II SA/Kr 207/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie : Sędzia NSA Anna Szkodzińska (spr.) Sędzia WSA Paweł Darmoń Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2014 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjnego [ ] Spółka z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 6 sierpnia 2009 r., znak: [ ] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala. Uzasadnienie: Decyzją z dnia 31 marca 2009 r. (......) na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., nr 80, poz. 717 ze zm.), § 1-9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588), § 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1589) oraz art. 104 kpa Prezydent Miasta K. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z infrastrukturą, garażem podziemnym na 12 samochodów, w miejsce istniejącej zabudowy na dz. nr [....] obr. [....] przy al. [....] oraz wjazdem z al. [....] . Wskazał organ, że w toku postępowania ustalono, że spełnione zostały przesłanki o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz, że uzyskano wszelkie niezbędne opinie . Projekt decyzji został sporządzony przez mgr inż. arch. J.S. , wpisaną na listę izby samorządu zawodowego architektów. Organ ustosunkował się również do uwag i zastrzeżeń wnoszonych przez strony postępowania. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli R.A. , S.K. , S.K. B.J. , J.T. PP [....] " Sp. z o.o. oraz R.K. R.A. podniósł, że nowa zabudowa wpłynie na stan techniczny jego budynku, a kwestia odległości projektowanego budynku od jego domu oraz ewentualnego zacienienia spowodowanego realizacją planowanej inwestycji powinny być zbadane przez organ l instancji. S.K. oraz S.K. podnieśli, że nie brali udziału jako strony w przedmiotowym postępowaniu, a są właścicielami lokalu nr [....] w budynku przy ul. [....] . B.J. oraz J.T. zarzucili przedmiotowej decyzji ustalenie warunków zabudowy niezgodnie rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ich zdaniem wskaźnik wielkości nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki ustalono do 37 %, podczas gdy średni wskaźnik w obszarze analizowanym wynosi 19 %. Oprócz tego w sposób nieprecyzyjny wyznaczono szerokość elewacji frontowej oraz wysokość górnej krawędzi gzymsu lub attyki elewacji frontowej jako wartości mieszczące się w pewnym przedziale. Zdaniem odwołujących się parametry te ustalono na podstawie zawartej w rozporządzeniu klauzuli umożliwiającej w szczególnych sytuacjach inne ustalenie parametrów o ile wynika to z analizy, a w przedmiotowej sprawie nie wskazano okoliczności, które uzasadniałyby skorzystanie z tej klauzuli. Ponadto odwołujący się zakwestionowali krąg stron postępowania ustalony przez organ l instancji, jak również naruszenie art. 107 § 3 kpa. Przedsiębiorstwo Produkcyjne [....] sp. z o.o. zarzuciło naruszenie art. 28 oraz art. 10 kpa przez pominięcie go jako strony postępowania oraz niezapewnienie czynnego udziału w postępowaniu jako właściciela lokalu mieszkalnego numer M3 w budynku nr [....] przy at. [....] (na dowód czego przedłożyło odpis aktu notarialnego z dnia 21 listopada 2008 r. nr....); naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez wyznaczenie linii nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem jako przedłużenie istniejącej linii zabudowy w odległości 11 m od krawędzi al. [....] , podczas gdy istniejąca linia zabudowy przebiega w innej odległości od tej krawędzi, z przedstawionej analizy architektoniczno - urbanistycznej nie wynika dlaczego ustalenie linii zabudowy miałoby nastąpić w inny sposób, stosownie do § 4 ust. 4 powołanego rozporządzenia; zakwestionowano sposób ustalenia wskaźnika wielkości nowej zabudowy do powierzchni działki, który jest zawyżony i nie odpowiada średniej wartości występującej w obszarze analizowanym. Podniesiono , że szerokość elewacji frontowych istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym jest inna, a proponowana szerokość istniejącej zabudowy 7 m nie mieści się w dopuszczalnym przedziale 20 %. Ponadto szerokość elewacji frontowej nie została wyznaczona w sposób konkretny, co jest sprzeczne z orzecznictwem. W sposób nieprecyzyjny wyznaczono też wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki i pozostaje w sprzeczności z parametrami występującymi na działkach nr nr [....] . Co więcej, dla części budynku wycofanej poza linię obowiązującej zabudowy parametr ten ustalono do 12.5 m , co jest sprzeczne z § 7 ust. 1 powołanego