II SA/Kr 1933/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski (spr.) Sędziowie: NSA Andrzej Niecikowski WSA Aldona Gąsecka-Duda Protokolant: Anna Pałasz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi I.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 5 września 2011 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia skargę oddala Decyzją z dnia [...] lipca 2007r., znak: [...] Burmistrz A. , na podstawie 46 ust. 1 pkt 1, art. 46a ust. 1 i 7, art. 48 ust. 1 i 2 oraz 56 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. prawo ochrony środowiska (tj. Dz. U. z 2006r., Nr 129, poz. 902), a także § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znaczących oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko określił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia pn.: [...]". Postanowieniem z dnia [...] listopada 2007r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , na podstawie art. 129 § 2 w zw. z art. 134, art. 149 kpa oraz art. 46a ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez mieszkańców ul. [...] i [...] w A W dniu 8 grudnia 2007 r. mieszkańcy ul. [...] i [...] w A. wnieśli do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , na podstawie art. 58 § 1 i 2, art. 59 § 1 i 2 k.p.a. odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Następnie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w dniu 26 lutego 2008r. (data stempla pocztowego na kopercie - k.[...] akt sądowych) skutecznie wnieśli I.K. U.D. , T.B. , E.P. i B.M. jako spadkobiercy zmarłego w toku postępowania sądowoadministracyjnego skarżącego J.B. , domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenia kosztów postępowania. WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2012r., sygn. akt II SA/Kr 863/10 uchylił zaskarżone postanowienie. W związku z tym wyrokiem SKO w K. postanowieniem z dnia [...] września 2011r., znak: [...] przywróciło termin do wniesienia odwołania, a następnie decyzją wydaną również w dniu [...] września 2011r., znak: [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrz A. z dnia [...] lipca 2007r., znak: [...]. W uzasadnieniu w pierwszej kolejności wyjaśniono, że w niniejszej sprawie zastosowanie znalazły przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008r., Nr 25, poz. 150 z późn. zm.) zwaną dalej jako "ustawa". Dalej napisano, iż Gmina A. , działająca przez T.G. , pracownika Pracowni Studiów i Projektów Drogowych "[...]" s.c. M.B. , A.Z. z siedzibą w K. ul. [...], wystąpiła o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla wskazanej na wstępie inwestycji. Do wniosku dołączono kopie mapy ewidencyjnej oraz dane o których mowa w art. 49 ust. 3 ustawy. Zaznaczono, że przedmiotowa inwestycja mieściła się w pojęciu wymienionym w § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko i została zakwalifikowana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, mogących wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Obowiązek sporządzenia raportu dla planowanego przedsięwzięcia, o którym mową w ąrt. 51 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy, stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określając jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Wyżej wskazane postanowienie wydaje się po zasięgnięciu opinii: starosty (organu ochrony środowiska) oraz państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. W przedmiotowej sprawie, po zasięgnięciu opinii: Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. (postanowienie z dnia [...] lipca 2006 r. znak: [...]) oraz Starosty W. (postanowienie z dnia [...] czerwca 2006 r. znak [...] - Burmistrz A. wydął postanowienie z dnia [...] lipca 2006 r. Nr [...] orzekające o obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pn.: "[...]". Raport został sporządzony przez mgr inż. W.Z. oraz mgr inż. M.Z. z firmy [...]" (w aktach znajduje się raport z lutego 2007r. na kartach nr [...] oraz aneks do raportu z marca 2007r. na kartach akt adm. od [...]. Dodano, że w rozpatrywanej sprawie konieczne było przed wydaniem decyzji uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia z właściwym organem ochrony środowiska, którym w rozważnej sprawie był na mocy art. 48 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 378 ust. 1 ustawy - starosta oraz z inspektorem sanitarnym na mocy art. 48 ust. 2 pkt 1a i art. 57 ust. 1 ustawy. Powyższe wymagane przepisami prawa uzgodnienia organów wyspecjalizowanych uzyskano przed wydaniem zaskarżonej decyzji SKO w K. z dnia [...] września 2011r. decyzji (karta akt adm. nr [...]. Następnie zaś uwzględniono w decyzji warunki wynikające z postanowień: Starosty W. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. Wskazano również, iż teren określony we wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia był objęty Miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy A. zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] z dnia 28 września 2006r. (Dz. Urz. Woj. [...]). Działki objęte wnioskiem położone były na terenach: zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej, komunikacji dróg publicznych pieszych, handlu i usług, oświaty, zabudowy mieszkaniowo-usługowej wielorodzinnej, dróg dojazdowych, dróg lokalnych i dróg zbiorczych. Organ odwoławczy stwierdził, że analiza Planu, której dokonał wykazała, iż brak jest zapisów które ograniczałyby realizację przedsięwzięcia. Następnie wskazano, że Strony były zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej. Umożliwiono także w ocenie Oranu odwoławczego czynny udział w postępowaniu poprzez dopełnienie czynności o których mowa w art. 10 k.p.a. W opinii Kolegium zaskarżona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach uwzględniała też ustalenia raportu oddziaływania na środowisko i określała, zgodnie z wymogami art. 56 ust. 2 pkt 1-6 ustawy: 1) rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia; 2) warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich; 3) wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym; 4) wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii; 5) wymogi w zakresie ograniczania transgranicznego oddziaływania na środowisko w odniesieniu do przedsięwzięć, dla których przeprowadzono postępowanie dotyczące transgranicznego oddziaływania na środowisko; 6) w przypadku, o którym mowa w art. 135 ust. 1 - stwierdzenie konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Zdaniem Kolegium zaskarżona decyzja z dnia [...] września 2011r. określała wszystkie wyżej wskazane w przepisie warunki i wymogi. Kolegium przyjęło więc, że zakres raportu w rozważanej sprawie był dostosowany do charakteru i wielkości oddziaływania zamierzonego przedsięwzięcia na środowisko. Sporządzono go ze szczegółowością odpowiadającą rozwiązaniom na etapie koncepcji a także spełniał wymagania jakie stawiała ustawa prawo ochrony środowiska (art. 52) i prawidłowo został przyjęty jako podstawa ustaleń faktycznych. Kolegium odnosząc się do zarzutów odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej wyjaśniło, iż budowa obwodnicy spowoduje uciążliwości dla mieszkańców, jednakże autorzy raportu określili sposoby wyeliminowania przekroczeń dopuszczalnych norm, a w decyzji określono nakazy w zakresie realizacji przedsięwzięcia, podczas eksploatacji przedsięwzięcia, a nadto nakazano opracowanie i przedstawienie odpowiednim organom analizy porealizacyjnej, w której m.in. porównane zostaną ustalenia zawarte w raporcie z rzeczywistym oddziaływaniem drogi na środowisko. Dalej wskazano, iż w trakcie postępowania, został sporządzony aneks do raportu, w zakresie dotyczącym emisji hałasu i zastrzeżeń zgłaszanych przez mieszkańców. W raporcie podniesiono, iż dopuszczalny poziom dźwięku na granicy terenów przyjętych za tereny chronione zarówno w dzień - 60 dB jak i w nocy - 50 dB - nie będzie dotrzymany. W związku z tym, zaproponowano wykonanie ekranów akustycznych, w celu zabezpieczenia terenów przed szkodliwym działaniem hałasu. Wskazano także, iż przy zastosowaniu tych ekranów od strony sąsiadujących budynków zamieszkania wielorodzinnego spełni wymogi ochrony środowiska w zakresie ochrony przed hałasem zarówno dla pory dziennej jak i nocnej. Organ I instancji mając na względzie powyższe, w zaskarżonej decyzji - nakazał wykonanie takich ekranów akustycznych. W konkluzji SKO w K. stwierdziło, że decyzja organu I instancji zawierała wszystkie elementy określone przez przepisy ustawy - Prawo ochrony środowiska (dopisek Sądu), natomiast ponowna ocena materiału dowodowego w sprawie, dokonana przez Kolegium była zbieżna z oceną organu pierwszej instancji. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] września 2011r., znak: [...] złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie I.K. zarzucając naruszenie art.58, art.134 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie, a także art. 77 tego Kodeksu poprzez nieprzeprowadzenie żadnego postępowania dowodowego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy SKO celem ponownego rozpoznania, a także o przyznanie skarżącemu od SKO zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu podniósł on, że wydanie przez SKO postanowienia o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania, a następnie wydanie decyzji rozstrzygającej to odwołanie, było przedwczesne, co spowodowało naruszenie przywołanych na wstępie przepisów k.p.a. i w konsekwencji wadliwość zaskarżonej decyzji. Ponadto skarżący wskazał, że organ odwoławczy podszedł do przedmiotowej sprawy w sposób wyłącznie formalny, nie weryfikując w żaden sposób założeń i ustaleń raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, do którego odnosiła się zaskarżona decyzja Burmistrza A. W szczególności, zdaniem skarżącego, nie została wzięta pod uwagę okoliczność, że przewidywany poziom hałasu w miejscu inwestycji po jej wykonaniu miał rzekomo mieścić się w górnej granicy normy, podczas gdy z uwagi na uwarunkowania drogowe A. (brak obwodnicy) było rzeczą oczywistą, że ruch na wybudowanej obwodnicy lokalnej będzie znacznie większy, niż założono, gdyż korzystaliby z tej obwodnicy (z braku innej) nie tylko mieszkańcy miasta. Dodatkowo I.K. podniósł, że przy opracowywaniu raportu nie została uwzględniona realizowana inwestycja dotycząca budowy w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej obwodnicy lokalnej nowego supermarketu o powierzchni ponad 1000 m2 z potężnym parkingiem, którego oddanie do użytkowania również wpłynie na zwiększenie poziomu hałasu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz. U. z 2012r., Nr 270) zwanej dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko określone zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Sporna inwestycja mieściła się w pojęciu wymienionym w § 3 ust. 1 pkt 56 w/w rozporządzenia i została zakwalifikowana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, mogących wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Obowiązek sporządzenia raportu dla planowanego przedsięwzięcia, o którym mową w art. 51 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska, stwierdza w drodze postanowienia organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określając jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Burmistrz A. wydał takie postanowienie w dnia [...] lipca 2006r., Nr [...] orzekające o obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pn.: [...]" po zasięgnięciu opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. (postanowienie z dnia [...] lipca 2006r., znak: [...]) oraz Starosty W. (postanowienie z dnia [...] czerwca 2006r., znak: [...]). Biorąc pod uwagę również powyższe Sąd zgodził się z oceną organów i uznał, że raport jest kompletny, spójny i uwzględnia wymagane prawem aspekty oddziaływania inwestycji na środowisko, spełniając wymagania, jakie stawiała ustawa z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska. Podzielić należało również stanowisko Kolegium wyrażone w zaskarżonej decyzji, że w planie zagospodarowania przestrzennego Gminy A. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] z dnia 28 września 2006r. obejmującego teren wskazany we wniosku Gminy A. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia brak jest zapisów ograniczających realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Na podstawie akt sprawy skład orzekający uznał także, iż zarzut naruszenia a art. 77 k.p.a. jest bezpodstawny, organy obydwu instancji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie. Sąd nie podzielił również zarzutów skargi dotyczących stwierdzenia, że nie został wzięty pod uwagę – przy wydawaniu zaskarżonej decyzji SKO w K. z dnia [...] września 2011r.– przewidywany poziom hałasu w miejscu inwestycji po jej wykonaniu oraz że ruch na obwodnicy będzie znacznie większy niż założono. Po pierwsze w zaskarżonej decyzji SKO w K. z dnia [...] września 2011r. odniesiono się do w/w zarzutów stwierdzając, że istotnie hałas przekroczy 60 dB w ciągu dnia i 50 dB w nocy, ale w związku tym nakazano wykonania odpowiednich ekranów akustycznych. Po drugie – przewidywany przez skarżącego wzmożony ruch na obwodnicy został określony przez niego wyłącznie hipotetycznie, bez podania konkretnych faktów a zatem w ocenie Sądu nie sposób się z takim założeniem zgodzić. O tym jaki ma charakter planowana inwestycja decyduje inwestor. W niniejszej sprawie chodzi o budowę lokalnej obwodnicy w A. między ulicami [...] i[...] Okoliczność, iż wobec braku obwodnicy miasta A. , planowana inwestycja lokalna może potencjalnie kumulować ruch tranzytowy przez miasto, a nie tylko służyć lepszemu skomunikowaniu wewnątrz miasta i ruchowi lokalnemu, nie może determinować kwalifikacji tej inwestycji i oceny sporządzonego na jej potrzeby raportu oceny oddziaływania na środowisko. Kolejny zarzut, który skład orzekający uznał za całkowicie bezpodstawny dotyczył stwierdzenia przez skarżącego, że wydanie przez Kolegium postanowienia o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania, a następnie wydanie decyzji rozstrzygającej to dowołanie, było przedwczesne. Zdaniem Sądu, SKO w K. wydając w dniu 5 września 2011r. postanowienie o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza A. z dnia [...] lipca 2007r., Nr [...] w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia pn.: "[...]", a następnie wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] września 2011r., znak: [...], orzekało zgodnie z przepisami prawa, w tym Kodeksu postępowania administracyjnego. Kolegium przywracając termin do wniesienia odwołania otworzyło tym samym drogę do jego merytorycznego rozpatrzenia. Nie było więc przeszkód, aby wobec przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, od razu je rozpatrzeć. W szczególności przeszkodą taka nie było wydane wcześniej postanowienie Kolegium, że odwołanie wniesione zostało z uchybieniem terminu. Wskutek przywrócenia terminu do wniesienia odwołania wcześniejsze postanowienie stwierdzające uchybienie terminu w złożenie odwołania przestało mieć rację bytu. Jest to poniekąd skutkiem przyjęcia w orzecznictwie sądowym dyskusyjnego poglądu, iż postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania jest postanowieniem orzekającym co do istoty sprawy i kończącym postępowanie w II instancji. Wbrew zatem zarzutom skarżącego nie było potrzeby, aby Kolegium odrębnie (dodatkowo) i przed merytorycznym rozstrzygnięciem odwołania wypowiadało się jeszcze w przedmiocie swojego postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania i w tym zakresie orzekało. Wobec powyższego, Sąd uznał, że organy dokonały zgodnej z prawem oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wobec spełnienia wszystkich ustawowych wymogów za prawidłowe należy uznać stanowisko, że brak było podstaw do odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Orzeczono zatem jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.