II SA/Kr 198/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie: WSA Paweł Darmoń (spr.) WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Muszynie na uchwałę nr XXXVII.505.2013 Rady Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna z dnia 26 września 2013 r. w sprawie zatwierdzenia taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę na okres od 1 listopada 2013 r. do 31 października 2014 r. na terenie wsi Powroźnik stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej tabeli nr 2 znajdującej się w jej załączniku nr 1. Prokurator Rejonowy w Muszynie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę nr XXXVII.505.2013 Rady Miasta i Gminy Uzdrowiskowej w Muszynie z dnia 26 września 2013 roku w sprawie zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę na okres od 1 listopada 2013 r. do 31 października 2014 r. na terenie wsi Powroźnik, w części dotyczącej § 1 zatwierdzającego w załączniku do uchwały Tabelę nr 2 stanowiącą o opłacie za przyłączenie do urządzeń wodociągowych. Uchwale tej zarzucił naruszenie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 z poz. zm.) i art. 24 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. Nr 72, poz. 747 z późn. zm.) - poprzez uznanie, że przepisy te stanowią w rzeczywistości podstawę prawną nałożenia na mieszkańców w drodze uchwały Rady Miejskiej obowiązku ponoszenia opłat za przyłączenie do sieci wodociągowej. Na podstawie tych zarzutów wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w zaskarżonej części. W uzasadnieniu skargi zwrócił uwagę, że zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie m.in. art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym i art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Powołane przez Radę Miasta i Gminy Uzdr. Muszyna przepisy nie mogą stanowić podstawy do nałożenia w drodze uchwały obowiązku uiszczenia stosownej opłaty, jako kosztu przyłączenia do sieci wodociągowej, na który składają się też koszty przeprowadzenia prób technicznych przyłącza wybudowanego przez odbiorcę. Zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego, posiada bowiem cechy ogólności, generalności i abstrakcyjności, określa bowiem adresata poprzez wskazanie jego cech nie wymieniając go z nazwy, dyspozycja określa postępowanie adresata i ma zastosowanie do wielu powtarzalnych okoliczności, stanowi podstawę do uiszczenia opłaty w zamian za włączenie się do sieci wodociągowej. W polskim systemie prawa żaden przepis nie daje radzie uprawnień do ogólnego wprowadzania opat w drodze regulacji prawnych powszechnie obowiązujących. Art. 24 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków dotyczy jedynie zatwierdzania taryf rozumianych jako podanych do wiadomości publicznej cen za zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków i nie można na podstawie tego przepisu wysnuwać wniosku, jakoby stanowił on podstawę do nakładania jednorazowych opłat za przyłączenie do sieci wodociągowej bądź kanalizacyjnej. Jako takie stanowi przekroczenie delegacji ustawowej (wyroku WSA w Krakowie z dnia 11 kwietnia 2017r. sygn. III SA/Kr 91/17). Ponadto zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, przedsiębiorstwo wodociągowo - kanalizacyjne jest obowiązane przyłączyć do sieci nieruchomości osoby ubiegającej się o przyłączenie nieruchomości do sieci, jeżeli są spełnione warunki przyłączenia określone w regulaminie dostarczania wody i odprowadzania ścieków oraz istniej ą techniczne możliwości świadczenia usług. Art. 3 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków przewiduje, że zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków jest zadaniem własnym gminy. Nadto przepis art. 15 pkt 1 tej ustawy stanowi, iż przedsiębiorstwo wodociągowo - kanalizacyjne jest obowiązane zapewnić budowę urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych, ustalonych przez gminę w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, w zakresie uzgodnionym w wieloletnim planie rozwoju i modernizacji, o którym mowa w art. 21 ust. 1 ustawy. Jedynie realizację budowy przyłączy do sieci oraz studni wodomierzowej, pomieszczenia przewidzianego do lokalizacji wodomierza głównego i urządzenia pomiarowego zapewnia na własny koszt osoba ubiegająca się o przyłączenie do nieruchomości do sieci (art. 15 ust. 2 cytowanej ustawy). Zwrócono też uwagę, że pomimo tego, że skarżona uchwała miała charakter okresowy, to jednak wywołała skutki prawne od wejścia jej do obrotu prawnego, do dnia utraty mocy. Na jej podstawie pobierano opłaty, co ma istotne znaczenie dla kwestii wynagrodzenia szkody, jaka została wyrządzona przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej oraz zakazu zamykania komukolwiek drogi sądowej do dochodzenia naruszenia jego wolności i praw. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna wniósł o jej oddalenie. Zwrócono uwagę, że skarga została złożona po terminie określonym w art. 53 ustawy p.p.s.a oraz przez podmiot nieuprawniony w stosunku do art. 53 § 3 ustawy p.p.s.a tj. instytucję, którą jest Prokuratura Rejonowa w Nowym Sączu, o czym świadczy określenie pozycji skarżącego w skardze z dnia 29 grudnia 2017 roku. Zgodnie z art. 53 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do złożenia skargi uprawniony jest Prokurator, nie zaś instytucja w postaci Prokuratury Rejonowej w Muszynie. Skarżącym literalnie określonym w skardze jest Prokuratura Rejonowa w Muszynie, czyli instytucja-jednostka, a nie Prokurator który wstępuje w postępowanie przed WSA. W związku z czym nie ma tu zastosowania norma określona w art. 53 § 3 ustawy p.p.s.a. Przypomniano dalej, iż art. 70 ustawy prawo o prokuraturze stanowi, iż: "Jeżeli uchwała lub zarządzenie organu samorządu terytorialnego albo rozporządzenie wojewody są niezgodne z prawem, prokurator zwraca się do organu, który je wydał, o ich zmianę lub uchylenie albo kieruje wniosek o ich uchylenie do właściwego organu nadzoru; w przypadku uchwały lub zarządzenia organu samorządu terytorialnego prokurator może także wystąpić o stwierdzenie ich nieważności do sądu administracyjnego". Jednakże w przedmiotowej sprawie Prokurator Rejonowy z takiej możliwości wystąpienia do Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna nie skorzystał. Przepis ten jednocześnie nie stanowi legitymacji prawnej do występowania jako strony skarżącej Prokuratury Rejonowej w Muszynie, natomiast jednoznacznie określa stronę postępowania jako Prokuratora. Ponadto strona przeciwna podkreśliła, iż zaskarżona uchwała funkcjonowała w obrocie prawnym do dnia 31 października 2014 r. Dodatkowo, uchylenie uchwały w odniesieniu do jej skutków nie blokuje prawa do skorzystania ze skargi na przedmiotową uchwałę, w związku z czym stwierdzenie jej nieważności jest bezzasadne. Według stanu prawnego obowiązującego na dzień podejmowania przedmiotowej uchwały, Rada Gminy zobligowana była do podejmowania uchwały o zatwierdzeniu taryf, na podstawie art. 24 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. W czasookresie wskazanym w skardze - to jest w okresie od 1 listopada 2013 r. do 31 października 2014 r., dotyczącym uchwały podjętej w dniu 26 września 2013 roku, w polskim ustawodawstwie istniał szereg wątpliwości dotyczących zastosowania art. 24 o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Problem natury prawnej był tak doniosły, iż w związku z ujawnionymi rozbieżnościami w wykładni prawa oraz rozwiązaniami przyjmowanymi przez poszczególne jednostki, zaszła konieczność wydania w dniu 11 kwietnia 2017 r. Wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 91/17, po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Nowym Wiśniczu z dnia 30 kwietnia 2015 r. nr VIII/56/15 w sprawie zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. Stanowisko judykatury zostało w całości uwzględnione przez Radę Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna przy podejmowaniu kolejnej uchwały obejmującej stawki za okres od 1 listopada 2017 r. do 31 października 2018 r. Uchwała ta, podjęta już po zaprezentowaniu aktualnego stanowiska przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w przywołanym orzeczeniu, które należy przypomnieć zapadło dnia 11 kwietnia 2017 roku, jest zgodna ze stanowiskiem prezentowanym przez Prokuratora Rejonowego w przedmiotowej skardze, z tego również względu nie podlega zaskarżeniu w żadnym zakresie. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) - dalej "p.p.s.a." - kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego, jak również inne niż określone w pkt 5 akty organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 6). Z kolei zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zawartych w odpowiedzi na skargę zarzutów dotyczących złożenia skargi po terminie oraz przez podmiot nieuprawniony. Ich ewentualne uwzględnienie skutkowałoby bowiem odrzuceniem skargi i uniemożliwiło merytoryczne jej rozpoznanie. W kwestii zachowania terminu do wniesienia skargi trzeba zwrócić uwagę, że w dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935) - dalej jako "ustawa nowelizująca". Wprowadziła ona zmiany między innymi w zakresie art. 52 i 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.). Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej - przepisy art. 52 i art. 53 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak również przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Wynika z tego, że dla ustalenia, która wersja przepisów art. 52 i 53 ustawy p.p.s.a. ma zastosowanie w danej sprawie rozstrzygająca jest nie data wniesienia skargi, lecz data wydania zaskarżonego aktu. Niewątpliwie zaskarżona uchwała została uchwalona przed wejściem w życie ustawy nowelizującej, (co nastąpiło 1 czerwca 2017 r.), a zatem zastosowanie w niniejszej sprawie znajdą przepisy art. 52 i 53 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.). Zgodnie z art. 53 § 3 p.p.s.a. w brzmieniu mającym zastosowanie w tej sprawie "Prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka mogą wnieść skargę w terminie sześciu miesięcy od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej, a w pozostałych przypadkach w terminie sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie aktu lub podjęcia innej czynności uzasadniającej wniesienie skargi. Termin ten nie ma zastosowania do wnoszenia skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej." Skoro, jak już wcześniej wyjaśniono, zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego, to Prokurator mógł wnieść skargę na tę uchwałę w każdym czasie. Bezzasadny jest również zarzut, że skarga jest wnoszona przez Prokuraturę, czego ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje. W nagłówku skargi rzeczywiście określono skarżącego jako "Prokuraturę Rejonową w Muszynie", jednakże pod skargą podpisał się Prokurator Rejonowy R. G., a zatem uznać należy, że skargę wnosi właśnie Prokurator. Tak też przyjęto rozpoznając niniejszą sprawę. Jak wynika z powyższego – w niniejszej sprawie nie zachodziły podstawy do odrzucenia skargi. Podlegała ona zatem merytorycznej kontroli. Kontrola dokonana przez sąd administracyjny następuje wyłącznie pod kątem legalności, a nie celowości podjęcia uchwały lub zastosowanych konkretnych rozwiązań. Zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego i stanowi źródło prawa powszechnie obowiązującego na obszarze w niej wskazanym. Zawiera normy generalne, skierowane do mieszkańców gminy, których nieruchomości są podłączane do gminnej sieci wodociągowo-kanalizacyjnej. Opłata wprowadzona zaskarżoną uchwałą ma charakter daniny publicznej z narzuconym elementem przymusu po stronie świadczeniobiorcy, co jest niedopuszczalne w świetle obowiązujących przepisów prawa. Warunkiem przyłączenia się do sieci wodociągowej lub kanalizacyjnej jest uiszczenie opłaty, która została wprowadzona przy wykorzystaniu władztwa publicznego gminy. Jako podstawę prawną uchwały wskazano art. 18 ust 2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r poz. 594 ze zm.) – dalej "u.s.g." i art. 24 ust 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2006 r. Nr 123 poz. 858 ze zm.). Wniesiona skarga jest zasadna. W rzeczywistości, bowiem te przepisy nie mogą stanowić podstawy dla podjęcia zaskarżonej uchwały w zakresie tabeli nr 2 zawartej w załączniku nr 1 do uchwały. Art. 18 ust. 2 pkt 15 u.s.g. upoważnia organy gminy do "stanowienia w innych sprawach zastrzeżonych ustawami do kompetencji rady gminy" i samodzielnie nie stanowi delegacji do stanowienia prawa. Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, taryfy podlegają zatwierdzeniu w drodze uchwały rady gminy. Według art. 24 ust. 6 Rada gminy może podjąć uchwałę o dopłacie dla jednej, wybranych lub wszystkich taryfowych grup odbiorców usług. Dopłatę gmina przekazuje przedsiębiorstwu wodociągowo-kanalizacyjnemu. Wymieniony w uchwale przepis art. 24 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków dotyczy zatwierdzania taryf - rozumianych, jako zestawienie ogłoszonych publicznie cen i stawek opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków oraz warunki ich stosowania (art. 2 pkt 12 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków), nie zawiera natomiast podstawy do nakładania jednorazowych opłat za przyłączenie (pierwsze i każde dodatkowe) do sieci wodociągowej, czy kanalizacyjnej. Brak również podstaw prawnych do podjęcia przedmiotowej uchwały w kwestionowanym zakresie w innych przepisach prawa obowiązujących w chwili podejmowania uchwały. Podstawy takiej nie stanowią przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2016 r. poz. 2147 ze zm.) ani ustawa z dnia 20 grudnia 1996 r o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 2016 r. poz. 573 ze zm.) - wyrok NSA w Warszawie z dnia 17 maja 2002 r , sygn. akt I SA 2793/01. Braku podstawy prawnej do ustalania przez radę gminy opłat za przyłączenie do sieci wodociągowej lub kanalizacyjnej nie zmienia fakt, że zgodnie z § 5 pkt 7 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz. U. z 2006 r., nr 127, poz. 886) taryfy zawierają m.in. stawkę