II SA/Kr 2004/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Kisiel Sędziowie WSA Bożenna Blitek sprawozdawca AWSA: Dorota Dąbek Protokolant: Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2004 r sprawy ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 21 maja 2001 r, Nr: [...] w przedmiocie anulowania czynności materialno – technicznej zameldowania skargę oddala Decyzją z dnia 21.05.2001r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy [...] z dnia [...]r. Nr [...] orzekającą o anulowaniu czynności materialno-technicznej polegającej na zarejestrowaniu w dniu [...].1998r. pobytu stałego S. K. wraz z małoletnim synem P. K. w budynku nr [...] położonym w [...]. Na uzasadnienie decyzji podano, że uprawnienia do zamieszkiwania S. K. oraz jego syna P. K. w budynku nr [...] w [...] zostały nadane bezprawnie, bowiem zgodę na zameldowanie podpisała M. D., która nie była uprawniona przez właściciela budynku - [...] - [...] Spółka z o.o. w [...] do takiej czynności, a nadto w chwili zameldowania S. K. nie zamieszkiwał w przedmiotowym budynku. Podkreślono, że zgodnie z ar.6 ust. 1 i art. 9 ust.2 ustawy z dnia 10.04.1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 1984r. Nr32, poz. 174 z późn.zm.), do zameldowania na pobyt stały spełnione muszą być kumulatywnie dwie przesłanki - posiadanie uprawnień do przebywania w lokalu oraz fakt zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu. Pierwsza z tych przesłanek nie została spełniona, gdyż S. K. nie zawarł żadnej umowy najmu przedmiotowego lokalu, a więc nie miał tytułu prawnego do jego zajmowania, a właściciel nie upoważnił M. D. do potwierdzenia posiadania uprawnienia skarżącego do tego lokalu. Również nie została spełniona druga przesłanka, gdyż w dacie zarejestrowania pobytu stałego w spornym lokalu S. K. wraz z synem P. nie zamieszkiwali w nim. Z uwagi na uchybienia mające miejsce w chwili dokonania zameldowania organ II instancji orzekł na podstawie art. 47 ust. 1 i 2 cyt. ustawy o ewidencji ludności w związku z art. 138 par. 1 pkt. 1 kpa. Z decyzją tą nie zgodził się S. K., który wniósł o jej uchylenie jak również o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Na uzasadnienie podał, że od 1982r. do [...].1998r. - kiedy to przeszedł na rentę - był pracownikiem gospodarstwa w [...] należącego do [...] - [...] Spółka z o.o. Wówczas za zgodą Dyrekcji Spółki wyremontował budynek po byłym przedszkolu na pomieszczenia biurowo-mieszkalne, przy czym pomieszczenia mieszkalne za zgodą tej Dyrekcji wyremontował na własny koszt. Pomieszczenia mieszkalne zajął wraz z trzyletnim wówczas synem P., który w chwili składania skargi (lipiec 2001 r.) zacznie uczęszczać do klasy "O". Zarzucił, że Spółka wyrażając zgodę na wyremontowanie przez niego i na jego koszt pomieszczeń mieszkalnych - tym samym dała mu uprawnienie do zamieszkania i zameldowania a w tej sytuacji podpisanie zgody na jego zameldowanie przez M. D., która była osobą ważną w Spółce (księgową-magazynierem) nie naruszało prawa tym bardziej, że nie wiedział o tym, iż pracownica ta nie była upoważniona do dokonania takiej czynności. Podał, że w lokalu tym dalej mieszka, płaci stosowny czynsz, wykonuje bieżące naprawy, a wątpliwości związane z jego zameldowaniem powstały dopiero wówczas, gdy zgłosił gotowość wykupienia tego lokalu na własność. Dodał też, że z uwagi na to, iż pozostaje pod stałą opieką lekarską - jego krótkie nieobecności w tym lokalu związane są z pobytem w sanatorium lub szpitalu oraz, że art. 47 ust. 2 cyt. ustawy o ewidencji ludności pozwala na stwierdzenie nieważności czynności zameldowania ujawnionej po dokonaniu czynności, a w chwili jego zameldowania nieprawidłowości nie istniały. Organ administracyjny wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i zaznaczył, że zameldowanie jest czynnością materialno-techniczną wywołującą skutki prawne, a nie decyzją administracyjną, natomiast art. 47 ust. 2 cyt ustawy jest podstawą decyzji mogącej być wydaną po dokonaniu faktu zameldowania w przypadku, gdy zgłoszone do zameldowania dane wzbudziły wątpliwości, a tak jest w tym przypadku i taki pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 09.02.1993r, sygn. akt SA/Lu 1187/92. W piśmie złożonym w dniu [...].2004r. zainteresowana Spółka wniosła o oddalenie skargi zarzucając, że skarżący nie uzyskał zgody zarządu Spółki na zamieszkanie w przedmiotowym lokalu z zamiarem stałego pobytu i w dniu zameldowania ani w dniu uchylenia decyzji nie mieszkał w nim. Podkreślono, że tryb wymeldowania z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10.04.1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 