej sprawie, wykładni, czyli odpowiedniej analizy językowo-logicznej, celowościowej, funkcjonalnej i systemowej, zgodnej zatem z założeniami wykładni derywacyjnej, postanowień zarówno rysunku planu jak i części tekstowej obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - w zakresie dotyczącym terenu zamierzonej inwestycji. Odmowa wydania decyzji pozytywnej w odniesieniu do oczekiwań wnioskodawcy, była bowiem spowodowana komplementarnymi, zgodnymi ustaleniami organu II i I instancji, w myśl których wyłożone, wywiedzione przez te organy sprzeczne ze sobą postanowienia miejscowego planu co do sposobu przeznaczenia terenu inwestycji wyłączają, ich zdaniem, możliwość stwierdzenia, że inwestycja jest zgodna z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane " 1. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. 2. (uchylony). 3. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. 4. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. 5. Właściwy organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. W myśl uchwały Nr XXVIII/161/04 Rady Gminy Zabierzów z dnia 15 kwietnia 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Zabierzów w części obejmującej sołectwa: Brzezinka, Brzoskwinia, Karniowice, Kobylany, Młynka, Niegoszowice, Nielepice, Pisary, Radwanowice, Rudawa, Więckowice (Dz. U. Woj. Małop. z 2004 r, Nr 1834, poz. 152), działka nr [...] położona w K., na której planowana jest inwestycja, w części południowo-wschodniej (pow. ok. 0,40 ha) ujęta jest w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej ("M3") z następującym zapisem ustaleń planu zawartym w: Rozdziale II Przeznaczenie terenów § 8 Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej ("M1", "M2", "M3") przeznacza się na cele zabudowy jednorodzinnej wraz z budynkami gospodarczymi związanymi z jej obsługą oraz zielenią przydomową. W terenach, o których mowa w ust. 1 dopuszcza się lokalizację: budynków jednorodzinnych z wydzieloną częścią przeznaczoną do wykonywania nieuciążliwych usług podstawowych, pod warunkiem ograniczenia powierzchni części usługowej do 25 % powierzchni użytkowej budynku, budynków gospodarczych związanych z działalnością rolniczą, garaży wolnostojących dla samochodów osobowych, wyodrębnionych terenów zieleni urządzonej oraz urządzeń sportu i rekreacji. Następnie w części północnej działka nr [...] w K. ujęta jest (pow. ok. 0,008 ha) w terenach lasów i zieleni ochronnej ("ZŁ") z następującym zapisem ustaleń planu zawartym w: § 28 1. Tereny lasów i zieleni ochronnej ("ZŁ") przeznacza się na cele: gospodarki leśnej na terenach lasów prywatnych i państwowych; dolesień gruntów rolnych o niskiej przydatności rolniczej, gospodarki rolnej o charakterze wypasowym na istniejących łąkach i pastwiskach o charakterze enklaw śródleślnych, przyrodniczych funkcji ochronnych w terenach: zadrzewionych i zakrzewionych, rolnych stanowiących pasmo przejściowe pomiędzy zwartymi kompleksami lasów a terenami zabudowy, c) otulin cieków wodnych i w innych terenach o wysokich walorach przyrodniczych. 2. Nie dopuszcza się zalesiania gruntów położonych w miejscach o wysokich walorach krajobrazowych, jak: otwarte wąwozy, silnie eksponowane stoki, wychodnie skał wapiennych. Tereny te powinny być bezwzględnie chronione przed zmianą użytkowania. W pozostałej części działka nr [...] w K. ujęta jest w terenach użytków rolnych ("RP") z następującym zapisem ustaleń planu zawartym w: §27 Tereny użytków rolnych ("RP") przeznacza się na cele gospodarki rolnej prowadzonej na gruntach ornych, łąkach, pastwiskach i w sadach. W terenach, o których mowa w ust. 1 nie dopuszcza się lokalizacji nowej zabudowy, u/tym także zabudowy zagrodowej. Przy tym