II SA/Kr 205/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie: WSA Krystyna Daniel AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania skargę oddala. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] r., powołując się na art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 kpa, odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] 2005 r. Nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji pn. "Rozbudowa i przebudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na budynek 3-rodzinny i budowa wjazdu od strony ul. [...] na terenie działki nr [...] obr. [...]". W uzasadnieniu organ I instancji podał, że decyzja z dnia [...] 2005 r. została wydana na wniosek Z. B., K. B., K. B. i P. B. z dnia 20 kwietnia 2004 r. W dniu [...] lipca 2007 r. do Wydziału Architektury i Urbanistyki UM wpłynął wniosek S. R. o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 i 4 kpa, w wyniku którego postępowanie zostało wznowione. Organ stwierdził, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że S. R. był uznany za stronę i brał udział w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy wskazanej wyżej inwestycji. W aktach sprawy znajdują się zwrotne potwierdzenia odbioru korespondencji urzędowej kierowanej do S. R. tj. zawiadomienia z dnia [...] listopada 2004 r., pisma z dnia 1 grudnia 2004 r., zawiadomienia z dnia [...] czerwca 2005 r., pisma z dnia 29 czerwca 2005 r. W/w pisma kierowane były na adres ul. [...] w K., zaś po wskazaniu przez S. R. w dniu 17 maja 2005 r. nowego adresu na ten adres tj. na ul. [...] w K. Również decyzja z dnia [...] 2005 r. kończąca postępowanie została wysłana na ten sam adres i znajduje się w aktach wraz z adnotacją poczty "adresata nie zastano". Zgodnie z treścią art. 44 kpa została uznana za doręczoną. Organ podkreślił, że rezygnacja z udziału w postępowaniu przez stronę nie może być utożsamiana z brakiem udziału w postępowaniu bez własnej winy i za takie postępowanie strony organ nie może odpowiadać. Wskazana podstawa naruszenia art. 145 § 1 pkt 3 kpa dotyczyła J. W. p.o. Zastępcy Dyrektora Wydziału Architektury i Urbanistyki UM która jest żoną pełnomocnika inwestorów S. H. W ocenie organu zarzut ten jest bezzasadny, albowiem odnosi się do postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "rozbudowa i nadbudowa budynku mieszkalnego oraz budowa wolnostojącego garażu dwustanowiskowego na terenie działki [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.", prowadzonego pod sygnaturą [...], stanowiącego odrębne postępowanie w stosunku do postępowania co do którego został złożony wniosek o jego wznowienie. Nadto organ podniósł, że art. 145 § 1 pkt 3 kpa dotyczy pracownika, który wydał decyzję, zaś decyzja z dnia [...] 2005 r. nie została wydana przez J. W. Organ wskazał również, że wbrew stanowisku zaprezentowanemu we wniosku inicjującym postępowanie M. R., zamieszkała we F., brała udział w postępowaniu, co wynika z akt sprawy w których znajdują się zwrotne potwierdzenia odbioru pism z dnia 22 czerwca 2005 r. i 29 czerwca 2005 r. Również sama decyzja kończąca postępowanie została wysłana stronie i uznana za skutecznie doręczoną w trybie art. 44 kpa. Natomiast zmarła I. R. jak wynika z rozdzielnika znajdującego się w aktach przedmiotowej sprawy, wbrew zarzutom wnioskodawcy, nie brała udziału w postępowaniu w charakterze strony. Odwołanie od wyżej opisanej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] złożył S. R., domagając się jej uchylenia i przekazania do ponownego rozpoznania organowi I instancji względnie zmiany decyzji. W uzasadnieniu podniósł, że w przedmiocie rozbudowy, przebudowy i nadbudowy domu jednorodzinnego przy ul. [...] w K. toczyły się dwa postępowania w zasadzie równolegle, które nie powinny być prowadzone oddzielnie. Zostały one zainicjowane przez tych samych