II SA/Kr 1941/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek (spr.) Sędziowie NSA Grażyna Danielec NSA Piotr Lechowski Protokolant Dorota Hajto po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2005r sprawy ze skargi G. W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 2 lipca 2002r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania delegacji służbowych -skargę oddala- Decyzją z dnia [...] 2002r. [...] Komendant Powiatowy Policji w [...] - odmówił G.W. wydania delegacji służbowych na przejazdy z oraz do Wyższej Szkoły Policji w okresie przerw w nauce zarządzonych na podstawie rozkazów dziennych Komendanta Wyższej Szkoły Policji w okresie od dnia [...] 1999r. do [...] 2000r. Na uzasadnienie podano, że nieprawdziwe jest twierdzenie G. W. zawarte we wniosku, jakoby w okresie przerw w zajęciach nie miał możliwości zakwaterowania oraz wyżywienia na koszt Policji. Umożliwienie słuchaczom wyjazdów do miejsca zamieszkania w czasie przerw w nauce nie było obligatoryjnym opuszczeniem szkoły, a przywilejem. W przerwach tych istniała możliwość pozostania w szkole z zapewnieniem wyżywienia na koszt Policji włącznie, jednak policjant ten dobrowolnie opuszczał szkołę, a przeto rozliczenie kosztów tych podróży jako delegacji służbowych nie jest możliwe. Orzeczenie oparto o treść § 3 ust. 1 i 3 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 grudnia 1998r. w sprawie wysokości i warunków otrzymywania uposażenia oraz innych należności pieniężnych przysługujących policjantom skierowanym do szkoły lub na przeszkolenie albo studia w kraju (Dz.U. nr 161, poz. 1107). Od tej decyzji organu I instancji złożył odwołanie G. W.który zarzucił, że decyzję oparto tylko na jednym rozporządzeniu podczas, gdyż istnieją jeszcze inne unormowania pominięte w decyzji. Decyzją z dnia 2 lipca 2002 do [...] Komendant Wojewódzki Policji po rozpatrzeniu tego odwołania zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Na uzasadnienie decyzji Komendant Wojewódzki podzielił argumenty zawarte w decyzji organu I instancji. Z decyzją organu II instancji nie zgodził się G. W., który w skardze zarzucił, że wniósł o wyłączenie od prowadzenia postępowania administracyjnego w tej sprawie Komendanta Powiatowego Policji w [...] M.M., albowiem był on świadkiem w postępowaniu karnym prowadzonym przeciwko niemu. Podniósł, że Komendant powinien być wyłączony w sprawie, a decyzja wydana przez niego jest z tego względu rażąco naruszająca prawo - art. 24 § 3 kpa. Zarzucił, że w decyzji organy nie wyjaśniły, czy cyt. Rozporządzenie stanowi jedyną podstawę prawną, czy też istnieją inne akty prawne wydane na podstawie ustawy o Policji regulujące tę materię. Podał, że organy rażąco naruszyły prawo materialne wynikające z innych aktów prawnych, gdyż - jego zdaniem zarządzenie nr 46 Ministra Spraw Wewnętrznych z 10.05.1991r. w sprawie należności policjantów i funkcjonariuszy Urzędu Ochrony Państwa z tytułu podróży służbowych oraz Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 lipca 2002r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania policjantom należności za podróże służbowe i przeniesienia - stanowią podstawę do wypłaty delegacji służbowych policjantowi wracającemu do miejsca stałego pobytu w czasie przerw w zajęciach dydaktycznych w przypadku, gdy spowoduje to zmniejszenie łącznych kosztów podróży. Podał, że nie wiedział i nigdzie nie widział informacji o tym, że może pozostać na terenie szkoły w czasie przerw w nauce i dlatego wyjeżdżał na te okresy do miejsca stałego zamieszkania. Uważa, że jego pozostanie w szkole wiązało się z zakwaterowaniem i wyżywieniem i dlatego jego podróże do miejsca zamieszkania zmniejszały koszty podróży służbowych. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki wniósł o jej oddalenie uzasadniając jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i zaznaczył, że w tej sprawie skarżący zwracał się już pisemnie o zajęcie stanowiska w dniu [...] 2000r. i wówczas otrzymał w tej sprawie stosowną odpowiedź, czemu nie zaprzecza, a jedynie uważa, że sprawa nie została wyjaśniona na podstawie obowiązujących przepisów. Podano, że podane przez skarżącego przepisy dotyczą należności z tytułu podróży służbowych, podczas, gdy sprawa zwrotu kosztów przejazdu z i do szkoły uregulowana jest w prawidłowo przez organy podanych przepisach rozporządzenia z dnia 16.12.1998r. Zaznaczono, że skarżący wiedział o możliwości pozostania w szkole w czasie przerw w zajęciach, gdyż jeden raz skorzystał z tego uprawnienia - w dniach [...]