II SA/Kr 20/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Krystyna Daniel (spr.) Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2012 r. sprawy ze skargi "A" Sp. komandytowa z siedzibą w K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 2 listopada 2011 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych i zmiany sposobu użytkowania obiektu I. uchyla zaskarżoną decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego "A" Sp. komandytowa z siedzibą w K. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 2 marca 2011 r. "A. " spółka komandytowa z siedzibą w K. zgłosiła zamiar zmiany sposobu użytkowania części obiektu budowlanego, tj. kondygnacji 8 i 9 obiektu zlokalizowanego przy ul. [...] w K. oraz zamiar wykonania robót budowlanych celem adaptacji wyżej podanej powierzchni na powierzchnię o charakterze biurowym, na działkach nr [...] ,[...] [...] obr. [...] jednostka ewidencyjna Ś. . Postanowieniem z [...]marca 2011 r. Prezydent Miasta K. nałożył na wnioskodawcę obowiązek uzupełnienia zgłoszenia w sposób wskazany w postanowieniu w terminie do 4 kwietnia 2011 r. Decyzją z[...] kwietnia 2011 r. Prezydent Miasta K. , na podstawie art. 71 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 234, póz. 1623 ze zm.), wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru zmiany sposobu użytkowania części obiektu budowlanego, określonej przez inwestora jako zmiana sposobu użytkowania części obiektu budowlanego tj. kondygnacji 8 i 9, zlokalizowanego przy ul. [...] w K. oraz zamiar wykonania robót budowlanych celem adaptacji wyżej podanej powierzchni na powierzchnię o charakterze biurowym, nr działkach nr[...] , [...] [...]jednostka ewidencyjna [...] Wojewoda decyzją z[...] lipca 2011 r., znak: [...] działając na podstawie art. 71 ust. 5 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i art. 138 § 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K. z [...] kwietnia 2011 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Prezydent Miasta K. decyzją z[...] sierpnia 2011 r., na podstawie art. 71 ust. 5 pkt 1 ustawy z 7. 07. 1994 r. Prawo budowlane, wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania przez: A. spółka komandytowa z siedzibą w K. zmiany sposobu użytkowania określonej jako "zmiana sposobu użytkowania części tj. pięter 8 i 9, obiektu budowlanego zlokalizowanego przy ul. [...] w K. oraz zamiaru wykonania robót budowlanych celem adaptacji wyżej wymienionej powierzchni na powierzchnię o charakterze biurowym - działki nr [...] ,[...] ,[...] obr [...] ". W uzasadnieniu organ wskazał, że w związku z planowaną zmianą sposobu użytkowania projektuje się wydzielenie pomieszczeń zaplecza socjalnego oraz pomieszczeń higieniczno- sanitarnych za pomocą lekkich, mobilnych przegród systemowych (zgodnie z przedłożonymi rysunkami ścianki działowe w technologii GK na metalowych słupkach). Projektuje się na wyżej powołanych ściankach montaż urządzeń sanitarnych w pomieszczeniach sanitarnych i pomieszczeniach zaplecza socjalnego oraz montaż dodatkowych opraw oświetleniowych, urządzeń nawiewno-wywiewnych wentylacji mechanicznej na całej powierzchni, której dotyczy zmiana sposobu użytkowania, co stanowi rozbudowę instalacji wewnętrznych. Nadto organ wskazał, że przedłożona została decyzja Wojewody z [...] czerwca 2010r. . znak [...] uchylająca decyzję Prezydenta Miasta K. znak [...] i orzekającą "o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu na wykonanie robót budowlanych polegających na zainstalowaniu przegród akustycznych pionowych i poziomych stanowiących urządzenia tłumiące hałas pochodzący od urządzeń technicznych". Przedmiotowe przegrody akustyczne zamontowano do istniejącej konstrukcji stalowej znajdującej się na dachu budynku. Zdaniem organu l instancji nie można uznać, iż zmiana sposobu użytkowania przestrzeni przeznaczonej dla urządzeń technicznych, a powstałą wskutek wykonania robót budowlanych określonych w ww. decyzji Wojewody jako - "montaż osłon akustycznych - przegród wygłuszających hałas pochodzący od urządzeń technicznych i stanowiących urządzenie związane z budynkiem i polepszające komfort jego użytkowania", jest zmianą sposobu użytkowania dwóch kondygnacji tego budynku w myśl przepisów ustawy Prawo budowlane. Dalej organ wskazał, że rozbudowa wewnętrznych instalacji nie jest budową ani robotami budowlanymi, które można zakwalifikować jako wymienione w art. 29 ustawy Prawo budowlane i które mogą być wykonywane w oparciu o zgłoszenie. Zgodnie zatem z art. 71 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo budowlane właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga wykonania robót budowlanych, objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Odwołanie od ww. decyzji wniosła " A. " spółka komandytowa z siedzibą w K. . Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 107 § 3 w związku art. 7 oraz z art. 77 § 1 kpa, poprzez nierzetelne przedstawienie stanu faktycznego sprawy, co doprowadziło do błędnej konkluzji o braku podstaw do zmiany sposobu użytkowania piętra 8 i 9, - art. 107 § 3 w związku z art. 11 kpa poprzez niewyjaśnienie zasadności przesłanek, jakimi organ się kierował przy załatwieniu sprawy, a w szczególności wobec nieprecyzyjnych i niejasnych twierdzeń, iż: zmiana sposobu użytkowania przestrzeni przeznaczonej dla urządzeń technicznych - już dokonana nie jest zmianą sposobu użytkowania dwóch kondygnacji tego budynku w myśl przepisów ustawy Prawo budowlane oraz, że rozbudowa wewnętrznych instalacji co do zasady wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, podczas gdy skoro przebudowa sieci elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych i telekomunikacyjnych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 2 pkt 11 ww. ustawy), to uzupełnienie istniejącej infrastruktury, niebędące jej przebudową nie tyle nie wymaga pozwolenia na budowę, co także nie podlega zgłoszeniu. -art. 10 kpa poprzez uniemożliwienie stronie odwołującej się wypowiedzenia się co do całości zebranego w sprawie materiału. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu. Wojewoda decyzją z [...] listopada 2011 r., znak: [...] na podstawie art. 81 ust. 1 i 82 ust. 3 oraz art. 71 ust. 5 pkt 1 ustawy Prawo budowlane i art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy w pierwszej kolejności wskazał, że w uzasadnieniu opisanej w zaskarżonym orzeczeniu decyzji Wojewody z[...] czerwca 2010 r. znak:[...], wyjaśniono, że zgłaszane zamierzenie budowlane obejmuje montaż przegród akustycznych do istniejącej, na dachu budynku, stalowej konstrukcji, która była wykonana w ramach odrębnej inwestycji. W ocenie organu II instancji tak określona inwestycja mieściła się w pojęciu urządzenia, którego zadaniem jest tłumienie hałasu pochodzącego od zainstalowanych urządzeń technicznych. Przegroda wygłuszającą hałas pochodzący od urządzeń technicznych stanowi więc urządzenie związane z tym budynkiem polepszające komfort jego użytkowania. Panele tłumiące hałas wykonane miały być między innymi z wełny szklanej, szkła, i folii akustycznej. W obecnym zgłoszeniu inwestor planuje zmienić sposób użytkowania przestrzeni powstałej po wykonaniu ekranów. Organ II instancji odwołał się do treści art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, wskazując, że zamontowane urządzenie techniczne (ekrany), choć wytworzyło przestrzeń zamkniętą wokół innych urządzeń zamontowanych na dachu, nie stanowi części obiektu budowlanego, w tym wypadku budynku, o którym mowa w art. 71 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, która mogłaby podlegać zmianie sposobu użytkowania w oparciu o ten przepis. Utworzona przestrzeń nie stanowi również kondygnacji tego budynku w rozumieniu § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem do kondygnacji nie wlicza się wyniesionych ponad dach nadbudówek przeznaczonych na urządzenia techniczne. Ponadto organ II instancji podniósł, że z treści zgłoszenia wynika, że planowane jest wykonanie toalet, co rodzi konieczność rozbudowy wewnętrznej instalacji wodnokanalizacyjnej jak i elektrycznej. Instalacji tych nie ma w przestrzeni utworzonej przez przegrody akustyczne, a więc na dachu budynku, bowiem nie mogły być zrealizowane w oparciu o zgłoszenie. Planowany jest również montaż lamp i klimatyzatorów. Zasilanie tych urządzeń również musi nastąpić w oparciu o rozbudowę instalacji elektrycznej. Decyzja Wojewody [...] z[...] czerwca 2010 r. dotyczyła wyłącznie zainstalowania