inwestorów wnioskami z dnia 8 czerwca 2001 i 20 kwietnia 2004 r. Były one w rzeczywistości identycznymi postępowaniami z tym, że pierwsze było postępowaniem o warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, zaś drugie, na podstawie zmienionego w 2004 r. stanu prawnego, było postępowaniem o warunki zabudowy. Postępowanie w pierwszej sprawie zakończyło się decyzją z dnia [...] listopada 2005 r., zaś drugie decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. Pierwsza decyzja została przez Kolegium uchylona i przekazana do ponownego rozpoznania organowi I instancji, zaś druga nie została doręczona odwołującemu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchylając decyzję z dnia [...] listopada 2005 r. nakazywało porównać przedmiot obydwu postępowań i rozstrzygnąć o zasadności łącznego rozpoznania tych spraw, a także zbadać naruszenie zasad związanych z podejrzeniami o brak bezstronności postępowania z uwagi na powiązania osobiste między S. H. a J. W.. Następnie postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego zostało umorzone z uwagi na cofnięcie wniosku, a kontynuowano wyłącznie postępowanie o ustalenie warunków zabudowy. Tym samym wnioskodawca oraz M. R. zostali wprowadzeni w błąd, gdyż korespondencję jaką otrzymywali w związku ze sprawą zainicjowaną pierwszym wnioskiem traktowali jakby dotyczyła jednej połączonej sprawy. Odnosząc się do argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odwołujący stwierdził, że jest rzeczą oczywistą, że skoro nie otrzymał decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r. to w tym zakresie nie brał udziału w postępowaniu. Podniósł, że nie dostał awiza informującego go o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym (jakkolwiek nie jest w stanie wyjaśnić czemu tak się stało), zatem nie mógł złożyć odwołania. W kwestii zaistnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 3 kpa stwierdził, że powołany przepis – co wynika z jego brzmienia – odnosi się nie tylko do sytuacji, gdy pracownik wydający decyzję pozostaje w związku małżeńskim lub jest krewnym strony, ale również gdy chodzi o organ administracji jako taki. Skoro Zastępca Dyrektora Wydziału J. W. jest żoną pełnomocnika inwestorów S. H. to rodzi to uzasadnione podejrzenia, że pełnomocnik używa swoich wpływów dla popierania sprawy klientów. Dalej podniósł, że mimo, że informował organ o tym, że M. R. mieszka od 30 lat we F. pod wskazanym adresem to organ wysyłał pisma częściowo pod ten adres, a częściowo na adres w K., przy czym dwie przesyłki zostały odebrane, ale nie wykazano, czy zostały one odebrane przez nią osobiście, czy też omyłkowo przez domownika. Nadto odwołujący się wskazał, że w obydwu postępowaniach zgłaszał, że jego matka I. R. zmarła w 2002 r., jednakże żadne postępowanie, wbrew dyspozycji przepisu art. 97 § 1 kpa, nie zostało zawieszone, nie zostali również ustaleni następcy prawni. Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. (znak: [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], wskazując jako podstawę art. 44, art. 145 § 1 pkt 4 i 5, art. 151 §1 oraz art. 138 § 2 kpa, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu stwierdziło, że celem postępowania jest ustalenie czy i w jakim zakresie postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, było dotknięte wadą wymienioną w przepisach art. 145 § 1 i 145a kpa, przy czym badanie ogranicza się do przesłanek, które zostały wskazane we wniosku o wznowienie. Wskazał, że nie w pełni zgadza się z ustaleniami organu I instancji. Odwołując się do stanowiska wyrażonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia [...] października 2005 r. sygn. akt [...] organ odwoławczy uznał, że jeżeli stronie nie doręczono decyzji kończącej postępowanie w sprawie i nie złożyła ona terminie przewidzianym dla innych stron