II SA/Kr 193/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Sędzia WSA Paweł Darmoń Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia 28 listopada 2017 r. znak: [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej M. R. kwotę 980 zł (słownie: dziewięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta Tatrzański decyzją z [...] maja 2017 r., znak: [...], nr [...] orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu J. M. pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz z urządzeniami budowlanymi, tj.: wewnętrzne instalacje wody, kanalizacji sanitarnej, centralne ogrzewanie, ciepła woda użytkowa, elektryczne, komunikacja wewnętrzna, dojścia i dojazdy, przyłącz kanalizacji sanitarnej do istniejącej sieci miejskiej, przyłącz wody z istniejącej studni, przyłącz eNN zalicznikowo, kanalizacja deszczowa ze studnią chłonną, na działkach nr [...], [...] obr. [...] w Zakopanem. Od decyzji tej odwołanie wniosła M. R. . Wojewoda decyzją z dnia 28 listopada 2017 r., znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia wskazano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2016 poz. 23 ze zmianami w związku z art. 16 ustawy 9 marca 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw ) -zwanej dalej k.p.a. oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., Prawo budowlane (Dz.U.2017.1332 ze zmianami). W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., na który powołuje się w odwołaniu skarżąca, dotyczy trybu nadzwyczajnego, jakim jest postępowanie wznowieniowe. W przedmiotowej sprawie zostało złożone w ustawowym terminie odwołanie, a zatem decyzja będąca przedmiotem tego postępowania nie jest decyzją ostateczną i nie może być badana w trybie wznowieniowym. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia przez Starostę Tatrzańskiego dyspozycji art. 10 § 1 k.p.a. – opisano dotychczasowy przebieg postępowania. Wskazano, że organ pierwszej instancji zawiadomieniem z [...] maja 2017 r. znak: [...] poinformował strony postępowania o tym, że pełnomocnik inwestora w dniu 28 kwietnia 2017 r. przedłożył poprawioną dokumentację projektową oraz pouczył strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy do dnia 10 maja 2017 r. Jak wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru pełnomocnik M. R. otrzymał powyższe zawiadomienie w dniu 18 maja 2017 r., czyli po terminie wyznaczonym w zawiadomieniu z [...] maja 2017 r. oraz po wydaniu zaskarżonej decyzji (decyzja została wydana [...] maja 2017 r.). Wojewoda dostrzegł nieprawidłowości w działaniu organu pierwszej instancji, tzn. niezapewnienie możliwości zapoznania się stronom z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Wskazał jednak, że wedle utrwalonego orzecznictwa zarzut naruszenia postanowień art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się i składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Skarżąca w piśmie z 16 listopada 2017 r. podnosi, iż ze względu na niezapewnienie przez organ pierwszej instancji możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym "nie mogła wezwać organu do przeprowadzenia oględzin terenu objętego wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę co do występującej tam studni, kiedy to organ zweryfikowałby prawdziwość oraz zasadność twierdzeń Wnioskodawcy co do możliwości zastąpienia w ten sposób przyłącza do sieci wodociągowej oraz kanalizacyjnej w tym zakresie". Kwestia ta była już podnoszona przez stronę w odwołaniu z 16 maja 2016 r. i Wojewoda wypowiedział się w tym zakresie w decyzji z [...] sierpnia 2016 r., znak: [...] Dokonując analizy zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz całości akt sprawy organ odwoławczy wykazał, że przepis § 5 ust. 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wskazuje jako źródło zaopatrzenia w wodę miejską sieć wodociągową, ale zapis ten nie stanowi nakazu i nie można interpretować go jako zakazu wykorzystania przez inwestora (właściciela) własnej studni na potrzeby zaopatrzenia inwestycji w wodę. Ponadto, organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są zobowiązane do przeprowadzenia oględzin terenu objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę, przed wydaniem decyzji. M. R. zarzuca także brak możliwości wystąpienia do organu o zbadanie, czy przedmiotowa studnia została wybudowana zgodnie z prawem, czy nie stanowi samowoli budowlanej. Wojewoda