na istniejącej stalowej konstrukcji przegród akustycznych, będących urządzeniami tłumiącymi hałas. Jak wynika z dokumentacji dołączonej do zgłoszenia w sprawie montażu przegród akustycznych na dachu budynku znajdowała się wyłącznie konstrukcja stalowa, do której montowano przegrody. Jak wynika z rysunków załączonych do zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania, obecnie na dachu znajdują się słupy i ściany żelbetowe lub murowane, z których część posiada zamontowane okna. W przedstawionych do obecnego zgłoszenia dokumentów, nie wskazano istnienia konstrukcji, do której zamontowane miały być przegrody akustyczne. Ponadto w miejscach gdzie zainstalowane były przegrody akustyczne, obecnie znajdują się stropy, których zadaniem-jest przenoszenie obciążeń użytkowych. Ponadto z porównania dokumentów dołączonych do przyjętego zgłoszenia montażu przegród akustycznych i zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania wynika, że wniosek ten dotyczy dwóch kondygnacji budynku, których nie było w dokumentach przekazanych do zgłoszenia o montażu przegród akustycznych i kondygnacje te w oparciu o to zgłoszenie nie mogły powstać. Brak jest dokumentu wskazującego na legalność wykonanych prac, a czynności podejmowane przez organy administracji architektoniczno -budowlanej nie mogą służyć legalizacji samowoli budowlanej. Niezależnie od powyższych ustaleń, w celu prawidłowego funkcjonowania powstałej przestrzeni technicznej jako pomieszczeń biurowych, zdaniem organu II instancji niezbędna jest rozbudowa, znajdujących się w budynku, instalacji tj. elektrycznej, wodnej i kanalizacyjnej (za wyjątkiem instalacji telekomunikacyjnych). Działania inwestycyjne w tym zakresie wymagają co do zasady, uzyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewoda konkludował, że zasadne jest wniesienie sprzeciwu bowiem zakres robót budowlanych związanych ze zmianą funkcji, wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest w pełni wystarczający do podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Jest rzeczą bezsporną, że w obecnym zgłoszeniu inwestor planuje zmienić sposób użytkowania przestrzeni powstałej po wykonaniu przegród akustycznych. Powstała przestrzeń nie stanowi kondygnacji budynku, a tym samym brak jest możliwości podejmowania działań w oparciu o art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego. Nie może być skuteczny argument, że rozbudowa wewnętrznych instalacji jako mniej skomplikowana aniżeli przebudowa sieci nie wymaga żadnych działań formalnych ze strony inwestora. Wewnętrzna instalacja, ponieważ nie została wymieniona w art. 29 Prawa budowlanego, wymaga pozwolenia na budowę. Za bezzasadny uznał również zarzut naruszenia art. 10 kpa, bowiem wniesienie zgłoszenia nie wszczyna postępowania administracyjnego w rozumieniu kpa. Ponadto materiał dowodowy stanowią w całości dokumenty przedłożone przez inwestora lub pełnomocników, a zatem zgłaszający ma wiedzę o całości materiału dowodowego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewody wniosła "A. " spółka, komandytowa z siedzibą w K. . Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: l. art. 107 § 3 w zw. z art. 7 oraz art. 77 § 1 kpa, wobec nierzetelnego przedstawienia stanu faktycznego sprawy, co w efekcie doprowadziło do błędnego wniosku, że zamknięta przestrzeń - wytworzona w wyniku zmian nieistotnych do projektu budowlanego (piętro 8) oraz montażu przegród, zgodnie ze zgłoszeniem z 28. 10. 2009 r. (piętro 9) - nie stanowi: - części obiektu budowlanego (budynku), co stoi w sprzeczności z dokumentacją techniczną projektu budowlanego oraz Zgłoszenia Montażu Przegród; - kondygnacji tego budynku, bowiem - zgodnie z § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynku i ich usytuowanie - do kondygnacji nie wlicza się wyniesionych ponad dach nadbudówek przeznaczonych na urządzenia techniczne, podczas gdy zamknięta przestrzeń na poziomie 8 i 9 piętra spełnia wszelkie kryteria pojęcia "kondygnacji" stosownie do wyżej wskazanego przepisu ; II. art. 107 § 3 w zw. z art. 11 kpa, wobec naruszenia obowiązku wyjaśnienia zasadności przesłanek, jakimi organ się kierował przy załatwieniu sprawy, w szczególności wobec sprzeczności twierdzeń w przedmiocie wymogów formalnych związanych z rozbudową wewnętrznych instalacji poprzez: - wskazanie, że skoro prace te nie zostały wymienione w art. 29 ustawy - Prawo Budowlane to wymagają pozwolenia na budowę, - podczas gdy w innym miejscu uzasadnienia organ orzekł, że rozbudowa wewnętrznych instalacji (wodno - kanalizacyjnej, elektrycznej) wymaga co do zasady uzyskania pozwolenia* na budowę, co (wnioskując a contrario) oznacza, że istnieją wyjątki od tej zasady. Strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta i zasądzenie kosztów postępowania. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. W piśmie z 3 lutego 2012 r. strona skarżąca poinformowała, że wyrokiem WSA w Krakowie z 6 grudnia 2011 r., sygn. II SA/Kr 1557/11 uchylona została decyzja Wojewody z [...] lipca 2011 r. znak: [...]. Wskazała, że argumentacja zawarta w uzasadnieniu wyroku wskazuje na zasadność uchylenia decyzji z [...] listopada 2011 r. i poprzedzającej ją decyzji, l instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 p.p.s.a). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. W wyniku dokonanej kontroli należy stwierdzić, że skarga zasługuje na uwzględnione jakkolwiek z innych powodów niż zostały w niej uwzględnione. Na wstępie należy wskazać, że przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest zaskarżona decyzja Wojewody z [...] listopada 2011 r. znak[...]utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z[...] sierpnia 2011 r. , którą wniesiono sprzeciw wobec zamiaru przez stronę skarżącą zmiany sposobu użytkowania części obiektu budowlanego, tj. kondygnacji 8 i 9 obiektu zlokalizowanego przy ul. [...]w K. oraz zamiar wykonania robót budowlanych celem adaptacji wyżej podanej powierzchni na powierzchnię o charakterze biurowym, na działkach nr[...] ,[...] ,[...] . Istotną okolicznością w niniejszej sprawie jest fakt iż ww. decyzje zostały wydane po ponownyrn rozpatrzeniu sprawy przez organy l i II instancji w wyniku wydania przez Wojewodę w dniu [...] lipca 2011 r. decyzji kasacyjnej (znak[...])od decyzji Prezydenta Miasta K. z[...]kwietnia 2011 r. wnoszącej sprzeciw wobec ww. przedsięwzięcia. Nadto należy uwzględnić fakt iż kasacyjna decyzja Wojewody z[...] lipca 2011 r. (znak: [...] ) była przedmiotem oceny przez tut. Sąd, który prawomocnym wyrokiem z 6 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 1557/11 uchylił zaskarżona decyzję Wojewody z [...] lipca 2011 r. Uchylając ww. decyzję Wojewody z [...] lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podniósł w uzasadnieniu m. in. że 30-dniowy termin do wniesienia sprzeciwu " ma charakter materialny i wyznacza czasowe granice do skorzystania z kompetencji przez organ l instancji do wniesienia sprzeciwu, a co za tym idzie upływ tego terminu wyłącza możliwość wydania przez ten organ decyzji o sprzeciwie" wskazując, że termin 30 - dniowy w sprawie ze zgłoszenia dokonanego w dniu 2 marca 2011 r. rozpoczął bieg na nowo od daty wyznaczonej w postanowieniu z 14 marca 2011, nakładającym obowiązek uzupełnienia zgłoszenia najpóźniej do dnia 4 kwietnia 2011 r. Oznacza to, że termin do wydania sprzeciwu wygasł z dniem 5 maja 2011 r. W związku z powyższym WSA w Krakowie w ww. wyroku stwierdził, że przekazanie przedmiotowej sprawy przez Wojewodę decyzją z [...] lipca 2011 r. do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji nie znajdowało uzasadnienia w prawie. Nadto trzeba zważyć, że zgodnie z przepisem z art. 170 ustawy p.p.s.a., który stanowi, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wskazany przepis dotyczy prawomocności materialnej orzeczenia, która polega na związaniu tym orzeczeniem określonych podmiotów. Wiążąca moc orzeczeń sadowych wynikająca z art. 170 p.p.s.a. odnosi się zatem organów administracyjnych, a także sądów i oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Dlatego też w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana (por. J. Kunicki, glosa do postanowienia SN z 21. 10. 1999 r. l CKN 169/98 OSP 2001 z. 4, póz. 63 oraz wyrok WSA w Gliwicach z 17. 08. 2011 r. , sygn. akt l SA/GL 1309/10). Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy trzeba zauważyć, że organy l i II instancji rozpatrzyły przedmiotową sprawę ponownie przed rozstrzygnięciem sprawy przez WSA w Krakowie wyrokiem z 6. grudnia 2011 r. w postępowaniu ze skargi inwestora na decyzję kasacyjną Wojewody z [...] lipca 2011 r. wydaniem ww. wyroku z 6.12. 2011 r. wydając zaskarżoną decyzję Wojewody z [...] listopada 2011 r. , utrzymującą w mocy decyzję o sprzeciwie wydaną przez Prezydenta M. K. w dniu 16 sierpnia 2011 r. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji należy także uwzględnić treść art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działania lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna wynika nie tylko z sentencji orzeczenia, ale również z jego uzasadnienia (wyrok NSA z 27. 08, 2004 r. FSK 349/2004). A zatem, ze względu na przytoczony przepis art. 153 p.p.s.a. przyjąć należy, iż w wyroku WSA w Krakowie z 6 grudnia 2011 r. został wyznaczony kierunek rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a związanie Sądu wynikające z tego przepisu przestaje obowiązywać jedynie w przypadku zmiany stanu prawnego lub zmiany stanu faktycznego (wyrok NSA z 23. 10. 1998 r. l SA 1663/96), co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Mając na uwadze ocenę prawną zawartą w ww. wyroku WSA w Krakowie z 6 grudnia 2011 r. (sygn. akt II SA/Kr 1557/11) stosownie do wymogów norm z art. 153 i 170 ustawy p.p.s.a. oraz w pełni ją podzielając należy wskazać, że termin do zgłoszenia przez organ sprzeciwu od zgłoszenia wniesionego w trybie art. 71 ustawy Prawo budowlane wynosi 30 dni od dnia doręczenia organowi zgłoszenia (art. 71 ust. 4). Natomiast zgodnie z przepisem art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia w określonym terminie brakujących dokumentów , a w przypadku ich nieuzupełnienia wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Przy czym termin do wniesienia zgłoszenia należy uznać za termin materialno-prawny wiążący organ l instancji. Konsekwencją przepisu art. 71 ust. 3 cyt. ustawy może być co najwyżej przyjęcie, że zaczyna on na nowo biec od daty wskazanej w postanowieniu. W realiach rozpatrywanej sprawy, ponieważ zgłoszenie miało miejsce w dniu 2 lutego 2011 , a organ l instancji postanowieniem z 14 marca 2011 r. wydanym w trybie art. 71 ust. 3 nałożył na " A. " spółka komandytowa w K. obowiązek uzupełnienia zgłoszenia w terminie do 4 kwietnia 2011 - termin do wniesienia sprzeciwu upłynął w dniu 5 maja 2011 r. W tej sytuacji należy w całości podzielić pogląd wyrażony w ww. wyroku z 6 grudnia 2011 r., że decyzja Prezydenta M. K. z [...] kwietnia 2011 r., którą organ wniósł sprzeciw jako wydana przed 5 maja 2011 r. została wydana w terminie, natomiast decyzja Wojewody z; [...] lipca 2011 r. uchylająca poprzedzającą ją decyzję i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji - nie może zasługiwać na aprobatę ze względu na ramy czasowe uniemożliwiające po 5 maja 2011 r. wniesienie sprzeciwu w przedmiotowej sprawie. Należy się zatem zgodzić, że organ odwoławczy może: " 1. utrzymać zaskarżoną decyzję o sprzeciwie, 2. może orzec o uchyleniu zaskarżonej decyzji i umorzyć postępowanie lub 3 . może umorzyć postępowanie odwoławcze. Natomiast wydanie decyzji kasacyjnej i ponowne rozpatrzenie sprawy w sytuacji, gdy upłynął 30 dniowy termin dla złożenia sprzeciwu (także przedłużony na skutek postanowienia) czyni kasacyjną decyzję organu odwoławczego nieodpowiadającą prawu. W sprawie poddanej ocenie Sądu miała miejsce taka sytuacja gdyż zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu l instancji, w której organ wniósł sprzeciw od przedmiotowego zgłoszenia, zostały wydane po dniu 5 maja 2011 , a zatem w sposób naruszający obowiązujące przepisy prawa. Konkludując należy wskazać, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy uwzględni wskazane wyżej ograniczenia w wydawaniu w postępowaniu odwoławczym decyzji kasacyjnej. Z uwagi na naruszenia prawa wskazane powyżej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z 30. 08. 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowiący że sąd uchyla decyzje lub postanowienie w całości albo w części jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania sądowego, w tym kosztach zastępstwa procesowego, Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej wyżej ustawy.