postępowania odwołania to przysługuje jej wniosek o wznowienie postępowania na zasadzie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Zdaniem organu odwoławczego nastąpiły uchybienia organu I instancji przy doręczaniu decyzji, w konsekwencji czego nie sposób uznać, że decyzja została doręczona w trybie art. 44 kpa. Powołując się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia [...] lutego 2001 r., sygn. akt [...] stwierdził, że na potwierdzeniu odbioru powinny zostać poświadczone okoliczności, że doręczyciel nie zastał adresata w domu, że zawiadomienie o umieszeniu przesyłki w urzędzie pocztowym zostało umieszczone w należącej do adresata skrzynce na korespondencję oraz, że przesyłki tej nie podjęto w terminie. Wskazał, że "samo awizowanie przesyłki nie jest równoznaczne z zawiadomieniem określonym w art. 44 kpa. Jeżeli nie wiadomo jak działał doręczający doręczenia nie można uznać za dokonane". Decyzja mimo, że została wysłana do wszystkich uczestników postępowania, nie dotarła do S. R. oraz M. R. Na odwrocie druku "potwierdzenie odbioru" doręczyciel pocztowy podkreślił i potwierdził własnym podpisem, iż adresata nie zastano. Brak natomiast jakiejkolwiek informacji co do innych form doręczenia, a w szczególności o złożeniu przesyłki we właściwym urzędzie pocztowym oraz o umieszczeniu na drzwiach mieszkania bądź w skrytce pocztowej stosownego zawiadomienia. Organ odwoławczy podniósł, ze z powodu nieprawidłowego doręczenia decyzji stronie oraz spełnieniu ustawowych terminów i innych przesłanek przewidzianych w kpa przez stronę, zaistniała podstawa wznowieniowa, co powoduje konieczność rozpoznania i rozstrzygnięcia na nowo sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną decyzją administracyjną. Jednocześnie organ zaznaczył, że w wyniku ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, może zapaść decyzja wydana na podstawie art.151 § 1, § 2 lub 146 § 2 kpa. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła K. B. Decyzji tej zarzuciła naruszenie przepisu art. 44 kpa w zw. z § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych poprzez jego nieprawidłową interpretację i przyjęcie, iż adnotacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru dotycząca złożenia w skrzynce oddawczej adresata zawiadomienia o umieszczeniu przesyłki w urzędzie pocztowym jest warunkiem koniecznym dla uznania doręczenia za dokonane (domniemanie doręczenia) oraz naruszenie przepisu art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 140 kpa poprzez pominięcie uzasadnienia faktycznego i prawnego oparcia decyzji na przepisie art. 145 § 1 pkt 5 kpa oraz art. 151 § 1 kpa. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniosła, że z akt sprawy wynika, że organ I instancji nadał przesyłkę zawierającą decyzję na adres wskazany przez S. R. jako adres do korespondencji. Przesyłka ta została po raz pierwszy awizowana w dniu 10 stycznia 2006 r., co potwierdza adnotacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru "awizowano 10.01.2006 adresata nie zastano", a także pieczęć urzędu pocztowego: "[...] z dnia 10.01.2006" potwierdzająca złożenie przesyłki w urzędzie. Kolejna próba doręczenia miała miejsce w dniu 17 stycznia 2006 r., o czym świadczy adnotacja urzędu pocztowego "awizowano powtórnie dnia 17.01" Z uwagi na niepodjęcie przesyłki przed upływem kolejnych 7 dni została ona zwrócona na adres nadawcy co potwierdza kolejna adnotacja "zwrot nie podjęto w terminie" oraz pieczęć urzędu pocztowego: "[...] .01.2006". Dalej odwołująca się podniosła, że wbrew twierdzeniom organu odwoławczego zawartym w uzasadnieniu skarżonej decyzji, przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie zobowiązują do umieszczenia jakiejkolwiek adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru dotyczącej złożenia zawiadomienia o umieszczeniu