II SA/Kr 191/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie : WSA Paweł Darmoń WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 lipca 2021 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2020 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Wojewoda decyzją z dnia 3 grudnia 2020 r., znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm. ) i art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania A. Z. od decyzji Nr [...].[...] Prezydenta Miasta K. z dnia 27 sierpnia 2020 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Inwestorowi: Firma A pozwolenia na budowę inwestycji pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami handlowo-usługowo-biurowymi i garażem podziemnym i zbiornikiem na wody opadowe oraz instalacjami wewnętrznymi (wodną, kanalizacyjną, c.o., c.w.u., gazową, elektryczną, teletechniczną, wentylacji mechanicznej) / zewnętrznymi odcinkami wewnętrznych instalacji (kanalizacji sanitarnej, deszczowej, oświetlenia zewnętrznego, elektrycznej) na dz. Nr [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] wraz z rozbiórką obiektów istniejących (dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych, budynku szklarni oraz pozostałości budynku gospodarczego) na dz. nr [...], [...], [...] obr. [...] oraz elementów infrastruktury technicznej (zewnętrznymi instalacjami kanalizacji sanitarnej na dz. Nr [...], [...], likwidacja przyłącza napowietrznego energetycznego na dz. Nr [...], [...], [...], likwidacja przyłączy gazowych na dz. Nr [...], [...], [...]) i przebudową przyłącza gazowego na dz. nr [...], [...] obr. [...], rozbiórką dwóch istniejących zjazdów i budową chodnika w miejscu likwidowanych zjazdów na dz. Nr [...] obr. [...] oraz budową wewnętrznego układu komunikacyjnego (obejmującego: drogę wewnętrzną, utwardzenia terenu i dojścia oraz zewnętrzne miejsca postojowe) na dz. nr [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...], przy ul. [...] i ul. [...] w K. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Prezydent Miasta K., decyzją Nr [...] z dnia 27 sierpnia 2018 r., znak [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku z dnia 9 czerwca 2020 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestora Firma A w K. dla zamierzenia budowlanego "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami handlowo-usługowo-biurowymi i garażem podziemnym i zbiornikiem na wody opadowe oraz instalacjami wewnętrznymi (wodną, kanalizacyjną, c.o., c.w.u., gazową, elektryczną, teletechniczną, wentylacji mechanicznej) / zewnętrznymi odcinkami wewnętrznych instalacji (kanalizacji sanitarnej, deszczowej, oświetlenia zewnętrznego, elektrycznej) na dz. Nr [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] wraz z rozbiórką obiektów istniejących (dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych, budynku szklarni oraz pozostałości budynku gospodarczego) na dz. nr [...], [...], [...] obr. [...] oraz elementów infrastruktury technicznej (zewnętrznymi instalacjami kanalizacji sanitarnej na dz. Nr [...], [...], likwidacja przyłącza napowietrznego energetycznego na dz. Nr [...], [...], [...], likwidacja przyłączy gazowych na dz. Nr [...], [...], [...]) i przebudową przyłącza gazowego na dz. nr [...], [...] obr. [...] rozbiórką dwóch istniejących zjazdów i budową chodnika w miejscu likwidowanych zjazdów na dz. Nr [...] obr. [...] oraz budową wewnętrznego układu komunikacyjnego (obejmującego: drogę wewnętrzną, utwardzenia terenu i dojścia oraz zewnętrzne miejsca postojowe) na dz. nr [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...], przy ul. [...] i ul. [...] w K. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał w szczególności, że: 1) inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 2) na terenie objętym wnioskiem obowiązuje ostateczna decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nr [...] z dnia 15 czerwca 2015 r., znak: [...], przeniesiona decyzją nr [...] z dnia 24 stycznia 2020 r., znak: [...] [...]; 3) projekt budowlany jest zgodny z wymaganiami decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nr [...] z dnia 15 czerwca 2015 r. znak: [...], przeniesionej decyzją nr [...] z dnia 24 stycznia 2020 r., znak: [...], a także wymaganiami ochrony środowiska; 4) inwestor przedłożył ostateczne decyzje Prezydenta Miasta K. z dnia 18 maja 2020 r. znak: [...] oraz decyzję z dnia 18 maja 2020 r. znak: [...] zezwalające na usunięcie drzew i krzewów kolidujących z zamierzeniem budowalnym; 5) inwestor przedłożył zaświadczenie z dnia 8 czerwca 2020 r. znak: [...] wydane przez Kierownika Nadzoru Wodnego w K. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, zaświadczające o nie wniesieniu sprzeciwu do zgłoszenia wodnoprawnego zamiaru przedmiotowej inwestycji; 6) inwestor przedłożył ostateczną decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 4 maja2020 r. znak: [...] zatwierdzającą dokumentację geologiczno-inżynierską dla projektowanej inwestycji; 7) projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 8) projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia; 9) projektanci i sprawdzający dołączyli do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej; 10) projekt budowlany jest wykonany przez osoby uprawnione; 11) obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, obejmuje nieruchomości: działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...],[...],[...] obr.[...]j.ew. [...], dz. nr [...] obr. [...] j.ew. [...] Odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 27 sierpnia 2020 r. złożyła A. Z.. Na skutek tego odwołania Wojewoda wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 3 grudnia 2020 r., którą utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy zreferował przebieg postępowania i stanowiska stron, a następnie odniósł się do zarzutów odwołania. W nawiązaniu do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., organ odwoławczy zwrócił uwagę na to, że przed wydaniem decyzji organ I instancji pismem z dnia 22 lipca 2020 r. powiadomił wszystkie strony o wszczęciu postępowania i możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę ww. inwestycji. Ponadto, organ I instancji w piśmie tym zawarł stosowne pouczenia. Organ odwoławczy zauważył, że przepisy k.p.a. nie określają jaką ilością czasu strona postępowania powinna dysponować na zapoznanie się z aktami sprawy; zazwyczaj jest to termin siedmiodniowy. Organ odwoławczy podkreślił także, że odwołująca się nie wskazała jakiej czynności procesowej nie mogła dokonać, jak również nie określiła w jaki sposób zarzucone uchybienie mogło mieć wpływ na wynik przedmiotowej sprawy. W nawiązaniu do zarzutu dotyczącego wycięcia drzew i krzewów, organ odwoławczy wyjaśnił, że do akt sprawy dołączone zostały dwie ostateczne decyzje Prezydenta Miasta K. zezwalające inwestorowi na wycięcie drzew i krzewów kolidujących z planowaną inwestycją. Są to: decyzja z dnia 18 maja 2020 r., znak: [...] (str. 93 projektu bud.) oraz decyzja z dnia 18 maja 2020 r., znak [...] (str. 96 projektu bud.). W kwestii wspomnianej w odwołaniu analizy przesłaniania i zacieniania, organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z przepisem § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065), odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń – co uznaje się za spełnione, jeżeli: między ramionami kąta 600, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania – dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m. Natomiast zgodnie z § 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia – pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu, innych formach opieki przedszkolnej oraz szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 800-1600, natomiast pokoje mieszkalne – w godzinach 700- 1700. W mieszkaniach wielopokojowych wymagania ust. 1 powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju. Równonoc przypada na w okresie od 20 do 21 marca oraz września. Wyżej wymienione dni to wartości zmienne ze względu na moment, w którym Słońce przechodzi przez jeden z dwóch punktów, w których ekliptyka przecina równik niebieski. Równonoc zdarza się dwa razy w roku: równonoc wiosenna i równonoc jesienna. Organ odwoławczy ocenił, że planowane zamierzenie spełnia wymogi przepisu określonego w § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia dla budynku jednorodzinnego położonego na działce nr [...] (bud. ozn. lit A). Z analizy projektu budowlanego wynika, że najmniejsza odległość pomiędzy bud. A, a budynkiem projektowanym wynosi 9,32 m. Wysokość przesłaniania mierzona od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku A do