II SA/Kr 209/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Głowacki Sędziowie WSA Krystyna Daniel ( spr.) NSA Andrzej Niecikowski Protokolant Joanna Kłos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2006 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Wojewody z dnia 13 grudnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu l instancji, II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego J. B. kwotę [...] zł. ( [...] złotych ), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...]. 2002 znak[...] na podstawie art. 105 § l k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku J. B. zam. [...], reprezentowanego przez pełnomocnika radcę prawnego S.G., w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę stacji przekaźnikowej telefonii komórkowej systemu [...] na działce ewidencyjnej nr [...] w [...] zakończonego decyzją Wójta Gm [...] nr [...] o pozwoleniu na budowę z dnia [...] 2000 znak: [...], po wznowieniu postępowania postanowieniem z [...] 2002 r. znak [...] umorzył wznowione postępowanie jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że J. B.jako strona uprawniona mógłby uczestniczyć w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę stacji przekaźnikowej telefonii komórkowej systemu GMS Plus na działce ewidencyjnej nr [...] w [...] zakończonego decyzją Wójta Gm. [...] nr [...] o pozwoleniu na budowę z dnia [...]. 2000 znak: [...], dopiero od dnia nabycia własności działki nr [...] w [...] aktem notarialnym nr [...] z dnia [...]. 2000 r. Poprzednim właścicielem działki nr [...] był W. B. zam. [...], który uczestniczył na prawach strony w całym postępowaniu, zakończonym wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę z [...]. 2000 r., która na skutek braku odwołania stała się ostateczna. W związku z tym organ I instancji wskazał, że J. B. nie przysługuje uprawnienie strony a tylko strona może wystąpić z żądaniem o wznowienie postępowania, zakończonego wydaniem decyzji z [...]. 2000 r. Odwołanie J. B.nie zostało uwzględnione i Wojewoda decyzją z 13.12. 2002 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § l pkt l k.p.a. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ n instancji wskazał, że zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek, natomiast art. 147 k.p.a. stanowi, ze wznowienia postępowania z przyczyn określonych w art. 145 § l pkt 4 k.p.a. następuje tylko na żądanie strony. Osoba występująca w tym trybie z wnioskiem o wznowienie postępowania musi więc być stroną w tym postępowaniu. J.B. jest właścicielem działki nr [...] w [...] od dnia [...]. 2000 r., co wynika z aktu notarialnego nr [...], a kwestionowana decyzja o pozwoleniu na budowę stacji przekaźnikowej została wydana w dniu [...]. 2000 r., a zatem kilka miesięcy przed nabyciem działki przez wnioskodawcę. Właścicielem działki nr [...] w [...] w okresie prowadzenia postępowania zakończonego wydaniem decyzji z [...] 2000 r. był W. B., który na prawach strony uczestniczył w tym postępowaniu i nie kwestionował wydanej decyzji. Zarzut, że J. B. nie uczestniczył w tym postępowaniu jest bezprzedmiotowy, ponieważ nie będąc właścicielem działki nr [...] sąsiadującej z działką nr [...] na której usytuowano stację przekaźnikową, nie miał żadnego interesu prawnego ani obowiązku w toczącym się postępowaniu stosownie do treści art. 28 k.p.a. i w związku z tym należało wznowione postępowanie umorzyć. Nadto organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z opracowaną oceną oddziaływania na środowisko stacji bazowej BT-2503 NSD w [...] jedynym czynnikiem fizycznym, który stanowi uciążliwość z punktu widzenia ochrony środowiska jest pole magnetyczne o wartościach wyższych niż graniczne dla dopuszczalnych poziomów promieniowania, przy czym pola o tych wartościach wystąpią tylko na znacznych wysokościach nad terenem od około 27,7 m nad poziomem terenu i w odległości około 15 m od anten sektorowych, a zatem w znacznym oddaleniu od działki J.B.. Zgodnie z w/w oceną przedmiotowa stacja nie będzie wywierała negatywnego wpływu na zdrowie ludzi i w związku z tym nie ma potrzeby ustanowienia dla stacji obszaru ograniczonego użytkowania. Od tej decyzji wniósł skargę J.B., wnoszą o jej uchylenie. W skardze zarzucił że: nie ma podstaw prawnych i faktycznych do umorzenia wznowionego postępowania ponieważ skarżący nie brał, bez własnej winy, udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenie na budowę stacji przekaźnikowej telefonii komórkowej systemu GSM Plus na działce nr [...] w [...] oraz że "nie jest zgodne z prawem, że skarżący nie był stroną wznowionego postępowania" ponieważ jest on właścicielem działki nr [...] sąsiadującej z działką nr [...]