wyjaśnił, że do właściwości powiatowych inspektoratów nadzoru budowlanego należy właśnie m.in. kontrola zgodności wykonywania robót budowlanych z przepisami prawa, a także stwierdzenie samowoli budowlanej. A zatem, ewentualne wniesienie przez skarżącą żądania o zbadanie powyższych kwestii i tak nie mogłoby być rozpatrywane przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Skarżąca podnosi, iż nie mogła wykonać dokumentacji zdjęciowej zgromadzonego w sprawie materiału, którą mogłaby następnie zweryfikować z podmiotem fachowym - celem weryfikacji poprawności złożonych przez wnioskodawcę dokumentów, jego twierdzeń oraz nowych ustaleń organu w tym zakresie. Wojewoda wyjaśnił, że to na organie administracji architektoniczno-budowlanej ciąży obowiązek dokonania sprawdzeń, o których mowa w art. 35 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem pozwolenia na budowę. Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że ani pełnomocnik skarżącej ani ona sama nie stawili się w Delegaturze Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w Tarnowie pomimo pouczenia zawartego w piśmie Wojewody z [...] października 2017 r., znak: [...] o możliwości zapoznania się z całością akt sprawy i wnoszenia ewentualnych uwag i zastrzeżeń. Zdaniem organu odwoławczego uwagi wniesione przez skarżącą pismem z dnia 16 listopada 2017 r. nie wpłynęłyby na rozstrzygnięcie dokonane przez organ pierwszej instancji. Wojewoda nie dopatrzył się istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. A zatem, wydanie zaskarżonej decyzji przez organ pierwszej instancji przed upływem terminu na możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym nie miało istotnego znaczenia dla zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia, tj. udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Organ drugiej instancji w postępowaniu odwoławczym dokonuje przede wszystkim kontroli prawidłowości wydanej decyzji. Zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno - budowlanej określony został w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Tylko w tym zakresie, w przypadku stwierdzenia naruszeń, organ administracji może podjąć działania korygujące. Zgodnie z tym przepisem przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ w pierwszej kolejności, sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest na obszarze objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego STRĄŻYSKA - MAŁE ŻYWCZAŃSKIE, przyjętego uchwałą Rady Miasta Zakopane Nr VII/89/2011 z dnia 31 marzec 2011 r. (Dz.Urz.Woj. Małop. 2011.206.1670 ze zm.). Zgodność projektowanej inwestycji z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego była już przedmiotem rozważań Wojewody w decyzji z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak: [...] W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy zwrócił uwagę na konieczność dodatkowej weryfikacji pod kątem wymagań § 8 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, odnoszących się do zasad kształtowania zabudowy a w szczególności zapisu określającego dopuszczalną wysokość okapu (§ 8 ust. 2 pkt 6 d mpzp) oraz zapisów dotyczących zasad dla formy dachów (§ 8 ust. 2 pkt 6 h, pkt j), przy ponownym rozpatrzeniu przez organ pierwszej instancji przedmiotowej sprawy. Jak wynika z analizy akt sprawy, w tym pisma z 27 kwietnia 2017 r. przedłożonego przez pełnomocnika inwestora oraz projektu budowlanego, w którym czytelnie (kolorem czerwonym) naniesiono poprawki (z podaniem daty i podpisem projektanta) - projekt budowlany doprowadzono do zgodności z przepisem § 8 ust. 2 pkt 6 d mpzp, poprzez obniżenie okapu dachu projektowanego budynku wzdłuż całej elewacji północnej, częściowo wschodniej oraz zachodniej. Także wyjaśnienia projektanta zawarte w piśmie z 27 kwietnia 2017 r. należy uznać za uzasadnione. Rozwiązania projektowe zastosowane przez autora opracowania nie mieszczą się w definicji "otwarcia dachowego" zawartej w ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wyjaśnił pełnomocnik inwestora w wyżej przywołanym piśmie "Przedstawione w projekcie szczyty na elewacji południowej i północnej wynikają z rzutu budynku i są kontynuacją traktów prowadzonych od poziomu piwnic poprzez parter i poddasze - nie stanowią otwarć głównej połaci dachu, gdyż są odrębnym elementem bryły budynku". W związku z powyższym, zdaniem organu odwoławczego w projekcie budowlanym