II SA/Kr 2038/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski Sędziowie NSA Grażyna Danielec AWSA Dorota Dąbek sprawozdawca Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2004 r sprawy ze skargi Z. M. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia 12 czerwca 2001 r, Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] na rzecz skarżącego Z. M. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Uzasadnienie. Postanowieniem z dnia [...] .2001r., nr [...] , Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] umorzył postępowanie egzekucyjne. Jako podstawę umorzenia wskazano art. 59 §2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wskazując w uzasadnieniu, że w dniu 5 maja 1998r. podjęto postępowanie wyjaśniające w sprawie dot. Zakładu Produkcyjno-Usługowego "[...]" w [...]. Przeprowadzono kilkakrotnie pomiary natężenia hałasu na stanowiskach pracy oraz wykonano analizę oddziaływania zakładu na środowisko pod względem emisji hałasu, w której stwierdzono, że emitowany przez Zakład hałas nie przekracza dopuszczalnych poziomów dźwięku na sąsiednich posesjach. Ponadto w wyniku przeprowadzonych kontroli stwierdzono, że podstawowy park maszynowy badanego obiektu, który był źródłem hałasu został przeniesiony do zakładu przy ul. [...] w [...], a w zakładzie w [...] aktualnie znajduje się jedynie narzędziownia z parkiem maszynowym do obróbki metalu. Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł Z. M. kwestionując jakoby pozostała tylko narzędziownia, albowiem hala wraz z pomieszczeniami p. J. w dalszym ciągu tworzy zakład produkcyjny. Zakwestionował także sposób przeprowadzenia pomiarów hałasu: nie chodziło o hałas wewnątrz hali, a o hałas dochodzący na zewnątrz, do posesji sąsiednich, zwłaszcza od urządzeń umiejscowionych w pobliżu płotu. W wyniku rozpatrzenia odwołania organ II instancji, tj. [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...], decyzją z dnia [...] .2001r. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu wskazano, że w oparciu o analizę materiału dowodowego obejmującego ok. 100 dokumentów oraz protokołu z kontroli sanitarnej Zakładu Produkcyjno-Usługowego "[...]"[...] właściciel R. D. w dniu [...].2001r. stwierdzono, że zakład jest pod bieżącym bezpośrednim nadzorem sanitarnym Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] od 1994r. Wyniki pomiarów hałasu nie wykazują przekroczeń dopuszczalnych norm, przeprowadzona zaś kontrola potwierdziła ustalenia organu I instancji. Pismem z dnia [...].2001r. Z. M. wniósł skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie, domagając się uchylenia tej decyzji oraz poprzedzającego ją postanowienia organu I instancji i zarzucając naruszenie art. 56 §1 i § 2 oraz art. 59 §1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jak również art. 7 i 8 oraz 75 kpa. W uzasadnieniu zarzuca błędy w ustaleniach faktycznych i stwierdzenie w zaskarżonej decyzji nieprawdy. Podnosi, że pomimo wcześniejszego uchylenia przez NSA decyzji, organy administracyjne nadal nic w tej sprawie nie zrobiły. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] wniósł o jej oddalenie podnosząc m.in. że postępowanie egzekucyjne wobec Zakładu Produkcyjno-Usługowego "[...] " [...] było i jest nadal prowadzone zgodnie z kompetencjami, a zarzuty nie znajdują uzasadnienia. Powtarza ponadto argumentację uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz powołuje się dodatkowo na wcześniejsze czynności postępowania, w szczególności rozprawę z 2 grudnia 1999r. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w dniu 14 września 2004r. skarżący podkreślił, że pomimo wcześniejszego uchylenia przez sąd decyzji orzeczeniem z dnia 9.12.1997r., organy administracyjne nadal nic nie zrobiły. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271), sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga w niniejszej sprawie została złożona w 2001r., a więc przed dniem 1 stycznia 2004r. W konsekwencji podlega rozpoznaniu zgodnie z wyżej wskazaną zasadą. Wydane w niniejszej sprawie akty administracyjne istotnie naruszają prawo. Na wstępie należy zauważyć, że postępowanie w przedmiotowej sprawie dotyczyło kwestii umorzenia postępowania egzekucyjnego. Stosownie zatem do treści art. 59 §4 ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego wydaje się postanowienie. Będący zatem przedmiotem zaskarżenia akt administracyjny organu II instancji został mylnie nazwany decyzją, w istocie jest on bowiem postanowieniem. Jest to niewątpliwie uchybienie, choć nie ono zadecydowało o uchyleniu przedmiotowego postanowienia. Podstawową kwestią w przypadku wydawania aktu administracyjnego jest powołanie podstawy prawnej do jego wydania, tak materialno-prawnej, jak i procesowej. Tymczasem w niniejszej sprawie organ I instancji powołuje w podstawie prawnej swego rozstrzygnięcia jedynie art. 59 §2 cyt. powyżej Ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Brak zatem materialno-prawnej postawy wydania przedmiotowego postanowienia, nie wiadomo zatem, z powodu której z okoliczności wymienionych w §1 tego przepisu doszło do umorzenia postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie. Ten brak jednego z obligatoryjnych elementów aktu administracyjnego, wymienionych w art. 107 §1 kpa, jest istotną wadą powodującą konieczność uchylenia przedmiotowego postanowienia. Analogiczne zastrzeżenia odnieść należy także do postanowienia (mylnie nazwanego decyzją) organu II instancji. Także w tym wypadku ograniczono się jedynie do podania procesowej podstawy prawnej rozstrzygnięcia (art. 138 §1 pkt kpa), nie wskazano natomiast podstawy prawa materialnego. Z uwagi na tak istotne naruszenie prawa, także i to postanowienie musiało zostać uchylone. Należy przy tym dodać, że z przedstawionych przez organ administracyjny w niniejszej sprawie akt administracyjnych w ogóle nie wiadomo o jakie postępowanie egzekucyjne chodzi. Nie załączono tytułu wykonawczego, nie wiadomo kiedy zostało ono wszczęte, itp. Te uchybienia proceduralne nie pozwalają na dokonanie przez Sąd oceny zgodności z prawem zapadłych w sprawie rozstrzygnięć, organ administracyjny w żaden bowiem sposób nie odnosi się do tych zagadnień w uzasadnieniach przedmiotowych postanowień. Należy zatem stwierdzić, że uzasadnienia te w rażący sposób naruszają art. 107 §3 kpa. Uniemożliwiają bowiem ocenę, czy rzeczywiście zgodnym z prawem były orzeczenia organów administracyjnych o wykonaniu obowiązków nałożonych w tytule wykonawczym, skoro nie wiadomo, jakie te obowiązki były. Organ II instancji powołuje się enigmatycznie w swoim uzasadnieniu na ok. 100 dokumentów, podczas gdy akta całej sprawy liczą 60 stron. W przedmiotowej sprawie nie wiadomo zatem dokładnie jakie postępowanie egzekucyjne zostało umorzone. Wobec braków formalnych postanowień dot. podstawy prawnej, nie wiadomo także, z jakiego powodu postępowanie egzekucyjne zostało umorzone. Dodatkowo należy stwierdzić, że nawet próbując domyślić się na podstawie informacji zawartych w uzasadnieniu, że być może powodem umorzenia postępowania było to, że obowiązki zostały wykonane, to jednak nie wiadomo także jakie te obowiązki były, czy zostały wykonane przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego (art. 59 §1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), itp. Przeprowadzone zatem w przedmiotowej sprawie postępowanie administracyjne było wadliwe. Naruszono przepisy postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tego powodu postanowienie organu I i II instancji zostały przez Sąd uchylone, stosownie do dyspozycji art. 145 §1 pkt 1 litera c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracyjne winny w sposób prawidłowy i wyczerpujący przeprowadzić postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie rozstrzygnięcia, uwzględniając w tym zakresie zawarte powyżej wskazówki Sądu. Dopiero wydane w oparciu o takie postępowanie rozstrzygnięcie, oparte na wyraźnie wskazanych podstawach prawnych i należycie uzasadnione, nie będzie obarczone wadami prawnymi. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.