II SA/Kr 1917/00

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 września 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Izabela Dobosz Sędziowie: SO-del. Renata Detka ( spr.) AWSA Wojciech Jakimowicz Protokolant: Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2004r. sprawy ze skargi W.K. na decyzję Wojewody [....] z dnia 6 lipca 2000r., Nr [....] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku magazynowego I. uchyla zaskarżoną decyzję jak i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji, II. zasądza od Wojewody [....] na rzecz skarżącego W.K. kwotę 10 ( dziesięć ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Kr 1917/00 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 6 czerwca 2000 r. Starosta L. na podstawie art. 71 ust. l ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz.U. nr 89, póz. 414 ze zm.) oraz § 10 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994 r. w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych i zniszczonych lub nie wykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub ich części ( Dz.U. nr 10, póz. 47 ), wydał K.G. pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania budynku hali magazynowej na cele usługowe - profilowanie blach - o pow. zabudowy 557,24 m2, pow. użytkowej 544,45 m2 i kubaturze 2120 m3, znajdującej się na działce ew. nr [....] położonej w T. , według dokumentacji projektowej opracowanej przez Z.D. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ podniósł, że inwestor spełnił wymogi określone w § 9 powołanego wyżej rozporządzenia dostarczając dokumenty na podstawie których obiekt został dostosowany do warunków pozwalających udzielić pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania hali magazynowej na cele usługowe. Jednocześnie ustosunkowując się do zarzutów zgłoszonych w toku postępowania przez W.K- właściciela nieruchomości sąsiedniej-Starosta wyjaśnił, że postępowanie prowadzone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. , a dotyczące przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania pomieszczeń magazynowych byłej bazy magazynowej wyrobów gotowych Zakłady Gospodarki w L. , realizowane było na działce [....] w T. , nie zaś na działce objętej niniejszym zezwoleniem. Ponadto zgodnie z oceną oddziaływania akustycznego złożoną przez inwestora, praca zakładu nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu dla sąsiednich terenów chronionych. Rozpoznając wniesione przez W.K. odwołanie od tego rozstrzygnięcia, Wojewoda [....] i decyzją z dnia 6 lipca 2000 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Organ II instancji podniósł, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji Starosta L. dokonał odpowiednich sprawdzeń i badań, które pozwoliły ustalić, że zmiana sposobu użytkowania części magazynu na działce [....] w T. na zakład profilowania blach nie narusza przepisów prawa. Wniosek złożony przez K.G. uwzględnia wymogi określone § 8 wspomnianego Rozporządzenia z dnia 18 grudnia 1994 r., a nadto zmiana sposobu użytkowania zgodna jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy T. , na co wskazuje pismo Wójta tej Gminy z dnia [....] sierpnia 1998 r. Nieruchomość położona jest bowiem na terenie oznaczonym na planie symbolem "14 P" i stanowi tereny przemysłu oraz obsługi techniczno-gospodarczej gminy i wsi. Zamierzenie wnioskodawcy zostało także bez zastrzeżeń zaopiniowane przez rzeczoznawców do spraw sanitarno-higienicznych oraz do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy. Działalność, która ma być prowadzona w przedmiotowej hali nie została ponadto zaliczona ani do szczególnie szkodliwej dla środowiska i zdrowia ludzi ani też do mogącej pogorszyć stan środowiska w rozumieniu rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji ( Dz.U. Nr 93, poz. 589 ). Niezależnie od powyższego, na wezwanie organu I instancji wnioskodawca przedłożył odpowiednie opracowanie "oddziaływanie akustyczne", z którego jednoznacznie wynika, że praca zakładu nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu dla sąsiednich terenów chronionych. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania Wojewoda podniósł, że nie można uznać, iż postępowanie administracyjne, choć wydłużone w czasie, naruszało normy kpa i to zarówno co do ustalenia kręgu stron jak i zabezpieczenia im udziału w postępowaniu. Jeśli zaś chodzi o brak ustosunkowania się przez organ I instancji do złożonego przez odwołującego wniosku o zawieszenie postępowania z uwagi na toczące się inne postępowanie administracyjne w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania pomieszczeń magazynowych, organ odwoławczy stwierdził, że wniosek taki był bezzasadny. Postępowanie administracyjne, na które powołuje się W.K. , prowadzone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. dotyczy bowiem budynku znajdującego się na działce [....] w T. , podczas gdy przedmiotowa hala położona jest na działce oznaczonej nr [....] , co oznacza, że tamto postępowanie nie ma żadnego wpływu na krytykowane rozstrzygnięcie. Od powyższej decyzji skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie wniósł W.K. wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji organu I-szej instancji. Skarżący zarzucił, że decyzja organu odwoławczego podpisana została "błędną pieczęcią". Podpisał ją bowiem mgr inż. arch. L.S. , który jest Kierownikiem Oddziału Architektury, Budownictwa i Gospodarki Przestrzennej [....] Urzędu Wojewódzkiego Oddziału Zamiejscowego w N. , a nie Wojewody [....] . Brak ścisłego określenia przynależności Oddziału Architektury, Budownictwa i Gospodarki Przestrzennej może zaś w ocenie skarżącego sugerować, że mgr inż. arch. L.S. może wydawać decyzje nie tylko na obszarze działania Oddziału Zamiejscowego w N. , ale na obszarze działania całego Województwa [....]. Ponadto decyzja organu I instancji wydana została z rażącym naruszeniem przepisów prawa, albowiem wszczęcie postępowania nastąpiło dnia [....] lutego 2000 r., o czym skarżący został powiadomiony dopiero pismem z dnia [....] kwietnia 2000 r. Popełnieniem przestępstwa czyli poświadczeniem nieprawdy jest zatem stwierdzenie przez organ I instancji, że tego dnia nastąpiło także wszczęcie postępowania. Przy wydawaniu decyzji organ określił zgodność z planem zagospodarowania przestrzennego na podstawie pisma Wójta Gminy T. z dnia [....] sierpnia 1998 r., zaś dotyczyło ono działki nr [....] było wydane dla innego wnioskodawcy półtora roku przed wszczęciem postępowania i dotyczyło innej sprawy. Brak jest przy rym dokumentu potwierdzającego, że organ I instancji badał zgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zaś w uzasadnieniu decyzji podjętej w wyniku rozpatrzenia odwołania Wojewoda powołuje się na nieznane skarżącemu Rozporządzenie z dnia 18 grudnia 1994 r. Nie przedstawiono w sprawie opinii rzeczoznawcy do spraw przeciwpożarowych i do spraw drgań, co jest sprzeczne z § 324 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ma to szczególne znaczenie, gdyż budynki są stare, prawie 30-letnie. Magazyny zasilane były światłem oświetleniowym, a obecnie instaluje się maszyny pobierające energię o dużej mocy. Może to zaś wywołać spadek natężenia prądu w domu skarżącego. Brak jest także opinii Wojewódzkiego Nadzoru Technicznego w K. co do instalowanych urządzeń oraz Państwowej Inspekcji Pracy, co narusza przepis art. 56 Prawa budowlanego. Wniosek o zawieszenie postępowania nie został rozpatrzony przez organ I instancji ( co jest sprzeczne z art. 101 kpa), zaś organ odwoławczy nie ustosunkował się do tego i stwierdził, że wniosek nie jest zasadny nie mając dokumentów w tej sprawie, gdyż zostały przesłane do Wojewódzkiego Nadzoru Budowlanego w K. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął zaś postępowanie w związku z nielegalną zmianą sposobu użytkowania obiektów na działce nr [....] w T. Dnia 23 września 1999 r. wydano decyzję zobowiązującą J.B. do przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektów położonych na działce nr [....] , zaś w stosunku do obiektów położonych na działce [....] nie wydano żadnych rozstrzygnięć, mimo że wszczęto postępowanie wobec wszystkich budynków znajdujących się na działce [....] , która w toku tego postępowania uległa podziałowi na działkę [....] i [....]. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zauważył również, że w dniu [....] kwietnia 2000 r. skierowane zostało do stron zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dniem [....] lutego 2000 r., a więc w dacie złożenia wniosku przez inwestora. Owa "zwłoka" nie ograniczyła jednak prawa skarżącego do udziału w postępowaniu przed organem I instancji, gdyż wniósł on swoje zastrzeżenia przed wydaniem decyzji. Chybionym jest zarzut naruszenia przez organy administracji publicznej art. 56 ustawy prawo budowlane, który dotyczy pozwolenia na użytkowanie obiektu, a nie zmiany sposobu użytkowania. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje : Skarga jest zasadna i w konsekwencji jej uwzględnienie prowadzić musiało do uchylenia nie tylko zaskarżonej decyzji, ale także utrzymanej nią w mocy decyzji organu I-szej instancji. Należy jednak podkreślić, że nie wszystkie zgłoszone w niej zarzuty są słuszne. W szczególności, za taki należy uznać argument dotyczący podpisania decyzji Wojewody [....] "błędną pieczęcią". Zgodnie z art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną ( Dz.U. nr 133 póz. 872 ze zm.), dotychczasowe urzędy wojewódzkie, nie znajdujące się w miastach będących od l stycznia 1999 r. siedzibą Wojewodów, wchodzą z tym dniem w skład urzędu wojewódzkiego w województwie, na którego obszarze miały swoje siedziby. Nie ulega zatem wątpliwości, że istniejący do dnia 31 grudnia 1998 r. Urząd Wojewódzki w N. wszedł w skład powołanego l stycznia 1999 r. Urzędu Wojewódzkiego w K. Treść pieczęci widniejącej pod zaskarżoną decyzją wskazująca na to, że z upoważnienia Wojewody [....] wydał ją Kierownik Oddziału Architektury, Budownictwa i Gospodarki Przestrzennej nie budzi zatem w świetle powołanego wyżej przepisu wątpliwości, albowiem Oddział ten wchodzi z dniem l stycznia 1999 r. w skład [....] Urzędu Wojewódzkiego. Bez znaczenia natomiast dla treści i oceny zasadności decyzji jest zawarta w skardze sugestia, że Kierownik tego Oddziału może wydawać rozstrzygnięcia nie tylko na obszarze działania Oddziału Zamiejscowego [....] Urzędu Wojewódzkiego w N. , ale na obszarze całego Województwa [....], albowiem - nie wdając się w ocenę słuszności takiego zarzutu - decyzja niniejsza wydana została na właśnie na terenie właściwości byłego Urzędu Wojewódzkiego w N. Obawy skarżącego - niezależnie od ich zasadności - mają zatem naturę bardzo ogólną i nie są związane z realiami niniejszej sprawy. Należy także podnieść, że wprawdzie decyzja organu II instancji nie została podpisana przez Wojewodę, jednak stosownie do treści art. 32 ust. l i 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie ( Dz.U. nr 91, poz. 577 ze zm.), może on upoważnić na piśmie pracowników urzędu wojewódzkiego, nie zatrudnionych w jednostkach organizacyjnych stanowiących aparat pomocniczy kierowników zespolonych służb, inspekcji i straży wojewódzkich, do załatwiania określonych spraw w jego imieniu i na jego odpowiedzialność, w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych. Upoważnienia udziela się osobom zajmującym określone stanowiska lub posiadającym szczególne kwalifikacje. Ponieważ Oddział Architektury, Budownictwa i Gospodarki Przestrzennej wchodzi w skład struktury organizacyjnej [....] Urzędu Wojewódzkiego i z pewnością nie jest jednostką organizacyjną stanowiąca aparat pomocniczy kierowników zespolonych służb, inspekcji i straży wojewódzkich ( co wynika z treści art. 16 ust. 1 oraz 17 ust. 1 powołanej już ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną ), Kierownik tego Oddziału mógł w świetle art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o administracji rządowej w województwie wydać decyzję administracyjną w imieniu Wojewody[....]