rozporządzenia. Jednocześnie organ l instancji nie wykazał, jakoby sięgnął do § 7 ust. 4 tego rozporządzenia. Nadto zaskarżona decyzja została wydana bez wymaganego uzgodnienia z Miejską Komisją Urbanistyczno-Architektoniczną, którego wymaga § 7 ust. 2 Zarządzenia Prezydenta Miasta K. z dnia 22 sierpnia 2003 r. nr [....] . Odwołujący się R.K. zarzucił naruszenie § 7 powoływanego rozporządzenia Ministra infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. przez wyznaczenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej w sposób odbiegający od średnich wartości na działkach sąsiednich, na co zwracał także uwagę w toku postępowania przed organem l instancji. Ponadto odwołujący się zarzucił, że w postępowaniu nie brali udziału właściciele lokali znajdujących się w budynku przy ul. [....] . Decyzją z dnia 6 sierpnia 2009 r. [....] na podstawie art. 28 oraz art. 10 kpa, art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., nr 80 poz. 717 ze zm.) w zw. z § 6 oraz § 7 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588 ze zm.) oraz na podstawie art. 138§2 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło ww. decyzję w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy podał co następuje: Stosownie do art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przymiot strony w rozumieniu art. 28 kpa w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego mogą mieć właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości, niekoniecznie bezpośrednio sąsiadujący z terenem zamierzonej inwestycji, a o interesie prawnym decydują okoliczności konkretnej sprawy. W niniejszej sprawie organ I instancji nie przeprowadził prawidłowej analizy w celu prawidłowego ustalenia stron postępowania. W stosunku do niektórych właścicieli nieruchomości sąsiednich uznał organ, iż mają oni przymiot strony, natomiast innym właścicielom nieruchomości sąsiednich takiego statusu nie przyznał. Dotyczy to w szczególności spółki PP [....] właściciela lokalu w budynku nr [....] przy al. [....] jak również pozostałych właścicieli nieruchomości lokalowych w tym budynku. W warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji (załącznik nr 1 do zaskarżonej decyzji) ustalono linię zabudowy w odległości 11 m od krawędzi jezdni jako przedłużenie istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich nr nr [....] obr. [....] jako linię ustaloną zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do § 4 ust. 1 powołanego rozporządzenia obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Z analizy architektoniczno-urbanistycznej wynika, że w obszarze analizowanym wzdłuż [....] dominuje jednorodne ukształtowanie linii zabudowy w odległości ok. 11 m od krawędzi jezdni. Natomiast odległości te są mniejsze wzdłuż pozostałych ulic kwartału (od 2 do 8 m), a w połowie ul. [....] obserwować można głębokie usytuowanie istniejącej zabudów (działki nr.....) w odległości ok. 18 m od krawędzi jezdni. Takie wyznaczenie linii zabudowy zgodnie z załącznikiem graficznym nr 2 do zaskarżonej decyzji uznać należy za prawidłowe (por. II OSK 779/07). Jeśli chodzi o ustalenie wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, to stosownie do § 5 ust. 1 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury co do zasady wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. W przedmiotowej sprawie wskaźnik ten ustalono w wysokości do 37 % na podstawie § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia. Średni wskaźnik dla obszaru został ustalony nie na poziomie 19 % lecz 30 %, a dla zabudowy mieszkalnej 31 %. Odstępstwo zatem od wartości średniej nie jest aż tak znaczne, jak wynika z zestawienia 19 % i 37 %. Nadto w załączniku nr 3 do zaskarżonej decyzji oraz w treści analizy architektoniczno-urbanistycznej zawarto uzasadnienie odstępstwa od ogólnych zasad określonych w § 5 ust. 1 powołanego rozporządzenia. Wskazano, że na sąsiednich działkach wskaźnik ten jest wyższy od średniego wskaźnika. Na działce nr [....] wynosi 37 %, na działce nr [....] wynosi 39 %. Aktualny wskaźnik dla działki objętej zamierzeniem inwestycyjnym wynosi 28 %. Dla działki nr [....] jest z kolei niższy niż średni wskaźnik i wynosi 17 %. Z uwagi na zróżnicowaną wielkość działek ustalenie wskaźnika dla działek obszaru analizowanego oraz obszarów przyległych wynika każdorazowo ze szczególnych uwarunkowań inwestycji będącej przedmiotem wniosku. Ustalając wielkość wskaźnika zabudowy wzięto pod uwagę lokalizacje terenu