jednocześnie należy stwierdzić, że działka nr [...] w K. ujęta jest strefie ochrony najwyższych walorów krajobrazowych, a dodatkowo w części północno-zachodniej w strefie zachowania ciągłości ekologicznej z następującym zapisem ustaleń planu zawartym w: Rozdziale IV Szczególne warunki zagospodarowania obowiązujące w oznaczonych obszarach i strefach § 41 1. Z uwzględnieniem ustaleń planu ochrony ZJPK w planie wyznaczono zasięg strefy zachowania ciągłości ekologicznej. Strefa obejmuje: obszary o szczególnych walorach przyrodniczych, w tym rezerwaty przyrody oraz węzeł ekologiczny Doliny Będkowskiej, zwarte kompleksy leśne, enklawy śródleśne, obszary niezabudowane o strukturze pasmowej, umożliwiające migrację roślin i zwierząt, głównie cieki wodne wraz z obudową biologiczną. W strefie obowiązuje ochrona przed zmianą użytkowania terenów, ochrona przed zniszczeniem lub przerwaniem ciągłości strefy, a zwłaszcza ochrona przed zmianami stosunków wodnych. Regulacji cieków należy dokonywać przede wszystkim metodami biologicznymi z ograniczeniem prostowania i skracania ich biegów. Należy realizować zabezpieczenie koryt przed erozją boczną i denną poprzez zabudowę roślinną. § 42 W celu ochrony lokalnych wartości krajobrazu naturalnego i kulturowego w planie wyznaczono strefy ochrony najwyższych walorów krajobrazowych. Obszary położone w obrębie strefy podlegają ochronie przed wprowadzaniem nowych form zagospodarowania. W szczególności w granicach strefy nie dopuszcza się wprowadzania nowej zabudowy. Zarazem powołany i omawiany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w swoich ustaleniach stanowi: Rozdział III zat. Ogólne warunki Zagospodarowania terenów i kształtowania zabudowy § 30 Na terenach objętych planem zakazuje się: lokalizowania inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska lokalizowania inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, z wyłączeniem: a) lokalizacji drogi krajowej w zakresie obejścia drogowego Z. w ciągu drogi krajowej nr [...], b) stacji paliw płynnych lokalizowanych przy drodze krajowej, o ile położone są poza wewnętrznym terenem ochrony pośredniej ujęcia wody dokonywania zmian naturalnego charakteru cieków oraz zbiorników wodnych, w tym zwłaszcza zabudowy technicznej brzegów i niszczenia roślinności wodnej i nadwodnej. wprowadzania nieoczyszczonych ścieków do wód powierzchniowych lub do gruntu (ziemi) oraz tworzenia i utrzymywania otwartych kanałów ściekowych, wprowadzania do wód powierzchniowych lub do gruntu ścieków opadowych z nowych lub modernizowanych ciągów komunikacyjnych, bez ich wcześniejszego podczyszczenia, lokalizowania stacji paliw bez zainstalowania urządzeń zabezpieczających wody powierzchniowe i podziemne przed zanieczyszczeniem w trakcie powadzonej działalności i w przypadku ewentualnych awarii, lokalizowania innych inwestycji oraz prowadzenia działalności mogącej zagrażać czystości wód powierzchniowych i podziemnych. W zakresie omawianej regulacji prawnej warto także zwrócić uwagę na treść § 31 części opisowej planu, przytoczoną poniżej. § 31 Wznoszenie nowej zabudowy dopuszczalne jest wyłącznie w terenach przeznaczonych na ten cel. W całym obszarze objętym planem dopuszcza się modernizację istniejącej zabudowy mieszkaniowej, usługowej, zagrodowej i gospodarczej, a także jej rozbudowę, o ile położenie tej zabudowy nie koliduje z ustalonymi w planie warunkami użytkowania gruntów i nie powoduje zagrożenia dla środowiska naturalnego. Rozbudowa budynków położonych w terenach nie przeznaczonych na cele zabudowy powinna uwzględniać określone w planie warunki kształtowania zabudowy i jest ograniczona do zwiększenia powierzchni użytkowej budynku o nie więcej niż 