przesyłki w urzędzie pocztowym lub w należącej do adresata skrzynce na korespondencję. Art. 44 § 2 kpa zobowiązuje jedynie do złożenia takiego zawiadomienia w oddawczej skrzynce pocztowej, nie wskazując sposobu zaświadczenia o tym fakcie. Skarżąca nie zgodziła się również ze stwierdzeniem organu odwoławczego, że "nie wiadomo jak działał doręczający", skoro organ I instancji korzystał z usług operatora publicznego "[...]", a ta zobowiązana jest do przestrzegania obowiązujących ją przepisów, w szczególności powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury i określonego w nim trybu postępowania w przypadku doręczania przesyłek rejestrowanych. O działaniu poczty polskiej zgodnie z obowiązującymi ją przepisami świadczą adnotacje jakie zostały poczynione na przesyłce oraz na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Nadto skarżąca wskazała, że organ odwoławczy błędnie odwołał się do wyroku Sądu Najwyższego z dnia [...] lutego 2001 r., sygn. akt [...] z uwagi na fakt, że wyrok ten został wydany w odmiennym stanie faktycznym sprawy i prowadzi do odmiennych wniosków niż te które wysnuł organ. Sprawa dotyczyła kwestii umieszczenia na potwierdzeniu odbioru przesyłki informacji o miejscu w którym umieszczono przesyłkę do odbioru, a nie jak wywiodło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] obowiązku umieszczenia na potwierdzeniu odbioru zaświadczenia okoliczności, że zawiadomienie o umieszczeniu przesyłki w urzędzie pocztowym zostało umieszczone w należącej do adresata skrzynce na korespondencję. Zdaniem skarżącej zostały zachowane warunki formalnoprawne określone w art. 44 kpa, co pozwala uznać decyzję z dnia [...] grudnia 2005 r. za skutecznie doręczoną. Wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt. 4 kpa następuje w sytuacji, gdy strona, bez własnej winy, nie brała udziału w postępowaniu. Tymczasem S. R. miał możliwość zapoznania się z decyzją, jednakże nie uczynił tego przez własne zaniechanie. Co więcej, w ocenie skarżącej, S. R. celowo uchylił się od odbioru przesyłki mając świadomość czego ona dotyczy, albowiem w całym postępowaniu brał aktywny udział i wiedział, że postępowanie znajduje się w końcowej fazie, gdyż został o tym skutecznie zawiadomiony. Podkreśliła, że wnioskodawca nie powołał się na żadne okoliczności które mogłyby uzasadniać brak odbioru przesyłki ani też nie uprawdopodobnił okoliczności, że nie wiedział o złożeniu przesyłki do odbioru w placówce pocztowej. Nadto skarżąca zarzuciła, że uzasadnienie decyzji nie odpowiada warunkom art. 107 § 3 w zw. z art. 140 kpa, w szczególności Kolegium nie wyjaśniło dlaczego oparło swoją decyzję na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 5 kpa oraz 151 § 1 kpa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Organ podniósł, że "sformułowanie art. 44 § 2 kpa przesądza, iż przepis ten formułuje nie tylko bezwzględnie wiążący obowiązek pozostawienia zawiadomienia w określonych miejscach, ale także wiążącą ich kolejność". Natomiast brak w aktach potwierdzenia, że doręczyciel pocztowy pozostawił na drzwiach mieszkania adresata lub w skrzynce pocztowej informację o złożeniu decyzji w urzędzie pocztowym na wymagany okres nie pozwala na uznanie, że decyzja została doręczona w trybie art. 44 kpa. Powołał się na stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z dnia [...] sierpnia 1998 r., [...], z dnia [...] kwietnia 1998 r., [...], z dnia [...] maja 1997 r., [...], a także w wyroku Sądu Najwyższego z dnia [...] grudnia 1997 r., [...]