inwestycji w określonym kwartale zabudowy śródmiejskiej o znacznej intensywności oraz okoliczność, że na działkach bezpośrednio przylegających do terenu inwestycji wysokość wskaźnika przekracza średnią wartość, przy czym biorąc pod uwagę lokalizację terenu inwestycji nie jest wskazane zarówno uśrednienie wartości tego wskaźnika, jak i intensyfikowanie występującego obecnie charakteru zabudowy do wartości maksymalnych występujących w danym obszarze. Wskazano, że przy zachowaniu obserwowanej granulacji zabudowy w obszarze możliwe jest ustalenie innego niż średni wskaźnik zabudowy przez analogię do sposobu zabudowy i zagospodarowania terenu na działce nr [....] . (załącznik 3 do zaskarżonej decyzji oraz karta 126-127). Odstępstwo od sposobu wyznaczenia w/w wskaźnika w sposób, o którym mowa w § 5 ust. 1 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury zostało więc uzasadnione. Szerokość elewacji frontowej dla przedmiotowej nieruchomości ustalono w przedziale 10 m do 14 m, stosownie do § 6 ust. 2 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Stosownie do § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia szerokość elewacji frontowej wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Z analizy wynika, że średni wskaźnik w obszarze wynosi 15 m przy czym w obszarze zabudowy mieszkalnej wynosi 13.75 m. Ustalony przedział szerokości elewacji frontowej nie przekracza zatem średniej wartości w obszarze i nieznacznie przekracza średnią wartość w obszarze zabudowanym, co mieści się w zakresie dopuszczalnych 20 %. Słuszne jest natomiast stanowisko odwołujących się, że "ustalenie szerokości elewacji frontowej projektowanego budynku powinno być wyznaczone w sposób konkretny". Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki została ustalona w zaskarżonej decyzji w przedziale 10-10/5 m jako przedłużenie tej krawędzi istniejącej zabudowy na działkach nr 24 i nr 27. Dla części budynku wycofanej poza obowiązującą linię zabudowy ustalono maksymalną wysokość tego wskaźnika do 12,5 m. Stosownie do § 7 ust. 1 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W załączniku nr 3 do zaskarżonej decyzji wskazano, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej w obowiązującej linii zabudowy ustalono w nawiązaniu do działek nr [....] oraz nr [....] . W analizie architektoniczno-urbanistycznej wskazano, że obserwuje się w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji cechę charakterystyczną formy architektonicznej polegająca na piętrzeniu prostopadłościennych brył, w rezultacie w przestrzeni ulic zaznacza się linia gzymsów i okapów do wysokości 10.5 m, natomiast wyższa część obiektów wycofana jest poza lico pierwszego planu zabudowy - dotyczy to działki nr [....] i działki nr [....] . Wskazano także, że w celu zachowania ukształtowanej, spokojnej linii nieba z już wyartykułowanymi akcentami wysokościowymi planowana zabudowa powinna w sposób harmonijny wpisywać się w obowiązujące ramy. Tak ukształtowanej linii nie zaburzy podniesienie wysokości budynku poza licem elewacji, jak to ma miejsce na działce nr [....] . Wątpliwości budzą jednak dane stanowiące podstawę wyznaczenia wysokości górnej elewacji frontowej jako kontynuacji krawędzi na działkach sąsiednich. O ile bowiem w analizie oraz w zestawieniu tabelarycznym (karta nr 123-125) są dane dotyczące działki nr [....] , o tyle brak jest danych dla budynku usytuowanego na działce nr 27, do której ma nawiązywać wyznaczenie tych parametrów. Parametry i wskaźniki dla nowej zabudowy powinny być wskazywane konkretnie. W kwestii wyznaczenia maksymalnej wysokości gzymsu lub attyki dla części budynku wycofanej poza linię zabudowy, uzasadnienie do sięgnięcia do § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury powinno znaleźć się w treści decyzji (jej załączników). Natomiast w niniejszej sprawie najobszerniejsze uzasadnienie znajduje się w analizie architektoniczno-urbanistycznej. Nie wyjaśniono jednak dlaczego do cofniętej poza linię zabudowy części budynku nawiązano do działki nr [....] , a nie np. działki nr [....] , na której nie występuje zjawisko piętrzenia prostopadłościennych brył. Mając na względzie art. 107 § 3 organ l instancji winien dokonać niezbędnych wyjaśnień i uzupełniania decyzji w tym zakresie. Geometrię dachu wyznaczono jako kontynuację dominującej formy występującej w obszarze zabudowanym. Stosownie do § 8 powołanego rozporządzenia geometrię dachu ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Zestawienie