opłaty za przyłączenie do urządzeń wodociągowo-kanalizacyjnych, będących w posiadaniu przedsiębiorstwa, wynikającą z kosztów przeprowadzenia prób technicznych przyłącza wybudowanego przez odbiorcę usług. Rozporządzenie, jako akt podustawowy nie może stanowić podstawy do nakładania obowiązku normatywnego nieznajdującego podstaw w przepisach rangi ustawowej. Regulacje art. 24 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, wedle intencji ustawodawcy, mają chronić interesy odbiorców usług świadczonych przez przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne. Ochrona ta ma zapobiec nadmiernemu i nieuzasadnionemu wzrostowi cen za usługi świadczone przez te przedsiębiorstwa. Przepisy te, rozpatrywane w płaszczyźnie relacji pomiędzy podmiotem administrującym a podmiotem administrowanym, zawierają normy kompetencyjne uprawniające radę gminy do konkretnego działania (M. Matczak, Kompetencja organu administracji publicznej, Kraków 2004, s. 58 i s. 60). Pojęcie "taryfy", o której mowa w art. 24 ust. 1 ustawy, z uwagi na jej zdefiniowanie w art. 2 pkt 12 ustawy, należy rozumieć jako zestawienie ogłoszonych publicznie cen i stawek opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków oraz warunki ich stosowania. Postępowanie taryfowe inicjuje wniosek przedsiębiorstwa, składany wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta) w terminie 70 dni przed planowanym dniem wejścia w życie taryf (art. 24 ust. 2 ustawy). Przepisy ustawy obligują przedsiębiorstwo do dołączenia do wniosku dokumentów, w postaci szczegółowej kalkulacji cen i stawek opłat oraz aktualnego planu (art. 24 ust. 3 ustawy). Przed podjęciem przez radę gminy uchwały w przedmiocie zatwierdzenia określonych przez wnioskodawcę stawek opłat, organ wykonawczy gminy dokonuje wstępnej analizy wniosku. W tym zakresie wójt (burmistrz, prezydent miasta) został wyposażony w kompetencje dwojakiego rodzaju: 1) do sprawdzenia, czy taryfy i plan zostały opracowane zgodnie z przepisami ustawy, oraz 2) do weryfikacji kosztów związanych ze świadczeniem usług, poniesionych przez przedsiębiorstwo w poprzednim roku obrachunkowym, ustalonych na podstawie ewidencji księgowej (art. 24 ust. 4 ustawy), pod względem celowości ich ponoszenia. W wyniku analizy dokonywanej przez organ wykonawczy organ stwierdza, czy taryfy proponowane przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne odpowiadają prawu i czy podane we wniosku koszty znajdują swoje uzasadnienie. Wójt (burmistrz, prezydent miasta) bada legalność taryf oraz zasadność poniesionych przez przedsiębiorcę wydatków, w oparciu o które został sporządzony cennik usług. Przeprowadzenie analizy z punktu widzenia legalności taryf sprowadza się do analizy art. 20 ustawy o zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków i oceny tego, czy opracowane taryfy odpowiadają określonym w nim wymaganiom. Jednym z nich jest wskazany w art. 20 ust. 4 pkt 1 ustawy obowiązek uwzględnienia przy ustalaniu taryf kosztów związanych ze świadczeniem usług, poniesionych w poprzednim roku obrachunkowym. Weryfikacji podlegają koszty, które przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne ustala w oparciu o dokumentację księgową. Mając to wszystko na uwadze stwierdzić należy, jak słusznie zarzuca skarga, że przepisy prawa nie dają podstawy do nałożenia w drodze uchwały rady gminy obowiązku ponoszenia opłat za wykonywanie usługi przyłączenia nieruchomości do sieci wodociągowych, określonych w uchwale jako - "wynikające z przeprowadzenia prób technicznych". Skutkiem stwierdzenia braku podstawy prawnej jest stwierdzenie nieważności uchwały w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę przywołano stanowisko WSA w Krakowie zawarte w wyroku z dnia 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 91/17 – wywodząc, że przed wydaniem tego wyroku istniały wątpliwości interpretacyjne, co do możliwości ustalania opłat za przyłączenie do sieci wodociągowej. Trzeba jednak podkreślić, że fakt wydania zaskarżonej uchwały przed wydaniem tego wyroku nie może w żaden sposób usprawiedliwiać wydania zaskarżonej uchwały bez podstawy prawnej, a w szczególności nie może prowadzić do oddalenia skargi. Uchwała miała charakter okresowy, jednak wywołała skutki prawne od dnia jej wejścia w życie do dnia utraty mocy obowiązującej, które nie zostały dotychczas usunięte. Uzasadnia to wydanie wyroku, mimo, że zaskarżony akt prawa miejscowego już nie obowiązuje. Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe okoliczności Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej tabeli nr 2 znajdującej się w jej załączniku nr 1 - na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a.