zachowane zostały warunki określone w § 8 ust. 2 pkt 6 h, pkt j mpzp. Projektowana inwestycja nie jest zaliczona do I ani do II grupy przedsięwzięć określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2016.71 - j.t.), w związku z czym nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ administracji architektoniczno-budowlanej po sprawdzeniu zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, przystępuje do sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, które zostały opisane w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 poz. 1422). Analiza akt sprawy wykazała, że projektowana inwestycja spełnia wymagania zawarte w § 12 rozporządzenia, dotyczące zasad sytuowania budynków. Projektowany budynek zlokalizowano ścianą z otworami okiennymi i drzwiowymi, w najbliższym punkcie, w odległości 4,59 m od granicy z działką nr [...] obręb [...] w Zakopanem, będącej własnością skarżącej, tj. z zachowaniem przepisu § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Natomiast odległości okapów i balkonów od tej strony wynoszą minimum 2,84 m, przez co został spełniony warunek zawarty w § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia. Organ pierwszej instancji zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane prawidłowo sprawdził kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (str. 53-54 projektu budowlanego), o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Ponadto, inwestycja ta została zaprojektowana zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, w tym z zapewnieniem odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Nie można uznać, że poprzez realizację projektowanej inwestycji dojdzie do naruszenia w stosunku do skarżącej art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U.2017.459 ze zmianami), stanowiącego, że właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. W opinii organu drugiej instancji nie doszło także do naruszenia przysługującego skarżącej prawa do zagospodarowania nieruchomości i korzystania z niej zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem określonego w art. 140 ustawy Kodeks cywilny, czy naruszenia prawa własności podlegającego szczególnej ochronie art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, póz. 413 ze zm.). Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. R., zarzucając jej naruszenie mających istotny wpływ na wynik sprawy przepisów postępowania tj: - art. 10 §1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącej zapoznania się z uzupełnionym projektem budowlanym wyrażające się w wyznaczeniu skarżącej terminu do zapoznania się z uzupełnionym projektem budowlanym przed doręczeniem pełnomocnikowi skarżącej zawiadomienia o możliwości przeglądania w/w uzupełnienia projektu budowlanego, co tym samym uczyniło przeglądanie uzupełnienia projektu budowlanego przez skarżącą niemożliwym i pozbawiło ją możliwości czynnego udziału w postępowaniu. - art. 8 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż uniemożliwienie skarżącej zapoznania się z uzupełnionym projektem budowlanym nie stanowi przesłanki uchylenia decyzji Starosty Tatrzańskiego nr [...] z dnia [...] maja 2017 r. znak [...] podczas gdy zapewnienie stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania i umożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań stanowi bezwzględne uprawnienie strony nie uzależnione od rządnych warunków co pominął organ II instancji wydając zaskarżoną decyzję. - art. 8 k.p.a. w zw. z art. 10 §1 k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy przez organ II instancji wydanej w niniejszej sprawie przez organ I instancji decyzji administracyjnej przed doręczeniem skarżącej zawiadomienia o możliwości zapoznania się u uzupełnionym projektem budowlanym, co uczyniło prawo skarżącej do zapoznania się z w/w uzupełnieniem projektu budowlanego iluzorycznym i fikcyjnym. - art. 8 k.p.a. w zw. z art. 145 §1 pkt. 4 k.p.a. poprzez uznanie przez organ II instancji, iż pozbawienie strony możliwości udziału w postępowaniu i obrony swoich praw nie stanowi przesłanki uchylenia decyzji organu I instancji przez organ II instancji albowiem strona została pozbawiona możliwości obrony swoich praw w postępowaniu zakończonym decyzją nieostateczną podczas gdy zgodnie z obowiązującą w nauce prawa zasadą wnioskowania z większego na mniejsze pozbawienie możliwości obrony swoich spraw jeżeli wywiera skutek w postaci uchylenia decyzji ostatecznej tym bardziej winno wywrzeć skutek uchylenia decyzji nie ostatecznej w przeciwnym razie prowadzi to do sytuacji prowadzenia przez organ II instancji wadliwego postępowania pomimo dostrzeżenia wady i pozbawia go możliwości uchylenia decyzji organu I instancji pomimo dostrzeżenia przez organ II instancji w/w wady. Na podstawie tych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uczestnik postępowania J. M. w piśmie z dnia 11 kwietnia 2018 r. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Dokonawszy w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że skarga jest uzasadniona, choć nie z powodów w niej wskazanych. Nie będąc związanym granicami skargi, badając sprawę z urzędu Sąd dostrzegł następujące nieprawidłowości w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Projektowana inwestycja – zgodnie z przedłożonym projektem - nie posiada udokumentowanego, prawnego dostępu do drogi publicznej. Zgodnie z § 14 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 z późn. zm.), do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. W niniejszej sprawie na karcie 31 projektu budowlanego znajduje się dokument pt. "Oświadczenie o możliwości połączenia działki z drogą publiczną" z dnia 23 października 2014 r., zgodnie z którym nieruchomość stanowiąca działkę ewidencyjną nr [...] obr. [...] w Zakopanem nie posiada możliwości bezpośredniego połączenia z drogą publiczna – gminną ul. [...]. Do działki [...] należy zapewnić dojście i dojazd poprzez drogę wewnętrzną na działce ewidencyjnej [...] obr. [...]. Na przejazd ww. nieruchomością należy uzyskać zgodę wszystkich jej właścicieli. Również na karcie 32 projektu wskazano, że (pkt. 3.2. układ komunikacyjny) "Dojazd do projektowanych budynków z ul. [...] przez istniejącą drogę wewnętrzną działka nr [...] obr. [...] ". Tymczasem w aktach sprawy znajduje się wyłącznie oświadczenie inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla działek nr [...] i [...] (k. 19 akt adm.). Brak również choćby wypisu z rejestru gruntów, z którego wynikałby stan własności działki stanowiącej drogę wewnętrzną – nie jest zatem wiadome czy inwestor posiada jakikolwiek tytuł do nieruchomości, z której zamierza korzystać jako z drogi dojazdowej do własnej inwestycji. Nadto zamierzenie inwestycyjne nie obejmuje budowy połączenia z drogą wewnętrzną (działką nr [...]), tym samym inwestycja jest niejako "zawieszona" w próżni – bez możliwości legalnego dojazdu do drogi publicznej. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. wydanym przez organ I Instancji na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 z późn. zm.)., inwestor został wezwany do usunięcia nieprawidłowości i braków projektu budowlanego. Między innymi w pkt. III ppkt. 3, organ wskazał, że: "w treści opisowej oraz rysunkowej projektu budowlanego wpisano do obszaru inwestycji działkę ew. nr [...], która nie jest objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę. Powyższe wyjaśnić i doprowadzić do spójności". W odpowiedzi na to wezwanie, inwestor w piśmie z dnia 18 kwietnia 2016r.(k. 45 akt adm.) wskazał: " w treści opisowej nie figuruje działka nr [...]". W świetle przytoczonych fragmentów projektu budowlanego nie jest to prawda, gdyż poprzez tę właśnie nieruchomość inwestor zapewnia sobie dostęp do drogi publicznej, jednak najistotniejsze jest to, że inwestor w żaden sposób nie wykazuje prawa do dysponowania działką nr [...] stanowiącą drogę wewnętrzną, a organy okoliczność tę akceptują. Kwestię dostępu do drogi publicznej przedmiotowej inwestycji organ będzie obowiązany wyjaśnić w ponownie prowadzonym postępowaniu. Dalej wskazać należy, że w projekcie na k. 37a i 38 znajdują się dwa różne projekty zagospodarowania terenu – jeden z nich (k. 38) zatytułowany został po dokonanych skreśleniach "uzgodnienie przyłączy". Rysunki te różnią się od siebie, a nie może być wątpliwości jaki jest ostatecznie projekt zagospodarowania terenu – jak na karcie 37a czy jak na karcie 38 projektu budowlanego. Rozbieżność tę organ będzie obowiązany wyjaśnić w ponownie prowadzonym postępowaniu. Kolejna niewyjaśniona przez organy kwestia, polega na tym, że z projektu nie wynika ile rzeczywiście mieszkań zostało zaprojektowanych w każdym ze zbliźniaczonych budynków jednorodzinnych. W przywoływanym już wyżej postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2016 