. Nadto Kolegium wyjaśniło, że zawarło wyczerpujące uzasadnienie prawne i faktyczne decyzji z przywołaniem stosownych przepisów prawa, przy czym omyłkowo zamieszczono w postawie prawnej pkt 5 zamiast pkt. 3 art. 145 § 1 kpa, co nie ma zasadniczego wpływu na rozstrzygniecie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art.138 § 2 kpa organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Typ decyzji kasacyjnej wydanej na podstawie art.138 § 2 kpa różni się od decyzji kasacyjnej typowej tym, że może być zastosowany wtedy, gdy organ odwoławczy stwierdzi istnienie podstaw do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy. Dopuszczalność wydania przez organ odwoławczy tego typu decyzji kasacyjnej jest ograniczona przez to, że art. 138 § 2 w związku z art. 136 kpa przyjmuje jako przesłankę wydania tego typu decyzji określony zakres czynności postępowania wyjaśniającego, a mianowicie "rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części". Sytuacja taka mogłaby zaistnieć, gdyby organ I instancji w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego lub przeprowadził je z rażącym naruszeniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W takich przypadkach organ odwoławczy, aby dokonać oceny prawidłowości ustalenia stanu faktycznego, musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające albo w całości, albo w znacznej części, a do tego nie jest uprawniony, nie mieści się to w jego kompetencji. Sytuacja taka zachodzi w niniejszej sprawie, gdyż organ I instancji nie rozstrzygał merytorycznie sprawy zakończonej kwestionowaną decyzją ostateczną, gdyż ograniczył się do ustalenia, że brak jest podstaw do jej uchylenia na podstawie art.145 § 1 kpa. Odnośnie dokonanej przez organ odwoławczy oceny, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną naruszony został tryb doręczenia z art.44 kpa, stwierdzić należy, że jest ona o tyle prawidłowa, że organ I instancji zaniechał dokonania własnych ustaleń w kwestii zaistnienia przesłanek w tym przepisie wymienionych. Ponieważ sposób doręczenia przewidziany w art. 44 kpa ma zastosowanie tylko wtedy, gdy nie można było dokonać doręczenia w trybie przewidzianym w art. 42 i 43 kpa, dla uznania skuteczności doręczenia w sposób przewidziany w art. 44 kpa, niezbędne jest ustalenie przez organ, że przesyłki nie można było doręczyć z powodu nieobecności adresata w miejscu zamieszkania lub pracy (art.42 kpa) oraz, że niemożliwe było doręczenie przesyłki dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi(art. 43 kpa). Nadto, warunkiem skuteczności doręczenia w trybie art. 44 kpa jest umieszczenie zawiadomienia o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej albo urzędzie gminy (wraz z informacją o możliwości jego odbioru) w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Dowodem spełnienia tego warunku jest z reguły podanie tych informacji przez pracownika poczty na druku doręczenia. Ponieważ obowiązujące przepisy nie regulują niezbędnej treści dowodów doręczenia przesyłek wysyłanych przez organy administracji publicznej, nie można czynić im zarzutu, że druk pokwitowania, wypełniany przez pracownika poczty, dołączony do omawianej przesyłki jest niezgodny z prawem. Skoro jednakże nie zawiera on informacji, o których mowa w art.44 kpa, organ administracji winien samodzielnie ustalić zaistnienie przesłanek wymienionych w tym przepisie. W jednolitym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że "samo umieszczenie na kopercie zawierającej przesyłkę lub na dowodzie potwierdzającym doręczenie pisma stempla, czy wzmianki o awizowaniu przesyłki nie może być dla organu wysyłającego pismo wystarczające do przyjęcia, że spełnione zostały przesłanki doręczenia pisma w trybie art. 44 k.p.a. Musi być wyraźnie zaznaczone, że doręczyciel powiadomił adresata o przesyłce w sposób wskazany w art. 44 k.p.a." ([...] wyrok NSA W-wa 2006.02.[...], [...] wyrok WSA w Warszawie 2007.02.[...], [...] wyrok WSA w Warszawie 2006.03.[...], [...] wyrok NSA 2002.03.[...]). W niniejszej sprawie druk potwierdzenia odbioru decyzji z dnia [...].12.2005r (dołączony do k.119) wskazanych wyżej danych nie zawierał. Opatrzony był bowiem jedynie adnotacją "Awizowano. Adresata nie zastano. 