20 %; rozbudowa może być przeprowadzona jednorazowo w okresie obowiązywania planu, bez możliwości ponownego zwiększenia powierzchni obiektu. Realizację obiektów budowlanych na obszarach oznaczonych symbolem M1 w K. i K. oraz M3 w N., które użytkowane są jako ogrody działkowe winna być poprzedzona koncepcją architektoniczno–urbanistyczną precyzującą rozmieszczenie zabudowy, rozwiązania komunikacyjne oraz uzbrojenie terenu całego obszaru Na całym obszarze objętym planem dopuszcza się lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej niezbędnych dla potrzeb lokalnych oraz dróg dojazdowych, ścieżek rowerowych i ciągów pieszych. Odnosząc powyżej przywołany stan prawny do realiów kontrolowanej sprawy trzeba zauważyć, że analizowany, wykładany obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zwany dalej w skrócie m.p.z.p., uchwalony został na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.). Uchwała w sprawie m.p.z.p. gminy Zabierzów w części obejmującej sołectwa: Brzezinka, Brzoskwinia, Karniowice, Kobylany, Młynka, Niegoszowice, Nielepice, Pisary, Radwanowice, Rudawa, Więckowice została bowiem podjęta w dniu 15 kwietnia 2004 roku. Zgodnie z art. 10. ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym: "1. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się, w zależności od potrzeb: 1) przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania, w tym tereny, które mogą być przeznaczone pod budowę obiektów handlowych o powierzchni sprzedażowej powyżej 1.000 m2 - w gminach o liczbie mieszkańców do 20.000, oraz o powierzchni sprzedażowej powyżej 2.000 m2 - w gminach o liczbie mieszkańców ponad 20.000, 2) linie rozgraniczające ulice, place oraz drogi publiczne wraz z urządzeniami pomocniczymi, a także tereny niezbędne do wytyczania ścieżek rowerowych, 3) tereny przeznaczone dla realizacji celów publicznych oraz linie rozgraniczające te tereny, 4) granice i zasady zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, 5) zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej oraz linie rozgraniczające tereny tej infrastruktury, 6) lokalne warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym również linie zabudowy i gabaryty obiektów, a także maksymalne lub minimalne wskaźniki intensywności zabudowy, 7) zasady i warunki podziału terenów na działki budowlane, 8) szczególne warunki zagospodarowania terenów, w tym zakaz zabudowy, wynikające z potrzeb ochrony środowiska przyrodniczego, kulturowego, zasobów wodnych i zdrowia ludzi, prawidłowego gospodarowania zasobami przyrody oraz ochrony gruntów rolnych i leśnych, 9) tereny, na których przewiduje się stosowanie systemów indywidualnych lub grupowych oczyszczenia ścieków bądź zbiorników bezodpływowych, 10) tymczasowe sposoby zagospodarowania, urządzania oraz użytkowania terenu, 11) granice obszarów: a) zorganizowanej działalności inwestycyjnej, b) rehabilitacji istniejącej zabudowy i infrastruktury technicznej, c) przekształceń obszarów zdegradowanych". Analizowany plan w swej treści zawiera ustalenia dotyczące przeznaczenia poszczególnych terenów, ogólne warunki zagospodarowania terenów i kształtowania zabudowy, a także szczególne warunki zagospodarowania obowiązujące w oznaczonych obszarach i strefach. W kontrolowanym przypadku mamy do czynienia z sytuacją, w której przeważający obszar działek inwestora przeznaczonych w jego zamierzeniu pod zabudowę, zarazem o przeznaczeniu oznaczonym symbolem M3 - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, objęty jest jednocześnie strefą ochrony najwyższych walorów krajobrazowych, w której nie dopuszcza się wprowadzania nowej zabudowy. W związku z tym należy ustalić w jakiej relacji znajdują się