. do [...].2000r. przebywał w Wyższej Szkole Policji, a nie wyjechał do miejsca zamieszkania. Organ stwierdził też brak podstaw do wyłączenia od udziału w postępowaniu Komendanta Powiatowego Policji w [...] W toku postępowania skarżący nadesłał pismo z dnia [...].2004r., w którym kwestionuje uprawnienie I zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji do - jak pisze - samodzielnego podejmowania decyzji administracyjnych podając jako podstawę wyrok NSA Ośrodek Zamiejscowy z dnia 6.02.2001 r. sygn. akt II SA/Lu 1266/00. Zdaniem skarżącego decyzja takiego organu jest nieważna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone przed tą datą, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. nr 153, poz. 1270) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi - zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - organy administracyjne obu instancji prawidłowo oparły rozstrzygnięcia o przepisy Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 grudnia 1998r. w sprawie wysokości i warunków otrzymywania uposażenia oraz innych należności pieniężnych przysługujących policjantom skierowanym do szkoły lub na przeszkolenie albo studia w kraju (Dz. U. Nr 161, poz. 1107). Przepisy te (uchylone z dniem 29.01.2003 r.) zostały wydane w oparciu o art. o treść art. 122 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (tekst jednolity: Dz.U. z 2002r., nr 7, poz. 58), z którego wynika, że "Policjant skierowany do szkoły lub na przeszkolenie albo na studia w kraju otrzymuje uposażenie oraz inne należności służbowe". M.in. te inne należności służbowe - ich wysokość i zasady otrzymywania oraz zasady rozliczania kosztów przejazdu czy podróży służbowych określiło w sposób szczegółowy cyt. wyżej Rozporządzenie z 1998r. Z § 3 tego Rozporządzenia wynika m. in. prawo policjanta do należności z tytułu podróży służbowej (określanej potocznie jako prawo do otrzymania i rozliczenia delegacji) w przypadku przejazdu do miejsca odbywania nauki w celu jej rozpoczęcia, przejazdu do miejsca pełnienia służby po ukończeniu nauki, jak również po upływie każdych sześciu tygodni nauki do miejsca stałego zamieszkania lub służby i z powrotem. Rozporządzenie to nie przewiduje możliwości zwrotu kosztów przejazdu (a tym samym wydania i rozliczenia delegacji) na okres przerw w zajęciach, które wiążą się z tym, że w tym czasie policjant ma możliwość zakwaterowania i wyżywienia na koszt Policji. Bez znaczenia w tym wypadku jest to, że koszt przejazdu policjanta do miejsca zamieszkania na ten okres i z powrotem byłby mniejszy od jego kosztu zakwaterowania i wyżywienia na terenie szkoły, albowiem przepisy nie przewidują dokonywania takich porównań i ewentualnej "zamiany" świadczeń przysługujących policjantowi w tym okresie. Podane przez skarżącego przepisy nie regulują odmiennie tej sytuacji, co oznacza, że wydane decyzje odpowiadaj ą prawu. Z akt wynika, że Komendant Powiatowy Policji – M. M. był przesłuchiwany w charakterze świadka w sprawie karnej G.W., a więc nie nastąpiło to w niniejszej sprawie. Z tego względu brak podstaw prawnych do wyłączenia Komendanta od prowadzenia niniejszego postępowania. Nieuzasadniony jest także zarzut skarżącego o braku uprawnień I zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji do podejmowania decyzji administracyjnych, albowiem w chwili wydawania zaskarżonej decyzji obowiązywały przepisy ustawy o Policji w brzmieniu - art. 6b. ust. 5: "W razie czasowej niemożności sprawowania funkcji przez komendanta wojewódzkiego Policji, zakres jego zadań i kompetencji rozciąga się na I zastępcę komendanta wojewódzkiego Policji". Uprawnienie I Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji wynikało więc wprost z przepisów ustawy, przy czym z uwagi na brak bliższego wyjaśnienia pojęcia "czasowej niemożności sprawowania funkcji" należy przyjąć, że każdorazowa nieobecność Komendanta z jakiegokolwiek powodu w chwili wydawania decyzji administracyjnej upoważniała jego I zastępcę do jej wydania. Mając powyższe na względzie - Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zawiera żadnego zarzutu mogącego być uwzględnionym i stwierdził, że organy obu instancji wydając zaskarżone decyzje nie naruszyły prawa - a przeto skargi nie uwzględnił i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł - jak w sentencji.