10.01.06" z parafą – nie wiadomo przez kogo uczynioną, gdyż nie w miejscu poznaczonym na podpis pracownika poczty. Zarzut skargi, iż o prawidłowości doręczenia dokonanego w trybie art. 44 kpa świadczy zgodność działania pracownika poczty z przepisami prawa pocztowego i rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych nie jest zasadny. W myśl art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. Nr 130, poz. 1188 ze zm.) przesyłkę, z zastrzeżeniem ust. 2-6, doręcza się adresatowi pod adresem wskazanym na przesyłce lub w umowie o świadczenie usługi pocztowej. W przepisie ustępu drugiego tego artykułu, wymieniającym osoby, którym może być wydana przesyłka ze skutkiem doręczenia dla adresata nie wymieniono sąsiada adresata i dozorcy domu. Jednocześnie w ustępie trzecim omawianego przepisu wskazano, że przepisy ust. 2 nie naruszają przepisów innych ustaw dotyczących sposobu, zasad i trybu doręczeń. Oznacza to, że pierwszeństwo ma sposób doręczenia określony przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Z kolei stosownie do § 14 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz. U. Nr 5, poz. 34 ze zm.), jeżeli w chwili doręczania przesyłki rejestrowanej stwierdzi się nieobecność adresata lub innych osób uprawnionych do ich odbioru, o których mowa w art. 26 ustawy, zawiadomienie o próbie doręczenia wraz z informacją o terminie ich odbioru i adresie placówki oddawczej, w której przesyłka lub przekaz pocztowy są przechowywane, operator pozostawia w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Z powyższego wynika, ze w rozporządzeniu nie została przewidziana możliwość doręczenia przesyłki sąsiadowi adresata lub dozorcy jego domu. Dlatego też zgodność działania doręczyciela z tym przepisem nie jest okolicznością wystarczającą dla stwierdzenia, że doręczenie było zgodne z art. 44 kpa. Jeżeli, w myśl art.44 § 2 i 3 kpa, zawiadomienie ma zawierać informacje o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia, a w przypadku niepodjęcia przesyłki w tym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia, zgodnie z treścią art. 57 kpa, oznacza to, skoro pierwszego awiza dokonano w dniu 10.01.2006r, to powtórne awizo winno być dokonane najwcześniej w dniu 18.01.2006r. Z adnotacji na omawianej przesyłce wynika, że powtórnego awizowania dokonano w dniu 17.01.2006r. Zgodnie z przepisem § 38 pkt 2 tego rozporządzenia 14-dniowy "termin odbioru" rozpoczyna swój bieg terminu od dnia następnego po dniu doręczenia zawiadomienia, o którym mowa w § 14 ust. 1. W niniejszej sprawie rozpoczął się zatem 11.01.2006r i upłynął z końcem dnia 24.01.2006r. Najwcześniej zatem przesyłka mogła być zwrócona nadawcy w dniu 25.01.2006r. Taka też data figuruje na pieczęci Urzędu Pocztowego Nr [...] znajdującej się na przesyłce. Nadto podnieść należy, że jak wynika z przedłożonych akt administracyjnych, przed wydaniem kwestionowanej decyzji z dnia [...] grudnia 2005r o ustaleniu warunków zabudowy pismem z dnia 22.06.2005r (k.80) organ zawiadomił strony o korekcie wniosku inwestorów z podaniem informacji, że mogą się one zapoznać z materiałem dowodowym w terminie 7 dni od otrzymania zawiadomienia oraz że uwagi i zastrzeżenia stron będą rozstrzygnięte w treści decyzji, jak i, że od decyzji będzie służyć stronom prawo złożenia odwołania. Po tej dacie, w dniu 29.06.2005r (k.82,83), organ zwrócił się o dokonanie uzgodnienia. Złożona do akt analiza nosi datę 14.11.2005r (k.105). Decyzja z dnia [...].12.2005r została wydana bez skierowania do stron pisma w trybie art.10 kpa. Okoliczności tych organ I instancji nie wziął pod uwagę. Wobec powyższego uznano, że zaskarżona decyzja nie narusza art.138 § 2 kpa i dlatego, na podstawie art.151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.