II SA/Kr 2034/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabela Dobosz Sędziowie: WSA Mariusz Kotulski AWSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi S. S., S. S., R. S. i K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 czerwca 2003 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej S. S. kwotę 10 zł. (dziesięć złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 15 czerwca 2003 r., sygn. akt: [...] po rozpatrzeniu odwołania S. S., S. S., R. S. i K. S. od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] lutego 2003 r., znak [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą: budowa budynku przeznaczonego dla działalności gospodarczej "wynajem pokoi oraz prowadzenie stołówki" z towarzyszącą infrastrukturą techniczną w tym wjazd z drogi wojewódzkiej nr [...] przewidzianej do realizacji w Z. na parceli nr ewidencyjny [...], działając na podstawie art. 39 ust. 1, art. 40 ust. 1 i 3, art. 41 ust. 2 i 3, art. 43 oraz art. 67 ust. 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity z 1999 r. Dz. U. nr 15, poz. 139 ze zm.) uchwały Rady Gminy w Zawoi z dnia 3 marca 1994r. nr XXXIV/141/94 w sprawie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Zawoja (Dz. Urz. Woj. Bielskiego z 1994 r., Nr 2, poz. 17), uchwały Rady Gminy w Zawoi z dnia 18 czerwca 1998r. nr XLIX/211198 w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Zawoja oraz uchwały Rady Gminy w Zawoi z dnia 27 czerwca 2002 r. nr L/312/2002 w sprawie przystąpienia do sporządzania zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Zawoja w zakresie dotyczącym sołectwa Zawoja Górna, w związku z art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. znak [...] ustalił następujące warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn.: budowa budynku przeznaczonego pod działalność gospodarczą "wynajem pokoi oraz prowadzenie stołówki" z towarzyszącą infrastrukturą techniczną, w tym wjazd z drogi wojewódzkiej nr [...] przewidzianej do realizacji w Zawoi na parceli nr ewidencyjny [...]: a) teren inwestycji i rodzaj przeznaczenia - działka nr [...], zlokalizowana na obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem A329MM. Podstawowe przeznaczenie obszaru A329MM stanowią tereny zabudowy zagrodowej i mieszkalnictwa rodzinnego o niskiej intensywności zabudowy. Dopuszczalne przeznaczenie ww. obszaru obejmuje lokalizację obiektów lub lokali dla nieuciążliwej działalności gospodarczej, b) warunki realizacji i użytkowania, obejmujące określenie podstawowej formy zabudowy, obowiązujące rygory dotyczące formy architektonicznej i gabarytów projektowanego budynku. Organ pierwszej instancji określił zasady prowadzenia nieuciążliwej działalności gospodarczej dla otoczenia, polegające na realizacji obiektów nie powodujących ograniczeń dla zabudowy i użytkowania sąsiednich działek, obowiązek zachowania uciążliwości prowadzenia działalności gospodarczej w granicach przysługującego przedsiębiorcy prawa własności oraz nieprzekraczanie dopuszczalnych poziomów emisji hałasu oraz substancji zanieczyszczających powietrze, c) warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej, polegające na określeniu zasad zaopatrzenia w energię elektryczną, w wodę, odprowadzanie ścieków, przystosowania obiektu do urządzeń gazowych, d) warunki komunikacyjne - dojazd do działki drogą wojewódzką nr [...], do której działka przylega bezpośrednio, obowiązek zaprojektowania odpowiedniej ilości miejsc parkingowych przyobiektowych, e) wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich - obowiązek spełnienia warunków wynikających, z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, legitymowanie się przez inwestora prawem do korzystania z terenu objętego budową f) warunki wynikające z przepisów szczególnych - obowiązek zaprojektowania zagospodarowania działki zgodnie z obowiązującymi przepisami. Okres ważności decyzji ustalono na dzień 31 grudnia 2004 r. Organ pierwszej instancji odnosząc się do zarzutów S. S., S. S., R. S. i K. S., A. K., M. K., S. B., J. i W. K.) wskazujących na uciążliwość projektowanej inwestycji, polegającej na zakłócaniu spokoju przez gości hotelowych znajdujących się w stanie nietrzeźwości i tym samym utrudnianiu normalnego funkcjonowania mieszkańcom sąsiednich nieruchomości, podniósł, iż o treści decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu rozstrzyga treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w obrębie jednostki funkcjonalnej A329MM dopuszcza się projektowanie układu funkcjonalnego umożliwiającego wynajem pokoi dla letników. Wskazano, że integralną częścią zaskarżonej decyzji jest załącznik graniczny przedstawiający usytuowanie działki nr [...] oraz linie rozgraniczające tereny jednostek strukturalnych. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji S. S., S. S., R. S. i K. S. wskazali, iż nie wyrażają zgody na budowę obiektu gastronomicznego, chyba że organ pierwszej instancji zagwarantuje, że nie będzie podawany w żadnej postaci alkohol na terenie projektowanej inwestycji. Składając wyjaśnienia, odwołujący się podnieśli, iż osoby spożywające tenże alkohol będą zakłócały porządek, będzie dochodziło do awantur, łamania płotów, wrzasków, w związku z czym zamieszkiwanie w sąsiednich budynkach stanie się uciążliwe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że postępowanie administracyjne dotyczące wydania zaskarżonej przez odwołujących się decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla niniejszej inwestycji, toczyło się zgodnie z zasadami obowiązującymi przy tego typu postępowaniach. Wskazano, że Rada Gminy Zawoi w dniu 18 czerwca 1998 r. uchwaliła studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Zawoja (uchwała nr XLIX/211/98), a także w dniu 27 czerwca 2002 r. podjęła uchwałę w sprawie przystąpienia do sporządzania zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Zawoja w zakresie dotyczącym sołectwa Zawoja Górna (uchwała nr L/312/2002). Teren określony w obu ww. uchwałach obejmuje działkę nr [...] (akta sprawy, karta nr 16 i karta nr 90). W związku z powyższym, na podstawie art. 67 ust. 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony w dniu 3 marca 1994 r. (uchwała Rady Gminy w Zawoi nr XXXIV/141/94) obowiązuje w 2003 r. w odniesieniu do obszaru, w stosunku do którego organ pierwszej instancji ustalił w zaskarżonej decyzji warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Kolegium podniosło, że zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu winna określać: rodzaj inwestycji, warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli dla danego terenu plan został uchwalony, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali, okres ważności decyzji. W ocenie Kolegium decyzja z dnia [...] lutego 2003 r., znak [...] zawiera wszystkie te elementy, o których stanowi powołany art. 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się w drodze decyzji na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli tak jak w tej sprawie, taki plan został sporządzony i obowiązuje na danym terenie. Oznacza to, iż postępowanie w sprawie wydania przedmiotowej decyzji opiera się na badaniu postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czyli innymi słowy badaniu, czy projektowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z treścią zapisów miejscowego planu, czy nie narusza prawa osób trzecich w zakresie ustaleń wykraczających poza treść planu miejscowego. Kolegium wskazało, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, uchwalony przez właściwą radę gminy stanowi akt prawa miejscowego, mający istotny wpływ na sposób korzystania z nieruchomości. Każdy właściciel, zobowiązany jest tylko do podejmowania takich działań, na jakie zezwala mu treść planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Oznacza to, że każdy właściciel ograniczony jest w wykonywaniu przysługującego mu prawa własności, zgodnie z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej sprawie inwestycja spółki Firma Produkcyjno-Handlowa "K." – A. B., A. M. Spółka cywilna jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Podkreślono, że zgodnie z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednostka oznaczona symbolem A329MM (na terenie której położona jest działka nr [...]) przeznaczona jest pod zabudowę zagrodową i mieszkalną jednorodzinną z podstawowymi urządzeniami (obiektami) infrastruktury usługowej oraz możliwością lokalizacji obiektów lub lokali dla nieuciążliwej działalności gospodarczej. Wskazany jest układ funkcjonalny umożliwiający wynajmowanie pokoi dla letników. Dopuszcza się realizację obiektów lub lokali dla działalności gospodarczej o niewielkiej uciążliwości dla otoczenia, nie powodujących ograniczeń dla zabudowy i użytkowania sąsiednich działek, przy czym uciążliwość każdej działalności gospodarczej winna mieścić się w granicach własności (granice te nie mogą być przekroczone w zakresie dopuszczalnego stężenia substancji zanieczyszczających powietrze i emisji hałasu). Organ pierwszej instancji uzasadnił, iż projektowane zamierzenie inwestycyjne nie ma charakteru uciążliwego dla otoczenia w stopniu nie powodującym ograniczeń dla zabudowy i użytkowania sąsiednich działek. Kolegium Odwoławcze podzieliło stanowisko, iż zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie budynku przeznaczonego na prowadzenie stołówki oraz pod wynajem lokali, nie będzie miało charakteru uciążliwego, powodującego ograniczenia dla zabudowy i użytkowania sąsiednich działek. Odnosząc się do zarzutu uciążliwości w prowadzeniu przyszłej działalności przez wnioskodawcę, a w szczególności podawania napojów alkoholowych w stołówce, która stanowi jedno z zamierzeń inwestycyjnych wnioskodawcy, organ odwoławczy podniósł, że zarzut ten - w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - jest jeszcze przedwczesny. Ani bowiem z wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (akta sprawy, karta nr 3), ani z zaskarżonej decyzji (akta sprawy, karty nr 72-76) nie wynika, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w projektowanym budynku będzie podawany alkohol. Obowiązujące ustawodawstwo nie dopuszcza, aby w decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu (ani nawet w pozwoleniu na budowę), ustalano zasady dopuszczenia do sprzedaży napojów alkoholowych. Dopiero po ewentualnym wybudowaniu obiektu (budynku), przedsiębiorca może domagać się udzielenia mu odrębnego zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. W związku z tym zasadne jest stanowisko, iż w niniejszym postępowaniu niedopuszczalne byłoby zakazywanie wnioskodawcy sprzedaży napojów alkoholowych. Taki warunek naruszałby art. 41 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym nie można uzależniać wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nie przewidzianych obowiązującymi przepisami, świadczeń lub warunków. Takim "nieprzewidzianym" warunkiem byłoby zobowiązanie wnioskodawcy, aby w wybudowanym budynku nie sprzedawał alkoholu. W związku z powyższym nie istniały podstawy do odmowy wydania decyzji pozytywnej dla wnioskodawcy (czyli odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). W ocenie Kolegium w sprawie zostały prawidłowo ustalone strony postępowania (akta sprawy - karty nr 2, 16 i 95), które zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania (akta sprawy - karty nr 5-11). Zaskarżona decyzja została doręczona wszystkim stronom (akta sprawy - karty nr 77-80 i 94). Treść decyzji spełnia warunki zawarte w ww. art. 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 czerwca 2003 r., sygn. akt: [...] złożyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie S. S., S. S., R. S. oraz K. S. Skarżący podtrzymali swoje stanowisko prezentowane w toku postępowania administracyjnego wskazując na uciążliwość planowanej inwestycji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wraz z jego argumentacją i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone - czyli również w sytuacji niniejszej sprawy ze skargi S. S., S. S., R. S. oraz K. S. - podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie sąd bierze pod uwagę przede wszystkim obowiązujące w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia regulacje ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t. jedn.: Dz.U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 z późn. zm.) oraz przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Ze względu na powyższą zasadę oraz treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, konieczne jest podkreślenie, że przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie była wyłącznie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 czerwca 2003 r., sygn. akt: [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] lutego 2003 r., znak [...] ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą: budowa budynku przeznaczonego dla działalności gospodarczej "wynajem pokoi oraz prowadzenie stołówki" z towarzyszącą infrastrukturą techniczną w tym wjazd z drogi wojewódzkiej nr [...] przewidzianej do realizacji w Z. na parceli nr ewidencyjny [...], oraz poprzedzające te rozstrzygnięcia postępowanie administracyjne z punktu widzenia ich zgodności z obowiązującymi regulacjami prawnymi. Podkreślić należy, że w świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Zarówno decyzja Wójta Gminy z dnia [...] lutego 2003 r., znak [...], jak i decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 czerwca 2003 r., sygn. akt: [...] zapadły w wyniku naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim należy podkreślić, że zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t. jedn.: Dz.U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 z późn. zm.), jednym z koniecznych elementów decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest wskazanie linii rozgraniczających teren inwestycji, wyznaczonych na mapie w stosownej skali. Oznacza to, że mapa zawierająca stosowne oznaczenia jest elementem treści decyzji administracyjnej i w związku z tym załącznik zawierający mapę powinien być podpisany przez właściwy organ, wydający decyzję w sprawie. Pogląd ten znalazł poparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym podkreślono, że załącznik graficzny do decyzji stanowi jej integralną część - musi więc odpowiadać takim samym wymogom jak decyzja. Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. załącznik do decyzji powinien zawierać stosowną adnotację opatrzoną podpisem i pieczęcią oraz wskazującą datę i numer decyzji, której stanowić ma integralną część (wyrok NSA z dnia 21 czerwca 1999 r., IV SA 1757/98, niepublikowany). Załącznik graficzny decyzji .organu pierwszej instancji nie został podpisany przez organ wydający decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, dlatego nie może być traktowany jako dokument określający treść decyzji. Oznacza to, że zaskarżona decyzja jest wadliwa, gdyż w istotnej części nie może być potraktowana jako zawierająca ustawowo wymagane rozstrzygnięcie. W związku z tym nie można przyjąć, że zaskarżona decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali, skoro linie te nie zostały wskazane w treści decyzji. Określenie tych linii na etapie postępowania poprzedzającego wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest szczególnie ważne. Pozwala bowiem dokładnie