względem siebie wzory powinnego zachowania się wynikające z przywołanych norm miejscowego planu. Z treści analizowanego planu i postanowień ustawy wynika, że wskazana strefa określa szczególne, właściwe zatem dla swego obszaru warunki zagospodarowania terenu. Jednocześnie samo pojęcie strefy jest pojęciem wskazującym na obejmowanie tymi szczególnymi warunkami zagospodarowania względnie dużego jednolitego, zwartego - względem pewnych atrybutów - obszaru. W tej sytuacji, zakładając racjonalne i celowe działanie prawodawcy lokalnego uzasadniona jest wykładnia celowościowa wskazanych postanowień planu, w świetle której prawodawca chciał określić i określił teren objęty przedmiotową strefą jako teren, na którym istnieje zakaz zabudowy, ale zarazem z uwagi na jej względnie duży obszar, przyjął zarazem wyłączenie generalnego zakazu zabudowy w obrębie strefy przez wyraźne, nie budzące wątpliwości wskazanie na jej obszarze terenu/terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Takie działanie prawodawcy lokalnego miało na celu wprowadzenie w rysunku planu omawianej strefy, przy założeniu, że postanowienia odnoszące się do niej mogą być wyłączone przez wyraźnie przeznaczenie wskazanych na jej obszarze terenów pod zabudowę jednorodzinną. Przyjęta przez prawodawcę technika legislacyjna jest dopuszczalna i nawiązuje do wyłączania treści norm ogólnych przez treść norm bardziej uszczegółowionych. Ta technika legislacyjna jest spójna z poglądami doktryny, które zakładają, że w przypadku, w którym podmiot stosujący prawo ma wątpliwości, czy w danej sprawie znajduje zastosowanie pewna regulacja szczególna, w tym znaczeniu, że ograniczająca prawa podmiotowe podmiotów administrowanych, czy też regulacja bardziej ogólna w tym przypadku, ogólna bo nie ograniczająca tych praw - to należy stosować regulację nie ograniczającą tych praw. Ten kierunek wykładni celowościowej jest zarazem spójny z wynikami wykładni systemowej dążącej do tego, aby przepisy danej całościowej regulacji traktować jako spójny system. W związku z tym, w nawiązaniu do wykładni systemowej, trzeba także zwrócić uwagę na treść § 7 części opisowej planu, stanowiącego w ust. 1 o wyznaczeniu w planie następujących, wyliczonym w nim kategorii stref o zróżnicowanych warunkach zagospodarowania i użytkowania gruntów. W obrębie tych enumeratywnie wyliczonych kategorii stref w pkt 2, znajdują się strefy ochrony najwyższych walorów krajobrazowych. Jednocześnie, co szczególnie istotne w § 7 ust 2 części opisowej planu znajduje się stwierdzenie, że "W planie określa się zakres ograniczeń w zagospodarowaniu i użytkowaniu obszarów położonych w obrębie stref, o których mowa w ust. 1". Z tego wynika, że postanowienia planu mogą także na pewnym obszarze wyłączyć ograniczenia na terenie strefy, które dla niej zostały wprowadzone jako ograniczenia dla niej właściwe, "szczególne". W konsekwencji można przyjąć w sposób uzasadniony niniejszą wykładnią, że postanowienia właściwe dla obszaru oznaczonego symbolem M3 o przeznaczeniu terenu działki inwestora pod budownictwo jednorodzinne wyłączają zakaz zabudowy właściwy dla strefy obejmującej także i teren działki inwestora wskazany pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Ten sposób wykładni postanowień analizowanego planu wzmacnia norma zawarta w § 31 ust. 1 części opisowej planu, zgodnie z którą racjonalny prawodawca lokalny twierdzi, że "wznoszenie nowej zabudowy dopuszczalne jest wyłącznie w terenach przeznaczonych na ten cel. W konsekwencji Sąd podziela stanowisko skarżących, że w przedmiotowej sprawie ustalenia tekstowe zawarte w § 8, dotyczące przeznaczenia terenów pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną o symbolu "M3" w związku z zacytowanym § 31 ust. 1 pozwalają na stwierdzenia, że działka inwestora ujęta w tym terenie, może być zagospodarowana, a w tym przypadku zabudowana zgodnie z jej przeznaczeniem, mimo że znajduje się w wyznaczonej strefie ochrony krajobrazu. A zatem prawidłowy i uzasadniony jest pogląd podnoszący, że prawa do zabudowy zgodnej z ustaleniami planu nie zmienia zatem fakt, że będąca przedmiotem działka nr [...] w K., położona jest w obszarze wyznaczonej strefy ochrony najwyższych walorów krajobrazowych, gdzie obowiązują rygorystyczne warunki dotyczące zakazu wprowadzania nowych form zabudowy wynikające z zapisu § 42 ust. 2 części opisowej planu. Trafne są uwagi stron skarżących, że powyższa strefa wyznaczona została w celu ochrony lokalnych wartości krajobrazu naturalnego i kulturowego, czyli służy ochronie obszarów cennych krajobrazowe, w których nie przewidziano możliwości wprowadzenia jakiejkolwiek zabudowy, poza terenami do tego wyznaczonymi w planie i uzgodnionymi z organami właściwymi w tym organami właściwymi w przeprowadzonej procedurze planistycznej. Dlatego też ustalenia planu w zakresie odnoszącym się do tej strefy należy rozumieć i traktować zgodnie z celem planu, a zatem że rygory te nie dotyczą tych terenów położonych w strefie, które wyznaczone zostały, jako tereny przeznaczone pod zabudowę - w tym przypadku "M3". Wypływający z zapisu § 42 ust. 2 części opisowej planu zakaz "nowej zabudowy" odnosi się więc do wszystkich innych terenów ujętych w rzeczowej strefie, które nie zostały wskazane, jako tereny przeznaczone pod zabudowę. W przeciwnym razie gdyby zakaz miał dotyczyć analizowanego terenu "M3", to teren ten byłby wyłączony z terenów przeznaczonych pod zabudowę. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadzi do wykładni sprzecznej z ratio legis tegoż uregulowania i prowadzi tym samym do interpretacji ad absurdum. Sąd nie podziela stanowisk organu I i II instancji, w myśl których ustalenia planu są sprzeczne w zakresie tekstu planu i graficznych oznaczeń, a sprzeczność ta nie pozwala w przedmiotowej sprawie ustalić zgodności z miejscowym planem zamierzonej inwestycji. Kontrolowane organy nie podjęły wykładni, która pozwoliłaby na usunięcie literalnie wywiedzionej sprzeczności niezweryfikowanej wykładnią celowościową, funkcjonalną i systemową. Wykładni prawa dokonanej przez organy nie może zastąpić opinia prawna a następnie powtórzenie fragmentów tej opinii prawnej w uzasadnieniu decyzji. (Por. Opinia prawna wykonana na zlecenie Starosty [...] w przedmiocie interpretacji przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego: K. 71-72 administracyjnych akt sprawy [...].) Z załącznika graficznego i z treści ustaleń planu wynika, iż teren inwestycji znajduje się w strefie ochrony najwyższych walorów krajobrazowych, na którym nie dopuszcza się wprowadzania nowej zabudowy. Równocześnie na załączniku graficznym planu, opisano ten obszar symbolem M3, czyli jako tereny zabudowy mieszkaniowej. Wspomniane wytyczne planu nie wykluczają się w sposób nie pozwalający na stosowanie prawa, jak to błędnie ustaliły organy, gdyż symbol M3 wprowadza ograniczenie wobec postanowień strefy wprowadzających zakaz zabudowy. Ustalenie obszaru M3 jest bezsprzeczne, nie budzi żadnych wątpliwości i z całości postanowień planu wynika, że prawodawca lokalny wprowadzając omawianą strefę zakładał jednocześnie wyjątki od wprowadzonego zakazu wynikające z wyraźnego przeznaczenia poszczególnych części objętych strefą - pod zabudowę przez wyznaczenie na jej obszarze terenu M3 . W tym miejscu Sąd zauważa, że obowiązkiem organów administracyjnych jest stosowanie prawa, które