II SA/Kr 1992/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Kisiel (spr) Sędziowie AWSA Dorota Dąbek NSA Piotr Lechowski Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2005 r sprawy ze skargi M. S. , L.S., M.S. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 28 czerwca 2002 r Nr [...] w przedmiocie przywrócenia do stanu poprzedniego pasa drogi i kary pieniężnej skargę oddala W czasie oględzin w dniu [...] 2002 r. (karta nr 2) pracownicy organu administracyjnego stwierdzili, że w granicach pasa drogowego strona dokonała zasypania rowu na długości 17 mb i wyplantowania gruntu zmieniającego ukształtowanie terenu oraz samowolnie wykonała zjazd z drogi krajowej nr 28 na długości 9,5 mb i szerokości 5 mb. Strona uczestnicząca w oględzinach podkreślała tymczasowy charakter wykonanego zjazdu. Natomiast nie ustosunkowała się do ustaleń na temat zasypania rowu. W decyzji z dnia [...] 2002 r., a następnie w zaskarżonej decyzji z dnia 28 czerwca 2002 r., organ administracyjny uznał za udowodnione, że strona samowolnie zajęła 119 m2 pasa drogowego zasypując rów, za co wymierzył karę w wysokości [...] zł za okres od [...] do [...] 2002 r. Dodatkowo nakazano zlikwidowanie samowolnie wykonanego zjazdu. Strona otrzymała wcześniej negatywną decyzję organu administracyjnego z dnia [...] 2001 r., a mimo to w tym miejscu wykonała samowolnie zjazd. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego strona domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji. Strona twierdziła, że pasa drogowego nie zajęła, a jedynie wykonała prace porządkowe. Całkowicie odrzuciła twierdzenie organu, jakoby zasypała rów, albowiem według strony rów taki nie istniał już 1999 r. Organ administracyjny wniósł o oddalenia skargi uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem materialnym i została wydana po należytym przeprowadzeniu czynności wyjaśniających. Na mapie przedłożonej przez stronę widać rów wzdłuż drogi. Wizja z udziałem strony dostarczyła wystarczającej wiedzy o sytuacji w terenie. Zasypanie rowu i wykonanie zjazdu spowodowało brak prawidłowego odpływu wody z drogi. Zaznaczenie prac na mapie dowodzi, że prace wykonano w obrębie pasa drogowego, mimo braku posiadania zezwolenia zarządcy drogi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Stan faktyczny można uznać za należycie wyjaśniony . Niesporne jest przeprowadzenie oględzin miejsca przeprowadzonych prac i dokonanie pomiarów. Strony w żadnym momencie nie kwestionują prawidłowości sporządzenia protokołu. Dlatego ustalenia tam poczynione mogły być podstawą rozstrzygnięcia zawartego w decyzji. Strona nie zaprzecza, że wykonała prace w obrębie pasa drogowego umożliwiające zjazd z drogi w miejscu niezaakceptowanym przez organ administracyjny. Kwalifikowanie przez stronę tego zjazdu jako tymczasowego nie ma znaczenia do sprawy, skoro strona nie mogła wykonywać żadnych prac do czasu uzyskania zezwolenia zarządcy drogi. Strona nie twierdzi, jakoby takim zezwoleniem dysponowała. Dokumentacja geodezyjna terenu, zarówno przygotowana przez organ, jak i przedstawiona przez stronę dowodzi, że całość prac wykonano w obrębie pasa drogowego. Na planie przedstawionym przez stronę zaznaczona jest rura przepustowa o średnicy -50 cm i rów w miejscu, który strona wyplantowała. Położenie rury pod wykonanym zjazdem dowodzi, że strona dostrzegała potrzebę odprowadzenia wody w jednej strony zjazdu (gdzie istnieniu rowu strona nie zaprzecza) do miejsca po drugiej stronie zjazdu, gdzie strona teren wyplantowała. Strona przyznaje iż teren wyplantowała, ale zaprzecza by wcześniej był rów co jednak nie jest wiarygodne w świetle wspomnianego projektu przygotowanego na zamówienie strony przez uprawnionego rzeczoznawcę. Na takiej podstawie można uznać za adekwatnie wyjaśniony i udokumentowany fakt wejścia przez stronę z pracami w pas drogowy celem zasypania rowu i wyplantowania terenu bez pozwolenia zarządcy drogi. Obliczenie wysokości kary nie budzi zastrzeżeń. Organ wskazał podstawę prawną sposobu obliczenia wysokości kary. Ustalenie wysokości kary ma charakter deklaratoryjny. Zadaniem organu jest tylko wykorzystanie ustaleń faktycznych, co też w decyzji uczyniono. Organ przyznał, że dopuścił się uchybienia proceduralnego nie wyznaczając stronie terminu i miejsca zapoznania się z materiałami dowodowymi. Niemniej strona skutecznie zażądała ponownego rozpoznania sprawy, a poczynione ustalenia mają oparcie w materiale dowodowym. Dlatego Sąd ocenił, że powyższe uchybienie nie miało wpływu na wynik postępowania w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr 153, poz.1270, zm. Dz.U. r.2004, nr 162, poz.1692).