II SA/Kr 204/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi D. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2017 r., znak: [...] w przedmiocie negatywnego zaopiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy B. z dnia 15 listopada 2017 r., znak: [...]; zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej D. M. kwotę [...]zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 8 grudnia 2017 r. (znak: [...]), na podstawie: - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.) oraz - art. 93 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 2147 z późn. zm. – dalej jako: u.g.n.), po rozpatrzeniu zażalenia D. M., na postanowienie Wójta Gminy B. z dnia 15 listopada 2017 r. (znak: [...]) negatywnie opiniujące wstępny projekt podziału dz. nr [...] w S. , utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 24 października 2017 r. D. M., właścicielka dz. nr [...] położnej w S. , zwróciła się do Wójta Gminy B. o wydanie postanowienia opiniującego wstępny projekt podziału dz. nr [...] położnej w Stanisławicach na dwie działki o powierzchniach ok. 0,22 ha ([...]) i ok. 0,15 ha ([...]), przy czym działka oznaczona we wstępnym projekcie podziału jako [...] wydzielana miała być jako działka budowlana, a działka oznaczona we wstępnym projekcie podziału jako [...] jako działka rolna. Postanowieniem z dnia 15 listopada 2017 r. (znak: [...]) działający z upoważnienia Wójta Gminy B. – Kierownik Wydziału Budownictwa, Gospodarki Przestrzennej i Komunalnej Urzędu Gminy w B. negatywnie zaopiniował przedłożony wstępny projekt podziału dz. nr [...] położnej w S. , sporządzony przez uprawnionego geodetę. W uzasadnieniu ww. postanowienia, organ l instancji podał, iż dla podlegającego podziałowi terenu Gmina B. posiada prawnie obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Gminy B. z dnia 26 października 2006 r. (Dz.Urz. Woj. [...]. z dnia 13 kwietnia 2007 r. Nr [...], poz. 1764 z późn. zm.). Podkreślono przy tym, że dz. nr [...] położona w S. według ww. planu znajduje się w obrębie terenów oznaczonych symbolem: MN2 (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej) oraz ZN (tereny korytarzy ekologicznych). Dodano również, że przez działkę tą przebiega linia elektroenergetyczna wraz ze strefą techniczną. Jednocześnie organ I instancji powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych zaznaczył, że wstępny projekt podziału może zostać zaopiniowany pozytywnie pod warunkiem spełnienia łącznie trzech przesłanek, tj. zgodności z ustaleniami planu miejscowego, zgodności z przepisami szczególnymi oraz pod warunkiem zapewnienia wydzielanym działkom gruntu dostępu do drogi publicznej. Mając na uwadze powyższe zwrócono uwagę, że zgodnie z treścią § 7 ust. 2 pkt 1 miejscowego planu, podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu oraz przepisami odrębnymi, w tym z u.g.n., w myśl której podział nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego wykorzystywanych na cele rolne i leśne, powodujący wydzielenie działki gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha, jest dopuszczalny, pod warunkiem, że działka ta zostanie przeznaczona na powiększenie sąsiedniej nieruchomości lub dokonana zostanie regulacja granic między sąsiadującymi nieruchomościami (art. 93 ust. 2a). Tymczasem, w ocenie organu I instancji, w przedmiotowej sprawie warunek ten nie został spełniony, bowiem dz. nr [...] po wydzieleniu posiadałaby powierzchnię ok. 0,15 ha, a zatem powierzchnię mniejszą niż norma powierzchniowa wynikająca z treści art. 93 ust. 2a u.g.n. Zażalenie na ww. postanowienie wniosła wnioskodawczyni D. M., podnosząc, że z treści art. 93 ust. 2a u.g.n. należało wywieść, iż przewidziana w tym przepisie norma obszarowa dotyczyła tyko wydzielonej działki, nie zaś wszystkich działek, jakie powstać mają w wyniku podziału. W tak ustalonym stanie faktycznym Samorządowe Kolegium Odwoławcze na wstępie przytoczyło treść art. 93 ust. 1 i 2 u.g.n., w oparciu o który wskazano, że w sytuacji kiedy – tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie – na rozpatrywanym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, podział nieruchomości jest dopuszczalny wyłącznie wtedy, gdy jest on zgodny z ustaleniami tego planu. Organ odwoławczy powołując się w tym zakresie na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał bowiem, że intencją takiego rozwiązania jest to, aby podział nieruchomości nie