nie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego, i co do którego - wobec znajdowania się w obrocie prawnym - istnieje domniemanie konstytucyjności. W związku z tym, organy powinny dążyć do wykładni prawa, w celu uzyskania racjonalnego i logicznego wzoru powinnego zachowania się wynikającego z jego treści przy dopuszczalnych w nauce prawa metodach wykładni, a trudno za wykładnię prawa uznać jedynie prostą konstatację, że istnieje sprzeczność pomiędzy dwoma normami/wzorami zachowania, bez wykazanej weryfikacji tej sprzeczności wykazującej, że sprzeczności tej nie da się w żaden sposób usunąć. W poszukiwaniu rozwiązania tej pozornej, zdaniem Sądu sprzeczności, organy mogły ewentualnie posiłkować się wykładnią autentyczną, przy czym fakt istnienia tzw. wykładni autentycznej nie uwalnia organu administracyjnego od podjęcia własnej wykładni prawa z odpowiednim ustosunkowaniem się do wykładni autentycznej. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy właściwe w jej rozstrzygnięciu powinny uwzględnić powyższą ocenę Sądu. W związku z powyższymi ustaleniami Sąd podziela argumenty skargi Z. M., że w kontrolowanej sprawie organy administracyjne naruszyły przepisy postępowania w stopniu mającym znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, czyli art. 75 § 1 k.p.a. w związku z art. 7, 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. przez pominięcie oraz niewyjaśnienie przyczyn dlaczego odmówiono wiarygodności stanowisku Wójta Gminy [...] z dnia 20 października 2013 r., w przedmiocie przeznaczenia terenów objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę. Organy administracyjne niewątpliwie powinny dokonać wykładni prawa ustosunkowując się do metody wykładni prezentowanej przez organ wykonawczy gminy i podmiot przygotowujący projekt planu, skoro taka została dołączona do akt. Jak to już Sąd wykazał powyżej, organy w zasadzie nie podjęły aktu wykładni prawa ograniczając się do prostych ustaleń językowych. W żadnym wypadku nie można jednak uznać, że w akcie stosowania prawa organy były związane wykładnią podjętą przez organ wykonawczy gminy. Nie podlega też wątpliwościom, że kontrolowane organy powinny ustosunkować się do stanowiska zajętego przez organ wykonawczy gminy, którym wspierał się w sprawie inwestor, co stanowi tym samym brak odpowiedniego postepowania wyjaśniającego i uzasadnienia kontrolowanych decyzji. W sprawie wystąpiło też naruszenie prawa materialnego, a to art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z § 42 oraz § 8 Uchwały Nr XXVIII/161/04 Rady Gminy Zabierzów z dnia 15 kwietnia 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Zabierzów (...) przez nieuzasadnione, bez odpowiedniej wykładni prawa, przyjęcie, iż planowana inwestycja, ze względu na dyspozycję § 42 narusza postanowienia m.p.z.p.; a także art. 35 ust. 3 i 4 Prawa budowlanego przez wydanie decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego w sytuacji, gdy brak było podstaw do wzywania inwestorów do usunięcia niezgodności w projekcie budowlanych w zakresie § 42 m.p.z.p. Naruszenia te wystąpiły w stopniu mającym znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż ich nie wystąpienie mogłoby spowodować inne rozstrzygniecie sprawy. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przepisów, jak to określa skarżąca Z. M. postępowania, a to art. 2 w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP przez naruszenie zasady pewności stosowania prawa w kontekście zasady państwa prawnego, polegające na nieuprawnionym różnicowaniu sytuacji inwestora, który zamierza realizować zamierzenie budowlane w postaci budowy obiektu budowlanego, a położeniem osoby realizującej na tej samej działce identyczne zamierzenie budowlane bez pozwolenia na budowę, co w ostateczności prowadzi do dyskryminującego traktowania osoby niemogącej zainwestować tego terenu wskutek odmowy udzielania pozwolenia na budowę w związku z dowolną wykładnią zapisów miejscowego planu przez organy architektoniczne - budowlane, a podmiotu, który realizuje inwestycję bez pozwolenia (samowola budowlana), a ramach jej legalizacji uzyskuje możliwość zainwestowania tej samej działki w oparciu o taki sam projekt budowlany na podstawie zaświadczenia wydanego przez organ planistyczny - Sąd stwierdza, że zarzut ma wymiar także materialnoprawny, jest bardzo obrazowy i oparty na analogii, lecz znajduje tylko częściowe uzasadnienie, gdyż z zastrzeżeniem, że w ramach legalizacji samowoli budowlanej, zdaniem Sądu, organ administracyjny ma możliwość weryfikowania treści zaświadczenia wydanego przez organ wykonawczy gminy. Na tle powyższych ustaleń, Sąd podziela także argumenty skargi Gminy Zabierzów, że w kontrolowanej sprawie wystąpiło naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7 i 77 w zw. z art. 75 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Naruszenie to ma miejsce przez dokonanie w sposób arbitralny ustaleń stanu faktycznego i prawnego z pominięciem merytorycznego ustosunkowania się do stanowiska projektanta miejscowego planu oraz organu planistycznego, co doprowadziło organ II instancji do wyciągnięcia odmiennych, przy czym nieuzasadnionych odpowiednią prezentacją zastosowanej wykładni prawa wniosków. Wnioski te, bez odpowiedniego uzasadnienia, odchodzą od wykładni autentycznej tych przepisów prezentowanych przez projektanta miejscowego planu oraz miejscowy organ planistyczny. W konsekwencji organy wydały arbitralne, nieuzasadnione rozstrzygnięcie odmowne bez ustosunkowania się do posiadanych dowodów, wskazujących na możliwość zabudowy tego obszaru. Organy naruszyły także przepisy postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 7 i 77 w zw. z 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na sporządzeniu uzasadnienia do decyzji odmownej, z którego wynikają błędne wnioski. Sąd podziela także pogląd skarżącej Gminy o naruszeniu przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a to art. 35 ust. 1 pkt 1) ustawy Prawo budowlane, polegające na faktycznym zaniechaniu sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu, a w konsekwencji wyciągnięcie z tego powodu błędnych konstatacji, jakie doprowadziły organ II instancji do wydania decyzji odmownej. A także: naruszenie przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, a to § 8 i § 31 ust. 1 w zw. § 42 uchwały Nr XXVIll/161/04 Rady Gminy Zabierzów z dnia 15 kwietnia 2004 r., polegające na stwierdzeniu, że inwestor na działce ew. nr [...] w miejscowości K. ujętej w przedmiotowym miejscowym planie w terenach budowlanych (M3) nie był uprawniony do budowy obiektu budowlanego zgodnie z podstawowym przeznaczeniem tego obszaru, mimo że działka ta została objęta strefą ochrony walorów krajobrazowych z wyłączeniem prawa do nowej zabudowy, co przeczy zasadzie racjonalnego ustawodawcy lokalnego, który w rzeczonej strefie przeznaczył pewne tereny zgodnie z ich podstawowym i dopuszczalnym przeznaczeniem pod zabudowę oraz dopuścił w takim wypadku zainwestowanie tego terenu w oparciu o funkcję podstawą, o jakiej mowa w § 8 wyżej wskazanego aktu prawa miejscowego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), lit. c); art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), uchylił w pkt I sentencji wyroku zaskarżoną decyzję Wojewody oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O kosztach, jak w pkt II sentencji wyroku, orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.