ustalić katalog stron postępowania i doręczyć im zawiadomienia o wszczęciu tego postępowania oraz wydane w nim decyzje, a także zweryfikować zgodność zamierzenia inwestycyjnego planowanego w terenie wyznaczonym liniami rozgraniczającymi z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu. Z powodu powyższych uchybień nie jest możliwe zweryfikowanie w tym zakresie poprawności ustaleń organu, który wydał decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a tym samym orzeczenie - jak to uczyniono w zaskarżonej decyzji - o braku sprzeczności inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym stanie rzeczy utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji przez organ odwoławczy należy ocenić jako niezgodne z prawem. Konsekwencją wskazanego wyżej uchybienia, tj. braku określenia w zaskarżonej decyzji linii rozgraniczających teren inwestycji jest nie tylko brak możliwości poprawnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego poprzedzającego wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Uchybienie powyższe wyklucza również prawidłowe przeprowadzenie postępowania poprzedzającego wydanie pozwolenia na budowę. Linie rozgraniczające teren inwestycji mają bowiem również na celu wyodrębnienie obszaru, który na dalszym etapie postępowania objęty jest projektem budowlanym. Organy obu instancji nie ustaliły również w sposób należyty katalogu stron postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Jak podnosi się w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ administracji obowiązany jest z urzędu ustalić, kto ma w danej sprawie interes prawny lub obowiązek. Nawet w przypadku wszczęcia postępowania na wniosek strony, organ administracyjny nie może tylko jej gwarantować udziału, lecz obowiązany jest ustalić, czy w danej sprawie mają prawnie chronione interesy również inne jednostki. Organ, wszczynając postępowanie z urzędu lub na wniosek strony, obowiązany jest zawiadomić o wszczęciu postępowania wszystkie osoby będące, zgodnie z art. 28 k.p.a., stronami w sprawie (Wyrok NSA z dnia 26.06.1998 r., l SA/Lu 684/97, niepublikowane). Organ administracji powinien przy tym uzasadnić, dlaczego określone podmioty traktuje jako strony postępowania administracyjnego. W przedmiotowej sprawie tego nie uczyniono. Organy obydwu instancji nie wyjaśniły na jakiej podstawie ustalono, że stronami postępowania administracyjnego są J. K., R. S. i K. S. Z wypisu ewidencji gruntów (k. 2) wynika, że właścicielką działki nr [...] była A. K., której następcami prawnymi - według ustaleń organu pierwszej instancji (k. 95) - są M. K. i W. K. Z żadnego dokumentu znajdującego się w aktach sprawy nie wynika, aby tytuł prawny do którejś z nieruchomości sąsiadujących z działką nr [...] mieli także J. K., R. S. i K. S. Tymczasem osoby te zostały uznane przez organy obydwu instancji za strony postępowania administracyjnego i doręczono tym osobom decyzje obydwu instancji. Organy obydwu instancji nie wyjaśniając powyższych okoliczności dopuściły się naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy stanowisko organu odwoławczego, że w sprawie zostały prawidłowo ustalone strony postępowania, a treść decyzji spełnia warunki zawarte w ww. art. 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Powyższe uchybienia organów administracji wskazują, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem prawa, a charakter tych uchybień nie pozwala na zweryfikowanie zasadności zarzutów skarżących odnoszących się do meritum sprawy. Należy jedynie zasygnalizować, że w świetle art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie narusza prawa własności, uprawnień osób trzecich ani nie rodzi praw do terenu. Wprawdzie decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może naruszać interesów osób trzecich, jednakże ochrona tych interesów i w ślad za tym obowiązek uwzględnienia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich mogła w tym postępowaniu następować w granicach określonych ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego (ewentualnie przepisów szczególnych w przypadku braku planu). Zgodnie z treścią art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W przedmiotowej sprawie należy stwierdzić, iż wskazane wyżej uchybienia dotyczą decyzji organów obydwu instancji i nie mogą być konwalidowane w postępowaniu przed organem drugiej instancji, gdyż działanie takie naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W związku z tym uchylenie również decyzji organu pierwszej instancji jest niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. W tym stanie rzeczy - mając na uwadze treść art. 145 § 1 pkt 1c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270), należało uchylić zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 czerwca 2003 r., sygn. akt: [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] lutego 2003 r., znak [...]. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270). Art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie znajduje zastosowania, gdyż rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest zbędne.