niweczył celów planowania przestrzennego i sposobów wykorzystania gruntów określonych w planie miejscowym. Dlatego też podniesiono, że przy zatwierdzaniu projektu podziału organ musi przede wszystkim uwzględnić przeznaczenie terenu określone w planie miejscowym i z tego punktu widzenia ocenić, czy projekt realizuje to przeznaczenie, a także czy "służy" temu przeznaczeniu. Biorąc pod uwagę powyższe, organ II instancji podał, że jak wynikało z obowiązującego na przedmiotowym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy B., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy B. z dnia 26 października 2006 r., dz. nr [...] położona w S. według ww. planu znajdowała się w obrębie terenów oznaczonych symbolami: MN2 (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej) oraz ZN (tereny korytarzy ekologicznych). Dodano również, że przez działkę przebiega linia elektroenergetyczna wraz ze strefą techniczną. Następnie organ odwoławczy przytoczył treść § 7 ust. 2 i 3 ww. planu, ustalających zasady podziału nieruchomości, z których wynikało, że: podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu oraz przepisami odrębnymi, podział nieruchomości powinien zapewniać: a) możliwość zagospodarowania wydzielonych działek w sposób zgodny z określonym w planie przeznaczeniem terenu i z warunkami jego zagospodarowania, b) każda nowopowstająca działka budowlana powinna mieć zapewniony dostęp do drogi publicznej, przez dostęp rozumie się również połączenie drogą wewnętrzną do drogi publicznej, z uwzględnieniem wymogów art. 93 ust. 3 u.g.n., c) możliwość doprowadzenia sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, gazowej, elektroenergetycznej, ciepłowniczej oraz telekomunikacyjnej, d) prawidłowy układ funkcjonalno-przestrzenny terenu będącego przedmiotem podziału, w szczególności w zakresie obsługi komunikacyjnej obszaru oraz czytelnego układu kompozycyjnego, 3) powierzchnię nowo wydzielanych działek budowlanych położonych w poszczególnych kategoriach terenów budowlanych określono dla każdego terenu indywidualnie w rozdziale III, w sytuacjach szczególnych (np. ze względu na istniejące podziały, nie regularne kształty działki lub konfigurację terenu) dopuszcza się odstępstwo od ustalonych minimalnych wielkości działek o 20% ich powierzchni, 4) minimalne wielkości działek podane dla poszczególnych kategorii terenów nie obowiązują w przypadku: a) dokonywania podziałów pod drogi, place oraz podziałów mających na celu powiększenie działek macierzystych, b) dokonywania podziałów mających na celu uregulowanie spraw własnościowych związanych z istniejącą zabudową, 5) w odniesieniu do podziałów nieruchomości położonych przy drogach oznaczonych w planie jako: "KDGP" i "KDG" ustala się: a) podział działki nie powinien prowadzić do konieczności organizacji nowego zjazdu do drogi "KDGP" i "KDG", b) ustala się sposób obsługi komunikacyjnej nowo wydzielanych działek sąsiadujących z drogami KDGP i KGG na warunkach podanych przez zarządcę dróg, c) wyklucza się możliwość podziału nieruchomości, w wyniku którego na którejkolwiek z nowopowstałych działek nie będzie możliwa lokalizacja budynku zgodnie z ustaleniami dotyczącymi nieprzekraczalnych linii zabudowy, o których mowa w § 6 ust. 4, 5, 6 uchwały, d) każda działka budowlana powinna mieć zapewnienie minimalnej szerokości frontu działki i kąta położenia granic w stosunku do pasa drogowego zgodnie z § 6 ust. 2 pkt.7, 6) przy dokonywaniu podziału nieruchomości należy uwzględniać wyznaczone w planie linie rozgraniczające dróg, 7) jeżeli w projekcie podziału nieruchomości przewidziano wydzielenie działki pod drogę wewnętrzną, której nie wyznaczono na rysunku planu liniami rozgraniczającymi, jej szerokość powinna wynosić co najmniej 6 m; odstępstwo dopuszcza się jedynie w sytuacji, gdy istniejące trwałe zainwestowanie uniemożliwia przyjęcie ww. szerokości. 3. Warunkiem podziału działek na terenach wchodzących w skład obszarów wpisanych do rejestru zabytków jest dostosowanie się do przepisów odrębnych. W dalszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że w poddanej analizie sprawie, sporządzony przez uprawnionego geodetę wstępny projekt podziału dz. ewid. nr [...] w S. – zdaniem organu opiniującego – nie był zgodny z ustaleniami obowiązującego na obszarze miejscowości S. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż projektowana do wydzielenia dz. nr [...] miałaby powierzchnię ok. 0,15 ha, a zatem powierzchnię mniejszą niż 0,30 ha i stanowiłaby działkę rolną, co stałoby w sprzeczności z treścią art. 93 ust. 2a u.g.n., do którego to przepisu odsyła § 7 ust. 2 pkt 1 ww. uchwały w sprawie miejscowego planu. W tym miejscu organ II instancji przywołał treść art. 93 ust. 2a u.g.n., w oparciu o który podał, że wstępny projekt podziału dz. nr [...] położnej w S. zakładał podział na dwie działki o powierzchniach ok. 0,22 ha ([...]) i ok. 0,15 ha ([...]), przy czym działka oznaczona we wstępnym projekcie podziału jako [...] wydzielana miała być jako działka budowlana, a działka oznaczona we wstępnym projekcie podziału jako [...] jako działka rolna. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, nie można było zatem interpretować treści art. 93 ust. 2a u.g.n., tak jak chciała tego odwołująca się, a mianowicie, że działką wydzieloną jest jedynie dz. nr [...], a dz. nr [...] pozostaje działką dotychczasową. Organ odwoławczy podkreślił bowiem, że w istocie zarówno dz. nr [...], jak i dz. nr [...] były działkami wydzielonym z dz. nr [...] w S. . Tymczasem, w ocenie organu II instancji, norma obszarowa wynikająca z treści art. 93 ust. 2a u.g.n. dotyczy każdej z wydzielonych działek. Jednocześnie zaznaczono, że przywołany w uzasadnieniu zażalenia wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2010 r. (sygn. akt l SA/Wa [...]), co prawda wskazywał na dopuszczalność podziału, ale pod warunkiem że działka gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha zostanie przeznaczona na powiększenie sąsiedniej nieruchomości lub dokonana zostanie regulacja granic między sąsiadującymi nieruchomościami, która to sytuacja nie miała jednak miejsca w przedmiotowej sprawie, gdyż podział ma zostać dokonany w celu wydzielenia działki budowlanej. Zwrócono jednak uwagę, że druga z działek też jest działką "wydzieloną" tylko, że z dz. nr [...], która traci swój byt prawny po dokonaniu podziału na dwie działki. Dlatego też organ odwoławczy uznał zaskarżone postanowienie za prawidłowe. Skargę na ww. decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca – D. M., domagając się uchylania w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi, a także zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 93 ust. 2a u.g.n., poprzez błędną jego wykładnie, polegającą na uznaniu, iż norma obszarowa wynikająca z treści art. 93 ust. 2a u.g.n. dotyczy każdej działki powstałej po podziale, podczas gdy wykładnia literalna, jak i celowościowa art. 93 ust. 2a u.g.n. stanowi o działce "nowo wydzielonej", nie dotyczy natomiast części nieruchomości, pozostałej po podziale. W uzasadnieniu skargi skarżąca szczegółowo rozwinęła podniesione zarzuty, powołując na ich poparcie orzecznictwo sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu. Sąd jednak podkreśla w tym miejscu, że w świetle zaś art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Wyjaśnienia także wymaga, że zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 p.p.s.a wyrok Sądu został wydany na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 119 p.p.s.a: "Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: 1) decyzja lub postanowienie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania;2) strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy; 3) przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;4) przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania; 5) decyzja została wydana w postępowaniu uproszczonym, o którym mowa w dziale II w rozdziale 14 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego". Skarga jest uzasadniona z przyczyn wskazanych poniżej, a Sąd podziela jej podstawy i argumentację. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 grudnia 2017 r. (znak: [...]), którym organ - po rozpatrzeniu zażalenia D. M. - utrzymał w mocy postanowienie Wójta Gminy B. z dnia 15 listopada 2017 r. (znak: [...]) negatywnie opiniujące wstępny projekt podziału dz. nr [...] w [...]. Wzorcem kontroli jest treść art. 93 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 2147 z późn. zm.), zgodnie z którym:" 1. Podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W razie braku tego planu stosuje się przepisy art. 94. 2. Zgodność z ustaleniami planu w myśl ust. 1 dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. 