1984r. Nr32, poz.174 z późn. zm.), z uwagi na wyrok Trybunału Konstytucyjnego stwierdzający niezgodność art. 9 ust. 2 cyt. ustawy z Konstytucją nie łączy się z trybem określonym w art. 47 cyt. ustawy, który jest przedmiotem zaskarżonych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważa - zgodnie z ustalonym orzecznictwem Naczelnego Sadu Administracyjnego (jak np. wyrok NSA - Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z dnia 13 lutego 2003 - II SA/Gd 2462/2000), - że po wydaniu zaskarżonej decyzji ostatecznej Trybunał Konstytucyjny wydał w dniu 27.05.2002r wyrok (K 20/01, OTK-A 2002/3/34), którym stwierdził, że art.9 ust.2 cyt. ustawy o ewidencji ludności jest niezgodny z Konstytucją RP. Wskutek tego orzeczenia art.9 ust.2 cyt. ustawy utracił moc obowiązującą z dniem 19.06.2002r. i w konsekwencji potwierdzenie uprawnienia do przebywania w lokalu nie może być uznane za okoliczność istotną do zameldowania. Art. 47 ust.2 cyt. ustawy stanowi podstawę dla weryfikacji prawidłowości czynności materialno-technicznej zameldowania w razie powzięcia przez właściwy organ wątpliwości, co do prawdziwości danych zgłoszonych we wniosku o zameldowanie. Organ administracyjny wszczął postępowanie oparte na tym przepisie, gdyż wpłynęło do niego pismo właściciela budynku - [...] - [...] Spółka z o.o. z dnia [...].2000r., które kwestionowało, by skarżącemu przysługiwało uprawnienie do przebywania w lokalu, w którym został zameldowany. Art. 9 ust. 2 cyt. ustawy obowiązujący w dacie wydania zaskarżonej decyzji stanowił m.in., że przy zameldowaniu na pobyt stały należy przedstawić potwierdzenie uprawnienia do przebywania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie. Gdyby podstawą prawną zaskarżonej decyzji był jedynie art. 47 ust.2 cyt. ustawy w związku z art. 9 ust.2 tej ustawy, w więc przepis, którego niekonstytucyjność została stwierdzona wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego to uznać należałoby, że zachodzą podstawy z art. 145a par. 1 kpa do wznowienia postępowania w sprawie i zaskarżona decyzja podlegałaby uchyleniu zgodnie z art. 145 par. 1 pkt 1b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz.U. nr 153, poz. 1270) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.). Jednakże - jak wynika to z akt, a zwłaszcza z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, podstawą prawną wydanych decyzji jest także art. 47 par.2 cyt. ustawy w związku z art.6 ust. 1 cyt. ustawy (i art.5 ust.1), a więc okoliczność niezamieszkiwania S. K. w chwili dokonywania zameldowania w budynku nr [...] położonym w [...] tj. w dniu [...].1998r. Fakt ten nie budzi wątpliwości Sądu, albowiem na k. 10 akt (a także w odwołaniu na k. 41 - 42 i w skardze) S. K. zeznał, że w spornym mieszkaniu zamieszkał (i zamieszkuje) wraz z synem, a z k.6 akt wynika, że małoletni syn skarżącego P. zamieszkał z nim [...].1998r, a więc po dacie zameldowania S. K.. Również wyjaśnienia P. B. na k. 19 oraz kontrola dyscypliny meldunkowej przeprowadzona przez Komisariat Policji w [...] na k. 15, na co zwrócił uwagę w uzasadnieniu decyzji organ I instancji, nie potwierdzają faktu zamieszkiwania skarżącego w tym lokalu. W żadnym piśmie czy zeznaniu skarżący nie twierdzi, by w dacie zameldowania mieszkał w przedmiotowym lokalu, a wskazuje na swoje nieobecności pod tym adresem tłumacząc je chorobami, pobytami w szpitalu czy sanatorium. Co prawda, skarżący w skardze zaznacza, że M. D. stwierdziła w formularzu meldunkowym fakt przebywania w chwili zameldowania skarżącego wraz z synem w spornym lokalu, jednak należy zwrócić uwagę, że M. D. słuchana na k.24 akt nie potwierdziła tego, a stwierdziła, że jako księgowa-magazynier podlegała służbowo S. K., który pełnił wówczas funkcję kierownika gospodarstwa [...] i na jego prośbę wiedząc, że nie ma ku temu stosownych uprawnień - jedynie podpisała druk E-1. Zdaniem Sądu, organy administracyjne obu instancji prawidłowo uznały, że do zameldowania konieczną przesłanką jest fakt zamieszkiwania w lokalu w dacie zameldowania i ustalając, że S. K. nie zamieszkiwał w spornym lokalu w dacie zameldowania, prawidłowo orzekły o anulowaniu czynności materialno-prawnej zameldowania S. K. w budynku nr [...] w [...]. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny a mocy powołanych wyżej przepisów cyt. ustawy o ewidencji ludności oraz w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 (Dz.U. nr 153, poz. 1270) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) w związku z art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę (...) (Dz.U. nr 153, poz. 1271) - orzekł jak w sentencji.