tabelaryczne załączone do analizy architektoniczno-urbanistycznej (karta nr 123) potwierdza prawidłowość ustaleń dokonanych w tym zakresie. Organ I instancji winien również wyjaśnić kwestię braku uzgodnień z Miejską Komisją Urbanistyczno-Architektoniczną, natomiast właściwym momentem badania ewentualnych ograniczeń dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz ustalenie odległości obiektu budowlanego od innych obiektów budowlanych jest etap postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Badając spełnienie pozostałych warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie stwierdzono naruszenia prawa. Na powyższą decyzję Przedsiębiorstwo Produkcyjne [....] " Sp. z o. o. złożyło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarga została zarejestrowana pod sygn. akt 1526/09. Strona skarżąca zarzuciła rozstrzygnięciu naruszenie przepisów art. 6, 7 i 8 kpa poprzez niewyjaśnienia stanu sprawy i "uznaniowe wskazanie", które z zarzutów skarżącego zasługują na uwzględnienie; art. 10§1 kpa poprzez niezapewnienie stronie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu; art. 107 kpa poprzez niedostateczne uzasadnienie decyzji w zakresie w jakim organ oddalił zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia § 4 i 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; art. 11 kpa poprzez błędne uzasadnienie decyzji w zakresie w jakim oddalił zarzuty dotyczące naruszenia § 4 i 5 ww. rozporządzenia; §1 i 5 ww. rozporządzenia poprzez oddalenie zarzutów co do niezgodności ustaleń decyzji z dnia 31 marca 2009 r. z postanowieniami rozporządzenia w zakresie linii zabudowy oraz wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki; art. 61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zaakceptowanie części argumentacji w decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 31 marca 2009 r. pomimo niezgodności tej decyzji z przepisami rozporządzenia. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej jej uzasadnienia – w zakresie dotyczącym ustalenia linii zabudowy oraz wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy. Wskazała, że organ odwoławczy dokonał odstępstwa od zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez nieuzasadnione pozbawienie skarżącego możliwości uczestniczenia jako strona w postępowaniu przed organem I instancji. Powtórzyła, że organ powinien doprowadzić do ponownego zbadania wszystkich elementów faktycznych sprawy z udziałem skarżącego. Zastrzeżenia strony skarżącej wzbudziło przyjęcie przez organ odwoławczy ustaleń organu I instancji w zakresie linii zabudowy jako zgodnych z rozporządzeniem, mimo podnoszonych w odwołaniu argumentów wskazujących na naruszenie przepisów w tym zakresie, jak również takie przyjęcie za prawidłowe ustaleń organu I instancji w odniesieniu do ustalenia wskaźnika wielkości zabudowy w stosunku do powierzchni działek. Podała, że obowiązująca linia nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy została wyznaczona w odległości 11 m od krawędzi [....] jako przedłużenie linii tej zabudowy. W rzeczywistości linia nowej zabudowy została jednak wyznaczona jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, gdyż linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich znajduje się w innej niż 11 m odległości od krawędzi [....] . Nadto zapis załącznika nr 1 do decyzji WZ ustalający linię zabudowy jest wewnętrznie sprzeczny, gdyż odwołuje się do linii istniejącej zabudowy, podczas gdy przedłużenie linii istniejącej zabudowy nie jest możliwe w odległości 11 m od krawędzi [....] . W przedmiotowej sprawie istniejąca już linia zabudowy sąsiedniej działki nie jest niezgodna z odrębnymi przepisami, dlatego nie znajduje w niniejszej sprawie zastosowania § 4 ust. 2 Rozporządzenia. Poza tym przedstawiona analiza nie wykazała, aby inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy było zasadne, gdyż załącznik nr 1 do decyzji o warunkach zabudowy odwoływał się bezpośrednio do wymagań § 4 ust. 1 Rozporządzenia, które zostały błędnie określone. Wedle strony skarżącej organ drugiej instancji naruszył również § 5 Rozporządzenia poprzez uznanie, iż ustalenie wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki zostało w decyzji WZ dokonane prawidłowo. Wyznaczony wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu został określony w decyzji w wysokości do 37%, co jest niezgodne z zapisami § 5 ust. 1 Rozporządzenia, gdyż średni wskaźnik tej