. Nie ma również wpływu na treść rozstrzygnięcia tak organu I-szej jak i II-giej instancji podnoszona w skardze okoliczność, że w piśmie z dnia [....] czerwca 2000 r. skierowanym do [....] Urzędu Wojewódzkiego przez Starostę L., a zawierającym odpowiedź organu I instancji na złożone przez W.K. odwołanie, podano niezgodnie z prawdą, iż postępowanie administracyjne w sprawie zostało wszczęte dnia [....] kwietnia 2000 r. Ma wprawdzie rację skarżący, że tego dnia jedynie zawiadomiono strony o wszczęciu postępowania w dniu [....] lutego 2000 r.( czyli w dniu złożenia wniosku przez K.G. ), jednak ta błędna informacja organu I-szej instancji nie ma żadnego znaczenia dla oceny zasadności zaskarżonej decyzji, nie wpłynęła też na jej rozstrzygnięcie. Należy natomiast zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że zwłoka pomiędzy wszczęciem postępowania administracyjnego a zawiadomieniem o tym fakcie stron, nie pozbawiła żadnej z nich czynnego udziału w tym postępowaniu, o którym mowa w art. 10 kpa, o czym świadczy chociażby okoliczność, że skarżący jeszcze przed wydaniem decyzji przez Starostę L. złożył swoje zastrzeżenia pismem z dnia [....] maja 2000 r. Ma także rację organ odwoławczy, który w odpowiedzi na skargę kwestionuje słuszność postawionego w niej zarzutu dotyczącego naruszenia przez organy obu instancji przepisu art. 56 prawa budowlanego. Istotnie regulacja zawarta w tym przepisie dotyczy zupełnie innej sytuacji, nie mającej zastosowania w sprawie, a mianowicie powinności inwestora, wobec którego nałożono obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Wniosek złożony w niniejszej sprawie, inicjujący postępowanie administracyjne miał natomiast na celu uzyskanie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania części obiektu, do czego stosować należy art. 71 i nast. Prawa budowlanego. Pozostałe zarzuty podniesione w skardze zasługują na uwzględnienie. W pierwszym rzędzie podnieść należy, że organy obu instancji wydały swoje rozstrzygnięcia zbyt pochopnie i bez wnikliwego zbadania, czy wniosek złożony przez K.G. spełnia wszelkie wymogi określone w art. 32 ust. 1 w zw. z art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez te organy. Z powołanych wyżej przepisów wynika, że pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części może być wydane po uprzednim uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, uzgodnień, pozwoleń lub opinii innych organów. Szczególny tryb postępowania w tym zakresie przewidywały natomiast obowiązujące w dacie wydania decyzji, a uchylone obecnie przepisy Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994 r. w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych lub nie wykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub ich części (Dz.U. nr 10, poz. 47 z roku 1995 ). Na to rozporządzenie powołują się w swoich decyzjach organy obu instancji, zaś określenie przez organ odwoławczy daty jego wydania na 18 grudnia 1994 r. wynikło najprawdopodobniej z oczywistej omyłki i fakt ten nie ma żadnego znaczenia dla sprawy. Zgodnie z § 10 powołanego wyżej rozporządzenia, właściwy organ wydaje pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części po stwierdzeniu zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami. Uzasadniając zgodność zmiany sposobu użytkowania objętego wnioskiem obiektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, powołuje się organ II instancji na pismo Wójta Gminy T. z dnia [....] sierpnia 1998 r. znak [....]