II SA/Kr 1966/98

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Jolanty M. i Stanisława M. na decyzję Wojewody T. z dnia 27 lipca 1998 r., (...) w przedmiocie odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji o zezwoleniu na użytkowanie garażu - uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, (...). Decyzją Prezydenta Miasta T. z dnia 10.02.1998 r. (...), wydaną na podstawie art. 21, art. 42 i art. 54 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229/ w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414/ i na podstawie art. 4 ustawy z dnia 24 listopada 1995 r. o zmianie zakresu działania niektórych miast oraz o miejskich strefach usług publicznych /Dz.U. nr 141 poz. 692/ zatwierdzono powykonawczy projekt zagospodarowania działki nr 185/1 obr. 229, położonej w T. przy ulicy B.; zatwierdzono projekt budowlany powykonawczy garażu murowanego na tej działce oraz udzielono Bronisławowi G. pozwolenia na użytkowanie tegoż garażu. Decyzja ta skierowana była do Bronisława G., T. Spółdzielni Mieszkaniowej w T., Szkoły Podstawowej nr 3 w T. oraz do Czesława Z. Następnie postanowieniem Prezydenta Miasta T. z dnia 15.04.1998 r. (...), wydanym na podstawie art. 145 par. 1 pkt 4 Kpa wznowiono postępowanie administracyjne zakończone powyżej opisaną decyzją Prezydenta Miasta T. z dnia 10.02.1998 r. W uzasadnieniu tego postanowienia powołano pismo Jolanty M. i Stanisława M. z dnia 31.03.1998 r., w którym osoby te zarzuciły, że mieszkańcy sąsiedniego budynku nr 7 przy ulicy B. nie zostali uznani za strony postępowania zakończonego decyzją z dnia 10.02.1998 r. na skutek czego decyzja ta wydana została z naruszeniem prawa. Z kolei decyzją Prezydenta Miasta T. z dnia 14.05.1998 r. (...), wydaną na podstawie art. 151 par. 1 pkt 1 Kpa odmówiono uchylenia decyzji z dnia 10.02.1998 r. zatwierdzającej projekty powykonawcze zagospodarowania działki i budowlany garażu oraz udzielającej zezwolenia Bronisławowi G. na użytkowanie garażu wzniesionego na działce nr 185/1 z obrębu 229 w T. Uzasadniając odmowę uchylenia decyzji, organ administracji wskazał, że Jolanta M. i Stanisław M. są mieszkańcami budynku nr 7 przy ulicy B. w T., stanowiącego własność T. Spółdzielni Mieszkaniowej. Zajmują mieszkania w oparciu o spółdzielcze prawa /lokatorskie bądź własnościowe/ do tych lokali. Tytuł prawny do działki nr 185/1 posiada T. Spółdzielnia Mieszkaniowa a nie lokatorzy budynku nr 7. Z tego też względu Jolanta M. i Stanisław M. nie są stronami w sprawie, w której wydano decyzję z dnia 10.02.1998 r. i w związku z tym nie zachodzą okoliczności wymienione w przepisie art. 145 par. 1 pkt 4 Kpa. Po rozpatrzeniu odwołania Jolanty M. i Stanisława M. Wojewoda T. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia 14.05.1998 r. o odmowie uchylenia decyzji z dnia 10.02.1998 r. Wojewoda podzielił pogląd organu I instancji co do tego, że osoba zajmująca lokal mieszkalny w oparciu o spółdzielcze prawo do tego pomieszczenia nie jest stroną postępowania w sprawie budowlanej, dotyczącej obiektu sąsiadującego z budynkiem obejmującym te lokale. Stroną tego postępowania jest tylko spółdzielnia mieszkaniowa jako właściciel budynku. Stanowisko powyższe oraz rozstrzygnięcie o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji Wojewoda Tarnowski zawarł w swej decyzji z dnia 27.07.1998 r. (...), wydanej na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa. Powyższa decyzja Wojewody T. z dnia 27.07.1998 r. zaskarżona została do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargą wniesioną przez Jolantę M. i Stanisława M. Skarżący zarzucili, że T. Spółdzielnia Mieszkaniowa w T. wyrażając zgodę inwestorowi Bronisławowi G. na użytkowanie samowolnie wzniesionego garażu dysponowała jedynie aprobatą tego stanowiska 7 lokatorów spośród 27 mieszkańców budynku nr 7 przy ulicy B. w T. W tej sytuacji Spółdzielnia nie powinna wyrażać zgody na użytkowanie garażu przez inwestora. Obiekt ten przy tym został wzniesiony niezgodnie z przepisami i powoduje zagrożenie pożarem bloku mieszkalnego. Wskazując na powyższe okoliczności skarżący domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji. Wojewoda T. wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację powoływaną w jego uzasadnieniu. Rozpoznając skargę Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Uznać należy za trafne stanowisko organów administracji co do tego, że osoby zajmujące lokale mieszkalne w oparciu o spółdzielcze prawa do tych mieszkań nie są stronami w rozumieniu art. 28 Kpa w postępowaniach administracyjnych dotyczących innych obiektów budowlanych, usytuowanych na nieruchomości na której znajduje się stanowiący własność spółdzielni mieszkaniowej budynek obejmujący wyżej wymienione lokale mieszkalne. Pomimo słuszności tego stanowiska zaskarżonej decyzji nie można jednak uznać za zgodną z prawem. Przede wszystkim bowiem, stosownie do przepisu art. 145 par. 1 Kpa wznowienie postępowania administracyjnego może mieć miejsce wówczas, gdy postępowanie to zakończone zostało decyzją ostateczną. W rozpatrywanym zaś przypadku nie wiadomo czy decyzja Prezydenta Miasta T. z dnia 10.02.1998 r. była ostateczna w chwili złożenia przez Jolantę M. i Stanisława M. pisma z dnia 31.03.1998 r., zakwalifikowanego jako żądanie wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 10.02.1998 r. Brak jest dowodów doręczenia jej wszystkim adresatom i nie jest pewne czy i kiedy doręczenia te miały miejsce oraz czy od decyzji tej nie było wnoszone odwołanie. Niezależnie od tej wadliwości postępowania, nie jest prawidłowe rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. Jeżeli bowiem organ administracji ustala i przyjmuje, że żądanie wznowienia postępowania nie pochodzi od strony, winien wówczas wydać decyzję o odmowie wznowienia /por. B. Adamiak i J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz W-wa 1996 r. str. 653/, a jeżeli już wcześniej postępowanie zostało wznowione w wyniku wadliwej oceny uprawnień określonego podmiotu do wystąpienia z żądaniem wznowienia pomimo, że podmiot ten uprawnień takich nie posiadał, gdyż nie był stroną, wówczas postępowanie jako bezprzedmiotowe winno zostać umorzone. Wobec stwierdzenia powyższych wadliwości postępowania należało uchylić zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji, działając na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ w związku z art. 7 Kpa, art. 77 par. 1 Kpa i art. 145 par. 1 Kpa oraz art. 149 par. 3 Kpa. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło po myśli przepisu art. 55 ust. 1 powołanej wyżej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.