r. wydanym przez organ I Instancji na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy prawo budowlane, którym wzywano inwestora do usunięcia nieprawidłowości i braków projektu budowlanego, organ wskazał na konieczność zredukowania zaprojektowanych lokali mieszkalnych do dwóch. W odpowiedzi inwestor wskazał, że z projektu – karta 58, 59, 60 wynika, że zaprojektowano dwa lokale. Z zatwierdzanego projektu wynika, że na parterze (karta 58) przewidziano w każdym z budynków mieszkanie oznaczone symbolem M1, na pierwszym piętrze (k. 59) przewidziano w każdym z budynków mieszkanie oznaczone symbolem M2 - przy czym na czerwono dokonano korekty rysunku, z której wynika (prawdopodobnie), że zlikwidowano drzwi wejściowe do mieszkania, nie jest jednak jasne czy i czym drzwi zostały (jeśli w ogóle) zastąpione. Natomiast na rzucie poddasza (k. 60), znajduje się również mieszkanie oznaczone symbolem M2. Nie jest jednak jasne czy mieszkanie oznaczone symbolem M2 jest mieszkaniem "dwupoziomowym" (obejmuje pierwsze piętro i poddasze), czy też jednak pozostaje trzecim mieszkaniem w budynku jednorodzinnym. W tym zakresie brak w projekcie jasnego opisu i rysunku. W szczególności nie jest możliwe niewątpliwe określenie w jaki sposób część mieszkania na piętrze pierwszym i na poddaszu jest ze sobą powiązana funkcjonalnie w taki sposób, aby mieszkanie oznaczone symbolem M2 mogło stanowić przedmiot odrębnej własności lokalu. Także i tę okoliczność organ będzie obowiązany wyjaśnić i spowodować aby projekt budowlany nie budził w tym zakresie niejasności, mając na względzie to, że zgodnie z art. 3 pkt. 2a ustawy prawo budowlane, budynek mieszkalny jednorodzinny to budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Teren inwestycji jak ustalił organ znajduje się obszarze 24a.MN planu miejscowego "Strążyska – Małe Żywczańskie", a podstawowym przeznaczeniem tego terenu po myśli § 8 ust. 2 planu, jest budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne, usługi komercyjne realizowane jako wynajem pokoi dla turystów w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych oraz usługi hotelarskie, realizowane jako budownictwo pensjonatowe. Plan nie przewiduje w tym obszarze budownictwa wielorodzinnego. Natomiast zarzuty skargi tj. zarzut naruszenia art. 10 oraz art. 8 Kpa nie są uzasadnione. Zarzuty te są w znacznym zakresie powieleniem zarzutów dowołania a wyjaśnienia organu II Instancji zawarte w uzasadnieniu decyzji są w odniesieniu do nich wyczerpujące i wystarczające. W szczególności organ wskazał, że dostrzegł nieprawidłowości w działaniu organu pierwszej instancji, tzn. niezapewnienie możliwości zapoznania się stronom z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, dlatego podjął czynności zmierzające do NAPRAWIENIA BŁEDÓW ORGANU i Instancji. W szczególności zupełnie niejasny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 10 Kpa, który pełnomocnik skarżącej uzasadnia w ten sposób, że "zaskarżona decyzja w niniejszej sprawie została wydana w dniu [...] maja 2017 r. tj. przed doręczeniem pełnomocnikowi skarżącej zawiadomienia o możliwości zapoznania się z uzupełnionym projektu budowlanego". Zaskarżona decyzja w niniejszej sprawie wydana została w dniu 28 listopada 2017 r. a pełnomocnik skarżącej wydaje się wskazywać raczej na decyzję organu I Instancji. Rację ma Wojewoda, że zarzuty te są całkowicie bezpodstawne w świetle tej okoliczności, że ani pełnomocnik skarżącej ani sama skarżąca nie skorzystali z możliwości zapoznania się z całością akt sprawy i wniesienia ewentualnych uwag i zastrzeżeń, o czym zostali poinformowani przez organ II Instancji pismem z [...] października 2017 r. Mimo iż zarzuty skargi okazały się całkowicie nieusprawiedliwione, to jednak decyzja jako naruszająca przepisy postępowania jak i prawa materialnego została uchylona na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c p.p.s.a. Sąd nie uchyla decyzji organu I Instancji, gdyż dopiero po zweryfikowaniu i wyjaśnieniu wskazanych powyżej okoliczności organ II Instancji wyda decyzję stosowną do poczynionych ustaleń. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 980 zł składa się: kwota 500 zł tytułem uiszczonego przez skarżącą wpisu i kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (Dz. U. poz. 1804 z późn. zm.), oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1827).