. Należy przyznać rację skarżącemu, który podnosi, że pismo to nie może stanowić podstawy wydania decyzji w sprawie niniejszej, chociażby dlatego, że sporządzone zostało dwa lata przed złożeniem wniosku, a nadto dotyczy działki oznaczonej nr [....] położonej w T. Wprawdzie z pism W.K. należy wnioskować, że nieruchomość ta uległa podziałowi na działkę [....] i [....] , jednak w aktach nie ma żadnego dokumentu, który pozwoliłby na zweryfikowanie prawdziwości tego twierdzenia. Ustalenia w sprawie nie mogą natomiast opierać się na przypuszczeniach czy domniemaniach płynących z pism strony, lecz na podstawie dowodów, lub faktów powszechnie znanych z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie ( art. 35 § 2 kpa ). Wprawdzie z akt sprawy wynika, że organ odwoławczy uzupełnił postępowanie dowodowe dołączając wypis z miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy T. , zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy z dnia 11 sierpnia 1992 r., jednak w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia podtrzymując stanowisko Starosty L. o zgodności badanego zamierzenia z plariem, organ nie powołuje się na ten właśnie wypis, lecz jedynie na powołane wyżej pismo Wójta Gminy T. , które nie może stanowić źródła ustaleń w tym zakresie. Ponadto w aktach brak jest jakichkolwiek dowodów na to, że dołączony wypis w dacie wydawania zaskarżonej decyzji był aktualny, co w powiązaniu z podnoszoną wyżej okolicznością, że w jej uzasadnieniu nie ma odwołania do tego planu, nie pozwala Sądowi na zweryfikowanie danych w nim zawartych i ocenę, czy istotnie zmiana sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu budowlanego zgodna jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W motywach decyzji odwoławczej stwierdza się także, iż złożony w sprawie wniosek uwzględnia wymogi ustalone przepisem § 8 powołanego Rozporządzenia z dnia 15 grudnia 1994 r., z czym trudno się zgodzić. W szczególności dołączony do wniosku, bardzo lakoniczny opis nie zawiera danych techniczno-użytkowych, w tym wielkości i rozkładu obciążeń ( § 8 ust. 1 pkt 2 ), ekspertyzy technicznej wykonanej przez rzeczoznawcę budowlanego w sprawie dopuszczalności zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego ( § 8 ust. 1 pkt 4 ) oraz dowodów uzyskania wymaganych przepisami szczególnymi uzgodnień, pozwoleń lub opinii, o jakich mowa w art. 32 ust. 1-3 prawa budowlanego ( § 8 ust. 1 pkt 5 ). Wprawdzie spełnienie wymogu, o jakim mowa w § 8 ust. l pkt 4 Rozporządzenia uzależnione jest od zaistnienia uzasadnionej potrzeby opracowania ekspertyzy przez rzeczoznawcę budowlanego, jednak organ w żaden sposób nie odniósł się do tego, czy sporządzenie tego typu opinii jest w sprawie potrzebne czy też nie. Okoliczności sprawy zdają się natomiast wskazywać na odpowiedź twierdzącą, skoro wnioskodawca zamierza w dotychczasowym magazynie prowadzić produkcję, do czego spełnione być muszą inne warunki techniczne aniżeli przy dotychczasowym sposobie użytkowania. Złożona wraz z wnioskiem ocena nie wyjaśnia wątpliwości, jakie w związku z powyższym powstają, albowiem zawiera bardzo ogólne wnioski nie odnoszące się do kwestii dopuszczalności zmiany sposobu użytkowania. Wymóg uzyskania szczególnych uzgodnień, pozwoleń i opinii, o jakich mowa w § 8 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia, wynika między innymi z przepisów obowiązującego w dacie wydawania zaskarżonych decyzji rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. Nr 10 z 1995 r., poz. 46 ). O tych właśnie przepisach mówi cytowany wyżej § 10 rozporządzenia z dnia 15 grudnia 1994 r. Przepis § 2 ust. 2 rozporządzenia z 14 grudnia 1994 r. stanowi natomiast, że przy zmianie sposobu użytkowania budynków istniejących lub ich części warunki, jakim powinny odpowiadać budynki, a określone w § 1 ust.2, mogą być spełnione w inny sposób niż podany w rozporządzeniu, odpowiednio do wskazań oceny ( ekspertyzy ) właściwych jednostek badawczo-rozwoj owych albo rzeczoznawców budowlanego i do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Warunki o których mowa powyżej dotyczą między innymi bezpieczeństwa pożarowego, bezpieczeństwa użytkowania, odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochronę środowiska czy ochronę przed hałasem i drganiami ( § 1 ust. 2 ). Jak widać z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy uznał za celowe uzyskanie przez inwestora