wielkości dla obszaru analizowanego jest obecnie znacznie niższy niż przyjęte 37%. Zgodnie z § 5 ust. 2 Rozporządzenia wyznaczenie innego wskaźnika jest dopuszczalne wyłącznie, gdy wynika to z analizy, o której mowa w § 3 Rozporządzenia. W przedmiotowej sprawie analiza ta nie wykazała możliwości dopuszczenia wyznaczenia innego wskaźnika, w związku z czym nie ma zastosowania § 5 ust. 2 Rozporządzenia. Nadto organ odwoławczy z jednej strony stwierdza, że odstępstwo od wyznaczenia wskaźnika na podstawie § 5 ust. 1 Rozporządzenia było uzasadnione, z drugiej strony wskazuje, iż odstępstwo nie było znaczne. Decyzją z dnia 25 września 2009 r. (.....) na podstawie art. 54 §3 ppsa w zw. z art. 107 kpa oraz art. 138 §2 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uwzględniło skargę w całości i uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej uzasadnienia w zakresie dotyczącym ustalenia linii zabudowy oraz wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni działki. Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2009 r. (II SA/Kr 1526/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie umorzył postępowanie sądowe z uwagi na uwzględnienie skargi w całości przez organ odwoławczy. Na decyzję z dnia 25 września 2009 r. (.....) B.S. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarga została zarejestrowana pod sygn. akt 1731/09. Wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2010 r. (II SA/Kr 1731/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję z dnia 25 września 2009 r. Zarządzeniem z dnia 4 lutego 2014 r. sprawę ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjnego [....] zarejestrowano ponownie do sygnatury SA/Kr 207/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu. Zaskarżona do Sądu decyzja jest decyzją kasacyjną, nie rozstrzyga więc merytorycznie o uprawnieniu lub obowiązku strony, a jedynie nakazuje ponowne przeprowadzenie postępowania administracyjnego przez organ I instancji. Decyzja taka nie stanowi bezpośredniej konsekwencji stosowania norm prawa materialnego, a wydawana jest na podstawie przepisu formalnego tj. art. 138 § 2 kpa. Podjęcie takiej decyzji poprzedzone być musi oceną dokonywaną w kontekście przesłanek cytowanego przepisu, a więc zmierzającą do ustalenia czy decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że postępowanie w I instancji przeprowadzone zostało bez należytego ustalenia kręgu osób zainteresowanych w rozumieniu art. 28 kpa, a więc z naruszeniem prawa. Prawidłowo też przyjęto, że tego rodzaju naruszenie, prowadzące do pozbawienia udziału w postępowaniu osób zainteresowanych powoduje konieczność powtórzenia postępowania od początku. Z całą pewnością, co do zasady, zaskarżona decyzja, jako zgodna z prawem, a w szczególności podaną podstawą rozstrzygnięcia, zasługuje na aprobatę. Jak słusznie wskazuje strona skarżąca, wadą tej decyzji, a właściwie jej uzasadnienia, jest przedstawienie kategorycznych poglądów co do przyjętych w uchylanej decyzji parametrów i wskaźników. Organowi odwoławczemu bowiem, który przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji służą tylko te uprawnienia, które przyznaje mu przepis art. 138 § 2 zd. drugie kpa , a więc wskazanie okoliczności, które należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. "Wzięcie pod uwagę" określonych okoliczności - to na pewno nie rozstrzygnięcie o słuszności czy prawidłowości przyjętych przez organ I instancji poszczególnych parametrów i wskaźników. Wypowiedzi organu odwoławczego w tej mierze, jakkolwiek przybrały nieodpowiednią formę, to jednak ostatecznie nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia. Wypowiedzi tych organ I instancji ponownie rozpoznający sprawę nie może uznać za wiążące, bo żaden przepis tego mu nie nakazuje. Ponownie prowadzone postępowanie musi mieć charakter samodzielny, w przeciwnym razie zresztą udział w nim pominiętych dotychczas stron, miałby charakter iluzoryczny. W opisanej sytuacji także i Sąd rozpoznający skargę na decyzję kasacyjną nie może wyrażać poglądów i ocen odnoszących się przyjętych przez organ I instancji wskaźników i parametrów, a uchylenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w części objętej skargą musiałoby stanowić wynik takie oceny. Ostatecznie uznać należało , że uzasadnienie zaskarżonej decyzji dotknięte jest opisaną wadą, ale uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy Dlatego też skargę, na podstawie art. 151 ppsa należało oddalić.