poziomu najwyżej zacieniającej krawędzi projektowanego obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części wynosi 9,20 m. Zatem, wysokość przesłaniania jest mniejsza niż odległość pomiędzy oba budynkami. Oznacza to, że między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna budynku przesłanianego A, nie znajdują się przesłaniające elementy obiektu projektowanego (część opisowa str. 215 i rysunkowa str. 219 i 221). Warunki § 60 rozporządzenia zostały również spełnione m.in. ze względu na usytuowanie budynku na działce nr [...] od strony południowo-wschodniej; spełnienie wymagań ww. § 60 rozporządzenia wykazane zostało w projekcie budowlanym (część opisowa str. 215 i rysunkowa str. 220 i 221), z których wynika, że nie następuje ponadnormatywne ograniczenie nasłonecznienia. W dalszej części uzasadnienia swojej decyzji organ odwoławczy podał, że dokonana przez organ odwoławczy weryfikacja materiału dowodowego w sprawie, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania, wyrażoną w art. 15 k.p.a., potwierdza ustalenia organu I instancji, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w kwestii spełnienia wymogów określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a także warunków zawartych w art. 32 ust. 4 tej ustawy. Dla terenu inwestycji brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zatem, wobec jego braku, inwestor uzyskał decyzję o warunkach zabudowy Nr [...] wydaną 15 czerwca 2015 r. przez Prezydenta Miasta K., znak: AU- [...], przeniesioną decyzją Nr [...] z 24 stycznia 2020 r. znak: [...] Realizacja inwestycji na terenie działek inwestycyjnych: nr [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...], przy ul. [...] i ul. [...] w K. winna odbywać się według ustaleń określonych w powołanej decyzji o warunkach zabudowy, które zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego są przedmiotem oceny poprawności przyjętych przez inwestora rozwiązań przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że zachowane zostały warunki dot. linii zabudowy od strony ul. [...] i ul. [...]. Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu ustalony został na poziomie od 32% do 38% - w projekcie budowlanym wynosi 37,63%. Wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej ustalony w decyzji o warunkach zabudowy ustalony został na nie mniej niż 25% - projekt zakłada 27,73%. Szerokość elewacji frontowej w poziomie parteru od strony ul. [...] winna wynosić 37,5 m ± 20% (tj. od 30 m do 45 m) – projekt zakłada 44,46 m. Decyzja o warunkach zabudowy ustaliła nakaz rozbicia budynku (ponad poziomem parteru) na mniejsze bryły o szerokości elewacji nie większej niż 19 m. Zatem od strony ul. [...] szerokość elewacji ponad parterem wynosi 19 m. Od strony ul. [...], w przedziale od10 m do 19 m – w projekcie na poziomie parteru 19 m, ponad poziomem parteru również 19 m. Wysokość górnej krawędzi elewacji od strony ul. [...] m ± 0,5 m – w projekcie wynosi 13,14 m, natomiast od strony ul. [...] m ± 0,5 m – projekt zakłada 10,50 m. Natomiast w części parteru do 4,5 m – w projekcie część parterowa ma wysokość 4,17 m. Ilość miejsc postojowych powinna wynosić 1,2 miejsc postojowych / 1 mieszkanie oraz 20 miejsc postojowych / 100 zatrudnionych. Projekt zakłada przygotowanie 53 miejsc postojowych, w tym 1 na terenie inwestycji, 52 w garażu podziemnym, przy czym 44 miejsca postojowe przeznaczone są dla lokali mieszkalnych i 8 miejsc postojowych dla lokali usługowych. Organ odwoławczy wskazał, że inwestor przedłożył wymagane prawem dokumenty, w tym oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz sporządzony przez uprawnioną osobę projekt budowlany. Projekt budowlany jest kompletny i zawiera wymagane prawem uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także odpisy uprawnień projektantów i ich zaświadczenia z właściwej izby samorządu zawodowego. Projekt zagospodarowania terenu sporządzony został na kopii mapy zasadniczej przyjętej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego (nr [...] z dnia 20 kwietnia 2020 r.). Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami. Przedmiotowa inwestycja nie powoduje przesłaniania oraz nie ogranicza nasłonecznienia sąsiednich nieruchomości, nie powoduje zmiany stosunków wodnych na nieruchomościach sąsiednich, nie narusza norm przeciwpożarowych, jak również nie ogranicza użytkowania sąsiednich nieruchomości, w sposób dotychczasowy. Przedmiotowa inwestycja nie jest zakwalifikowana do przedsięwzięć mających wpływ na środowisko w myśl przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto, projektowana inwestycja nie oddziałuje na obszar natura 2000 w myśl przepisów art. 96 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Pismem z dnia 8 stycznia 2021 r. A. Z. złożyła skargę na powyższą decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania: 1) art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie, dlaczego nie zostało skarżącej jako stronie dostarczone zawiadomienie poprzedzające wydanie decyzji przez Prezydenta Miasta K. w przedmiocie pozwolenia na budowę; w otrzymanym piśmie znak [...] z dnia 22 lipca 2020 r. powiadamiającym o wszczęciu postępowania administracyjnego naruszono art. 10 § 1 k.p.a. poprzez "ustalenie porządkowego terminu 7 dni od otrzymania niniejszego pisma" (a decyzja pozwolenia na budowę została wydano dopiero 27 sierpnia 2020 r.), przez co organ uniemożliwił skarżącej jako stronie wzięcie czynnego udziału w sprawie, czym naruszył jej prawo do czynnego uczestnictwa w każdym stadium postępowania i wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego; 2) art. 9 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji – nie udowodniono, czy decyzja pozwolenia na budowę jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy znak: [...] z dnia 15 czerwca 2015 r. – czynność tę przerzucając na stronę skarżącą; również bardzo niejasne jest, jak Urząd Wojewódzki dokonał weryfikacji i analizy potwierdzeń dostarczenia decyzji stronom postępowania, skoro Prezydent Miasta K. – Wydział Architektury wysłał te potwierdzenia dnia 2 grudnia 2020 r. a Wojewoda wydał decyzję już 3 grudnia 2020 r.; 3) art. 8 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa – "w kwestii zarzutu dot. wycięcia drzew i krzewów" – strona skarżąca nie wspominała o krzewach, a jedynie o 100-letnich lipach. W ocenie skarżącej doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, w pełni podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji. O oddalenie skargi wniósł także uczestnik postępowania Firma A w K.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Zarzuty skargi okazały się niezasadne. Zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z ustawą z dnia 9 lipca 1994 r. –Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, dalej jako "pr.bud.", przy czym w niniejszej sprawie miarodajne jest brzmienie przepisów tej ustawy sprzed nowelizacji, która weszła w życie w dniu 19 września 2020 r.) i przepisami wykonawczymi do ustawy, a także przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu zawarte w tej decyzji rozstrzygnięcie jest prawidłowe, zaś jego uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. – uzasadnienie to jest spójne i logiczne; obejmuje ogół relewantnych okoliczności faktycznych i prawnych. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pr.bud. "pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2018 r. poz. 2214 oraz z 2019 r. poz. 125 i 730), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane". Z kolei art. 35 ust. 1 pr.bud. stanowi, że "przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7". Dopełnieniem tych uregulowań jest art. 35 ust. 4 pr.bud., który przesądza, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W świetle powołanych przepisów sprawa o pozwolenie na budowę ma precyzyjne wyznaczone granice faktyczne i prawne, a sama decyzja w tej sprawie nosi znamiona aktu związanego – organ jest obowiązany ją wydać, ilekroć stwierdzi spełnienie określonych wymagań. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie wymagania te zostały przez organy administracji publicznej prawidłowo zidentyfikowane i pozytywnie zweryfikowane w postępowaniu wyjaśniającym. Zarzuty i zastrzeżenia skarżącej również były w toku postępowania administracyjnego brane pod uwagę – zostały ocenione jako niezasadne, a Sąd, dokonawszy kontroli tej oceny, nie znalazł podstaw do uznania jej za wadliwą. W ocenie Sądu, Wojewoda trafnie skonstatował – jak tego wymaga art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud. – zgodność projektu budowlanego z ustaleniami relewantnej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (decyzja o warunkach zabudowy Nr [...] wydana 15 czerwca 2015 r. przez Prezydenta Miasta K., znak: AU- [...], przeniesiona decyzją Nr [...] z 24 stycznia 2020 r. znak: [...]). Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Wojewoda dokonał weryfikacji linii zabudowy od strony ul. [...] i ul. [...]; wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu; wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej; szerokości elewacji frontowej; spełnienia wymogu rozbicia budynku (ponad poziomem parteru) na mniejsze bryły o szerokości elewacji nie większej niż 19 m; liczby miejsc postojowych. Mając na uwadze powyższe, nie można zgodzić się z zarzutem skargi, jakoby "nie udowodniono, czy decyzja pozwolenia na budowę jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy znak: [...] z dnia 15 czerwca 2015 r. – czynność tę przerzucając na stronę skarżącą". Wojewoda prawidłowo ocenił również zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska – podkreślając w szczególności, że przedmiotowa inwestycja nie jest zakwalifikowana do przedsięwzięć mających wpływ na środowisko w myśl przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto, projektowana inwestycja nie oddziałuje na obszar natura 2000 w myśl przepisów art. 96 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Przedmiotowa inwestycja nie wymagała przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko określonego w ustawie o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie. Wbrew zarzutom skargi, organ odwoławczy odniósł się także w sposób wystarczający do podnoszonej przez skarżącą kwestii wycięcia drzew i krzewów – wskazując na dołączone do akt dwie ostateczne decyzje Prezydenta Miasta K. zezwalające inwestorowi na wycięcie drzew i krzewów kolidujących z planowaną inwestycją. Są to: decyzja z dnia 18 maja 2020 r., znak: [...] (str. 93 projektu bud.) oraz decyzja z dnia 18 maja 2020 r., znak [...] (str. 96 projektu bud.). W tym, że organ odniósł się do kwestii wycięcia drzew i krzewów, podczas gdy skarżąca wskazywała tylko na drzewa (100-letnie lipy) – niepodobna upatrywać żadnego uchybienia. W ocenie Sądu, nie ma podstaw do zakwestionowania zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przy czym głównym punktem odniesienia są tu przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W szczególności Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania popartego precyzyjną argumentacją stanowiska Wojewody w zakresie spełnienia wymagań określonych w § 13 i § 60 rozporządzenia. Ocena kompletności projektu budowlanego powinna być dokonywana z uwzględnieniem relewantnych przepisów prawa budowalnego, w świetle których zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. Zdaniem Sądu, przedłożony przez inwestora projekt budowlany ma walor kompletności; zawiera on wszystkie elementy wskazane w odnośnych przepisach, został opracowany w czytelnej grafice. Inwestor uzyskał wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. Projekt budowlany został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Do projektu zostały dołączone oświadczenia o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zarzuty skargi nawiązujące do art. 10 k.p.a. i wskazujące na brak możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów czy też osobistego zapoznania się z nimi – jawią się jako nietrafne. Skarżąca miała możliwość wypowiedzenia się w sprawie nie tylko na etapie postepowania przed organem I instancji, ale także w odwołaniu, którym skutecznie uruchomiła administracyjny tok instancji W tym aspekcie nie doszło zatem do naruszenia prawa procesowego, a w każdym razie nie doszło do naruszenia prawa procesowego o charakterze istotnym, mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Argumentacja skargi również na taki wpływ nie wskazuje. Podobnie należy ocenić podnoszone przez skarżącą wątpliwości co do weryfikacji i analizy przez organ odwoławczy potwierdzeń dostarczenia decyzji stronom. Wszystkie istotne dla sprawy okoliczności faktyczne zostały należycie wyjaśnione, toteż nie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 ani art. 80 k.p.a. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a w szczególności nie narusza przepisów powołanych w skardze. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.