II SA/Kr 1949/02

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Tadeusza P. na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 21 czerwca 2002 r., (...) w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym - skargę oddala. Ostateczną decyzją Burmistrza Miasta Z. z dnia 14.05.1997 r. (...) nakazano Tadeuszowi P. 1/ zaprzestanie wykorzystywania magazynu pomocniczego wytwórni wód gazowanych jako hurtowni z artykułami spożywczymi oraz piwem, 2/ przywróć sposób użytkowania obiektu magazynu pomocniczego na opakowania wytwórni wód gazowanych do zgodnego z wydanym pozwoleniem na budowę. Powyższą decyzją wyznaczono również termin wykonania powyższych nakazów do dnia 31.07.1997 r. (...). We wszczętym w 2000 r. postępowaniu egzekucyjnym zmierzającym do wykonania nałożonego wyżej wymienioną decyzją na zobowiązanego obowiązku o charakterze niepieniężnym, zobowiązany wniósł zarzuty. Postanowieniem z dnia 8.11.2000 r. (...) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. odrzucił zarzuty zobowiązanego wobec ich bezzasadności. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że zarzuty zobowiązanego zmierzają do polemiki z wydanymi merytorycznymi orzeczeniami organów administracji publicznej nakładającymi na zobowiązanego określony obowiązek co wykracza poza przesłanki zarzutów art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 21.06.2002 r. (...), po rozpatrzeniu zażalenia zobowiązanego Tadeusza P., utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W ocenie organu II instancji nie zachodzą w sprawie podstawy do uchylenia skarżonego postanowienia organu I instancji. Postępowanie egzekucyjne zostało przeprowadzone zgodnie z wymogami art. 26 i art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /t.j. Dz.U. 1991 nr 36 poz. 161 ze zm./. Zgodnie z art. 29 tejże ustawy organ egzekucyjny bada dopuszczalność prowadzenia egzekucji administracyjnej, nie jest jednak upoważniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Argumenty w zażaleniu odnoszą się wyłącznie do prawidłowości decyzji będącej podstawą tytułu wykonawczego. Od tego postanowienia wniósł skargę w terminie do Naczelnego Sądu Administracyjnego Pan Tadeusz P., bez wniosku prawnego. W krótkim uzasadnieniu skargi podniósł, że zaskarżone postanowienie jest kontynuacją nieprawidłowości zrodzonych przez Urząd Miejski w Z. Bezprawne i stronnicze działanie Urzędu Miejskiego w Z. doprowadziło do wydania niesprawiedliwych decyzji a te stały się podstawą tytułu wykonawczego. W oparciu o taki zarzut, skarżący uznał zaskarżone postanowienie za krzywdzące i wniósł o rozpatrzenie jego skargi. W odpowiedzi na skargę, organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Rozpoznając wniesioną skargę, Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga jest bezzasadna, a jej podstawowy zarzut zmierzający do podważenia ostatecznej decyzji Burmistrza miasta Z., nakładającej na skarżącego obowiązki o charakterze niepieniężnym nie może być uwzględniony w świetle regulacji art. 29 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /t.j. Dz.U. 1991 nr 36 poz. 161 ze zm./. Wskazany przepis stanowi, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem egzekucyjnym, a zatem kwestionowanie zasadności tytułu wykonawczego nie może. odnieść skutku prawnego w postępowaniu egzekucyjnym. Zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji zostało wydane w postępowaniu egzekucyjnym. W tym postępowaniu zgodnie z powołanym wyżej art. 29 par. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny obowiązany jest badać z urzędu jedynie dopuszczalność egzekucji administracyjnej, a nie dokonywać jakichkolwiek weryfikacji ostatecznych decyzji merytorycznych, będących podstawą do wystawienia tytułu wykonawczego, a do tego zmierza skarga. W takim stanie prawnym powinnością organu egzekucyjnego jest zbadanie między innymi czy w sprawie egzekucyjnej nie zachodzą ustawowe przeszkody do jej prowadzenia określone w art. 33 tejże ustany o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Skarżący w skardze nie powołał się na istnienie którejkolwiek z tych ustawowych przeszkód w prowadzeniu egzekucji, a akta sprawy nie potwierdzają istnienia takiej przeszkody. Zgodnie z art. 16 par. 2 Kpa oraz art. 21 i art. 51 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Naczelny Sąd Administracyjny w ramach swej właściwości sprawuje kontrolę orzeczeń administracyjnych pod kątem ich zgodności z prawem, nie będąc związany granicami skargi. Naczelny Sąd Administracyjny kontrolując oba wydane w przedmiocie zarzutów postanowienia nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkującym ich wzruszeniu. Skarżący nie wykonał dobrowolnie nałożonych na niego obowiązków o charakterze niepieniężnym, a więc wszczęcie postępowania egzekucyjnego służącego doprowadzeniu do przymusowego wykonania przez niego orzeczonych obowiązków było w pełni uzasadnione i zgodne z obowiązującym prawem. Nie zostały naruszone przez oba organy egzekucyjne orzekające w sprawie istotne zasady postępowania egzekucyjnego jak również nie zachodzą w sprawie podstawy do przyjęcia niedopuszczalności egzekucji. Z tych względów nie ma podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi, co skutkować musi jej oddaleniem na zasadzie art. 27 ust. 1 powołanej wyżej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.