opinii jedynie w zakresie wymagań higienicznych, bezpieczeństwa i higieny pracy oraz ochrony przed hałasem, zaś przemilczał konieczność uzyskania stosownych uzgodnień w zakresie pozostałych warunków, np. bezpieczeństwa pożarowego czy ochrony przed drganiami. Tymczasem z treści § 208 ust. 1 oraz § 209 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r., wymagania dotyczące zabezpieczenia przeciwpożarowego budynku wynikają z jego przeznaczenia i sposobu użytkowania, a co do budynku produkcyjnego zależą od wysokości, zagrożenia wybuchem oraz występującego obciążenia ogniowego. Żadne uzgodnienia w zakresie bezpieczeństwa pożarowego budynku w stosunku do którego wnioskodawca zamierzał zmienić sposób jego użytkowania, nie zostały przeprowadzone, zaś organy obu instancji nie ustosunkowały się w ogóle do potrzeby stosownej oceny w tym zakresie. Podobnie sytuacja przedstawia się jeśli chodzi o ochronę przed drganiami, którą przewidywał § 324 rozporządzenia. Skoro organy zaakceptowały konieczność przedstawienia przez wnioskodawcę opinii w zakresie oddziaływania akustycznego i ochrony sąsiednich terenów przed hałasem, to otwartym pozostaje pytanie, dlaczego inwestor miałby być zwolniony od przedstawienia takiej samej oceny w zakresie występowania ewentualnych drgań w związku z prowadzoną przez niego działalnością produkcyjną. W sprawie brak jest przy tym ustaleń na temat tego, na czym konkretnie ma polegać produkcja w przedmiotowym budynku. Wiadomo jedynie tyle, że ma to być profilowanie blach, natomiast brak określenia jakiego rodzaju są to blachy, jakich materiałów i urządzeń używa wnioskodawca w procesie produkcyjnym uniemożliwia ocenę co do ewentualnego oddziaływania na środowisko oraz konieczności uzyskania przez inwestora innych uzgodnień w zakresie, o jakim była mowa wyżej. Jeśli chodzi zaś o ostatni z powołanych w skardze zarzutów dotyczących braku rozstrzygnięcia w przedmiocie złożonego w toku postępowania wniosku o zawieszenie postępowania, to z uwagi na zawartość przedstawionych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu akt, niemożliwym jest ocena, na ile okoliczność ta miała wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. Brak jest w nich bowiem odpisów decyzji, na które powołuje się skarżący. Dlatego też Sąd nie może aktualnie poddać jakiejkolwiek weryfikacji poglądu zaprezentowanego w motywach rozstrzygnięcia organu odwoławczego, że decyzje nakazujące przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania pomieszczeń magazynowych na działce nr [....] w T. , nie miały wpływu na orzeczenie, jakie zapadło w sprawie niniejszej. W tym stanie rzeczy, skoro obie decyzje wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego, o czym była mowa wyżej i co niewątpliwie miało wpływ na rozstrzygnięcia w nich zawarte, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 w zw. z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.). Zwrot uiszczonego przez skarżącego wpisu Wojewódzki Sąd Administracyjny zasądził w oparciu o przepis art. 97 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz.U. nr 74, póz. 368 i nr 104, poz. 515 z 1997 r. z późn. zm.). Rozpoznając sprawę ponownie, organ administracji publicznej wydając decyzję w sprawie uwzględni wszystkie poczynione wyżej uwagi. W szczególności ustali, na czym konkretnie polega działalność produkcyjna - profilowanie blach, co pozwoli na ocenę, czy w świetle obecnie obowiązujących przepisów, wnioskodawca spełnił wszystkie wymogi, o jakich mowa w art. 32 Prawa budowlanego i czy przedstawił komplet niezbędnych uzgodnień i opinii. Ponadto sprawdzi zgodność zamierzenia polegającego na zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego z aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W razie podtrzymania przez W.K. wniosku o zawieszenie postępowania, wyda organ w tej mierze stosowne postanowienie, aby w razie rozstrzygnięcia odmownego umożliwić mu jego zaskarżenie zażaleniem stosownie do treści art. 101 § 3 kpa.