2a. Podział nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego wykorzystywanych na cele rolne i leśne, powodujący wydzielenie działki gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha, jest dopuszczalny, pod warunkiem że działka ta zostanie przeznaczona na powiększenie sąsiedniej nieruchomości lub dokonana zostanie regulacja granic między sąsiadującymi nieruchomościami. W decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości określa się termin na przeniesienie praw do wydzielonych działek gruntu, który nie może być dłuższy niż 6 miesięcy od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna. Przepisu nie stosuje się w przypadku podziałów nieruchomości, o których mowa w art. 95. 3. Podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej; za dostęp do drogi publicznej uważa się również wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu albo ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem. Nie ustanawia się służebności na drodze wewnętrznej w przypadku sprzedaży wydzielonych działek gruntu wraz ze sprzedażą udziału w prawie do działki gruntu stanowiącej drogę wewnętrzną. Przepisu nie stosuje się w odniesieniu do projektowanych do wydzielenia działek gruntu stanowiących części nieruchomości, o których mowa w art. 37 ust. 2 pkt 6. 3a. Warunku, o którym mowa w ust. 2a, dotyczącego wydzielenia działki gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha, nie stosuje się do działek gruntu projektowanych do wydzielenia pod drogi wewnętrzne. 3b. Jeżeli przedmiotem podziału jest nieruchomość zabudowana, a proponowany jej podział powoduje także podział budynku, granice projektowanych do wydzielenia działek gruntu powinny przebiegać wzdłuż pionowych płaszczyzn, które tworzone są przez ściany oddzielenia przeciwpożarowego usytuowane na całej wysokości budynku od fundamentu do przekrycia dachu. W budynkach, w których nie ma ścian oddzielenia przeciwpożarowego, granice projektowanych do wydzielenia działek gruntu powinny przebiegać wzdłuż pionowych płaszczyzn, które tworzone są przez ściany usytuowane na całej wysokości budynku od fundamentu do przekrycia dachu, wyraźnie dzielące budynek na dwie odrębnie wykorzystywane części. 4. Zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. W przypadku podziału nieruchomości położonej na obszarze, dla którego brak jest planu miejscowego, opinia dotyczy spełnienia warunków, o których mowa w art. 94 ust. 1. 5. Opinię, o której mowa w ust. 4, wyraża się w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie. 6. (uchylony)". Ustosunkowując się do treści art. 93 ust. 2a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, Sąd stwierdza, że przedmiotem jego ochrony są obszary rolne i leśne tak właśnie zakwalifikowane w miejscowym planie. Ratio legis omawianego przepisu sprowadza się do swoistej ochrony norm powierzchni działek rolnych i leśnych powstałych w wyniku administracyjnego podziału działek, przez przeciwstawianie się ich "rozdrobnieniu" ale przy założeniu, że działki mają przeznaczenie na cele rolne i leśne w planie przy jednoczesnym kwalifikowanym prawnie pojęciu działki wydzielanej. Jeżeli wiodącym, zasadniczym celem podziału jest wydzielenie działki "poniżej obszarowej", to motywacja/cel powinny polegać w myśl prawu na przeznaczeniu jej na powiększenie sąsiedniej nieruchomości lub dokonania regulacji granic między sąsiadującymi nieruchomościami. Dla kontrolowanej sprawy istotna jest także treść § 7 ust. 2 pkt 1 ww. uchwały w sprawie miejscowego planu, która odsyła do art. 93 ust. 2a u.g.n. W kontrolowanej sprawie jest bezsprzeczne, że w dniu 24 października 2017 r. D. M., właścicielka dz. nr [...] położnej w S. , zwróciła się do Wójta Gminy B. o wydanie postanowienia opiniującego wstępny projekt podziału dz. nr [...] położnej w S. na dwie działki o powierzchniach ok. 0,22 ha ([...]) i ok. 0,15 ha ([...]), przy czym działka oznaczona we wstępnym projekcie podziału jako [...] wydzielana miała być jako działka budowlana, a działka oznaczona we wstępnym projekcie podziału jako [...] jako działka rolna. Bezsprzeczne jest także, że dz. nr [...] położona w S. według ww. planu znajduje się w obrębie terenów oznaczonych symbolem: MN2 (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej) oraz ZN (tereny korytarzy ekologicznych). Dodano również, że przez działkę tą przebiega linia elektroenergetyczna wraz ze strefą techniczną. Sporządzony przez uprawnionego geodetę wstępny projekt podziału dz. ewid. nr [...] w S. - zdaniem organu opiniującego - nie jest zgodny z ustaleniami obowiązującego na obszarze miejscowości S. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż projektowana do wydzielenia dz. nr [...] miałaby powierzchnię ok. 0,15 ha, a zatem powierzchnię mniejszą niż 0,30 ha i stanowiłaby działkę rolną, co stałoby w sprzeczności z treścią art. 93 ust. 2a u.g.n., do którego to przepisu odsyła § 7 ust. 2 pkt 1 ww. uchwały w sprawie miejscowego planu. Organ II instancji mając na uwadze treść art. 93 ust. 2a u.g.n., w oparciu o który podał, że wstępny projekt podziału dz. nr [...] położnej w S. zakładał podział na dwie działki o powierzchniach ok. 0,22 ha ([...]) i ok. 0,15 ha ([...]), przy czym działka oznaczona we wstępnym projekcie podziału jako [...] wydzielana miała być jako działka budowlana, a działka oznaczona we wstępnym projekcie podziału jako [...] jako działka rolna, stwierdził następnie, że nie można było zatem interpretować treści art. 93 ust. 2a u.g.n., tak jak chciała tego odwołująca się, a mianowicie, że działką wydzieloną jest jedynie dz. nr [...], a dz. nr [...] pozostaje działką dotychczasową. W ocenie organu odwoławczego w istocie zarówno dz. nr [...], jak i dz. nr [...] były działkami wydzielonym z dz. nr [...] w S. , a norma obszarowa wynikająca z treści art. 93 ust. 2a u.g.n. dotyczy każdej z wydzielonych działek. Sąd I instancji nie podziela stanowiska kontrolowanych organów w przedmiocie wykładni stosowanego prawa i sposobu oceny ustalonego stanu faktycznego pod kątem zgodności z treścią art. 93 ust. 2a u.g.n. Przychyla się w przedmiocie wykładni treści art. 93 ust. 2a u.g.n. do stanowiska reprezentowanego m.in. wyroku WSA w Warszawie z dnia 2010-12-14, sygn. akt I SA/Wa 544/10. Artykuł 93 ust. 2a u.g.n. stanowi, że: "Podział nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego wykorzystywanych na cele rolne i leśne, powodujący wydzielenie działki gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha, jest dopuszczalny, pod warunkiem że działka ta zostanie przeznaczona na powiększenie sąsiedniej nieruchomości lub dokonana zostanie regulacja granic między sąsiadującymi nieruchomościami. W decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości określa się termin na przeniesienie praw do wydzielonych działek gruntu, który nie może być dłuższy niż 6 miesięcy od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna. Przepisu nie stosuje się w przypadku podziałów nieruchomości, o których mowa w art. 95". W kontrolowanej sprawie organy pominęły, że zgodnie z postanowieniami ww. miejscowego planu - dz. nr [...] położona w S. znajduje się w obrębie terenów oznaczonych symbolem: MN2 (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej) oraz ZN (tereny korytarzy ekologicznych). W tej sytuacji, mając na uwadze postanowienia planu o sposobie przeznaczenia przedmiotowej działki przy jednoczesnym w nawiązaniu do jej lokalizacji na rysunku planu, nie budzi wątpliwości, mając na uwadze treść wniosku, że skarżąca dążyła do wydzielenia, zgodnie z przeznaczeniem postanowień miejscowego planu: przede wszystkim działki budowlanej nr [...] z działki nr [...] , która w ewidencji gruntów ma przeznaczenie rolne. Pozostała w wyniku tego podziału część działki rolnej, o przeznaczeniu: w planie na cel ZN (tereny korytarzy ekologicznych) a w projekcie podziału - rolnym; ma powierzchnię ok. 0,15 ha (1081/2). Naturalną rzeczą jest, że w wyniku omawianego podziału pozostała zatem działka [...], która w zamierzeniu skarżącej nie była działką wydzielaną, o której jest mowa w treści art. 93 ust. 2a u.g.n., a tym bardziej wydzielaną w celu przeznaczenia na powiększenie sąsiedniej nieruchomości lub dokonania regulacji granic między sąsiadującymi nieruchomościami. W realiach kontrolowanej sprawy, wobec ww. postanowień miejscowego planu, skarżąca ma prawo podmiotowe do wydzielenia działki budowlanej oczywiście zgodnie z postanowieniami części tekstowej i rysunkiem planu i temu prawu podmiotowemu, oczywiście w realiach kontrolowanej sprawy, nie może przeciwstawiać się literalnie rozumiana treść art. 93 ust. 2a u.g.n. w sposób pomijający, że ww. norma stanowi o działce wydzielanej i podnosząca, że podział działki powodujący wydzielenie działki gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha, jest dopuszczalny, pod warunkiem że działka ta zostanie przeznaczona na powiększenie sąsiedniej nieruchomości lub dokonana zostanie regulacja granic między sąsiadującymi nieruchomościami. Trzeba bowiem zauważyć, że w części wstępnej art. 93 ust. 2a u.g.n. jest mowa o wydzieleniu działki z działki, a nie o wydzieleniu działek. W ocenie Sądu, sposób redakcji treści art. 93 ust. 2a u.g.n. koncentruje się na pojęciu wydzielania działki/wydzielonej działki. Ustawodawca zakłada, że przy podziale danej działki, zainteresowany podmiot może być zainteresowany szczególnie właśnie wydzieleniem pewnej/określonej działki a pozostała w wyniku omawianego podziału działka/część działki jest w tym wypadku dla tego podmiotu, w motywacji/celu podziału względnie obojętna (nie stanowi zatem działki wydzielanej). W tym miejscu Sąd zauważa, w ślad za orzecznictwem sądów administracyjnych, do których stanowiska się przychyla, że unormowania dotyczące zasad podziału nieruchomości rolnych i leśnych ulegały licznym modyfikacjom. Do daty wejścia w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami podział nieruchomości rolnych i leśnych nie był objęty jakąkolwiek reglamentacją prawną. Brak było bowiem przepisów, które ograniczałyby podział takich nieruchomości. Wprowadzane kolejno zmiany stanu prawnego, w tym zmiana ustawy o gospodarce nieruchomościami wprowadzona ustawą z 28 listopada 2003 r. miały na celu zapobieżenie niekontrolowanemu dzieleniu nieruchomości rolnych. Wprowadzone zapisy włączyły takie podziały w procedury regulowane ustawą o gospodarce nieruchomościami, kończące się zatwierdzeniem podziału przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, umożliwiając w ten sposób wskazanym organom wpływanie na aktualny kształt wydzielanych działek gruntu, zgodnie z realizowaną przez gminę polityką przestrzenną. Przy czym, zgodnie z treścią art. 93 ust. 2a ugn obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego postanowienia, "podział nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego wykorzystywanych na cele rolne i leśne, powodujący wydzielenie działki gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha, jest dopuszczalny, pod warunkiem że działka ta zostanie przeznaczona na powiększenie sąsiedniej nieruchomości lub dokonana zostanie regulacja granic między sąsiadującymi nieruchomościami". Brzmienie tego przepisu wskazuje, że wymogi wyżej opisane dotyczą wyłącznie nowo wydzielonej działki. Treść powyższego przepisu zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości i nie może być przez organ, jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie, interpretowana w sposób rozszerzający. Prawo obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego postanowienia w żaden sposób nie nakazuje, aby każda z powstałych po podziale działek była następnie przyłączona do innej nieruchomości, co słusznie podnosi skarżąca, tym bardziej, że wydzielenie działki nr [...] uwzględniało jej budowlane przeznaczenie w obwiązującym planie. Pewne wątpliwości interpretacyjne mógł budzić przepis art. 93 ust. 2a ustawy o gospodarce nieruchomościami przed jego zmianą kiedy to treść tego przepisu była następująca: "podział nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego wykorzystywanych na cele rolne i leśne, powodujący wydzielenie działek gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha jest dopuszczalny jedynie w celu powiększenia sąsiedniej nieruchomości lub regulacji granic pomiędzy sąsiadującymi nieruchomościami". Natomiast po dniu 22 października 2007 r. (Dz. U. z 2007 r., Nr 173, poz. 1218 art. 1) tj. zmianie treści art. 93 ust. 2a, który obowiązuje w dacie wydania zaskarżonego postanowienia - jego treść jest jasna co oznacza, że spełnienie warunków w nim zawartych dotyczy wyłącznie nowo wydzielonej działki przeznaczonej na powiększenie sąsiedniej nieruchomości lub regulacji granic między sąsiadującymi nieruchomościami, a nie wszystkich działek powstałych w wyniku tego podziału. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Sąd nie podzielił stanowiska kontrolowanych organów dotyczącego wykładni art. 93 ust. 2a ugn obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego postanowienia mającego niewątpliwie wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni wykładnię przepisu art. 93 ust. 2a dokonaną przez Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę. Uwzględniając powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt. I sentencji wyroku. O kosztach, jak w pkt. II sentencji wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 p.p.s.a.