. Wskazał, że stacja przekaźnikowa wytwarza niebezpieczne promieniowanie, a skarżący nabył działkę nr [...] więc wznowienie postępowania realizuje jego interes prawny stosownie do treści art. 28 k.p.a. Zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana niezgodnie z art. 28 i art. 145 § Ipkt4k.p.a. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga w niniejszej sprawie została złożona przed dniem [...]. 2004 r. Zgodnie z art. 97 § l ustawy z 30. 08. 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30. 08. 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.o.p.s.a. Skarga jest uzasadniona aczkolwiek nie z przyczyn w niej podniesionych, ale zważyć należy, że zgodnie z art. 134 p.o.p.s.a sąd nie jest związany granicami skargi i zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, a także przepisów które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie. Dokonana w trybie art. l i 2 ustawy z 25. 07. 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, póz. 1269) kontrola sądowa pozwala stwierdzić, że zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji naruszają prawo. Wznowienie postępowania administracyjnego jest nadzwyczajnym trybem postępowania, który służy do weryfikacji ostatecznych decyzji administracyjnych, stanowiąc wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej wyrażonej art. 16 k.p.a. W związku z czym szczególnie istotne jest w takim postępowaniu precyzyjne ustalenie przez organy administracji publicznej ustawowych podstaw wznowienia postępowania. W niniejszej sprawie organ I instancji na podstawie art. 105 § l k.p.a. umorzył wznowione postępowanie z uwagi na to, że wnoszący o wznowienie J.B. nie może być uznany za stronę postępowania. Organ II instancji zaakceptował stanowisko organu I instancji. Zdaniem Sądu stanowisko zarówno organu I jak II instancji w kwestii umorzenia wznowionego postępowania jest błędne. Zgodnie z art. 149 § k.p.a. właściwy organ po wznowieniu postępowania przeprowadza postępowanie co do przyczyny wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Negatywne ustalenie co do przyczyn wznowienia wskazanych w art. 145 § l lub w art. 145a k.p.a. a wiec stwierdzenie; że postępowanie, w którym wydano zaskarżoną decyzję ostateczną nie było dotknięte żadną z kwalifikowanych wad prawnych, prowadzi do wydania decyzji stosownie do treści art. 151 § l pkt l k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej. Następuje to bez z dalszego badania istoty sprawy. W takiej sytuacji nawet gdyby w ocenie organu decyzja ostateczna była wadliwa z przyczyn innych niż wskazane w art. 145 § l k.p.a. lub art. 145a k.p.a. nie jest możliwe inne rozstrzygnięcie. Wzruszenie w trybie wznowieniowym decyzji ostatecznej wydanej w trybie zwykłym jest możliwe tylko wtedy gdy istnieje jedna z podstaw wymienionych w ustawie. Oznacza to, że stosownie do art. 151 § l pkt l k.p.a, jeśli organ, po wznowieniu postępowania, stwierdzi, że nie istnieje podstawa wznowienia postępowania, zobowiązany jest wydać decyzję od odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. Natomiast decyzja o umorzeniu nie może być podjęta po przeprowadzeniu postępowania co do wad określonych w art. 145 §1. W niniejszej sprawie podstawowym zarzutem podniesionym przez J.B. był zarzut, że nie brał on udziału bez własnej winy w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z [...], 2000 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenie na budowę stacji przekaźnikowej telefonii komórkowej systemu GSM Plus na działce nr [...] w [...] Zgodnie z treścią art. 145 § l pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną organ wznawia się postępowanie jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Należy stwierdzić, że wbrew temu co twierdzi J.B, a co prawidłowo ustaliły organy I i II instancji, J. B. nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji [...], 2000 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenie na budowę stacji przekaźnikowej telefonii komórkowej systemu GSM Plus na działce nr [...] w [...] ponieważ J. B.aktem notarialnym nr [...] własność działki nr [...] sąsiadującej z działką nr [...] dopiero w dniu w z dnia [...]. 2000 r. Poprzednim właścicielem działki nr [...] był W. B. zam. [...], który uczestniczył na prawach strony w całym postępowaniu, zakończonym wydaniem decyzji z [...]. 2000 r., która na skutek braku odwołania stała się ostateczna. W związku z powyższym, w przedmiotowej sprawie obowiązkiem organu, który wydal postanowienie o wznowieniu postępowania, i który ustalił, że J.B. nie posiada przymiotu strony, a więc nie spełnia przesłanki z art. 145 § l pkt 4 k.p.a. a także stwierdzenie braku którejkolwiek z innych przesłanek wznowienia postępowania było wydanie decyzji, o której mowa w art. 151 § l pkt l, a nie decyzji o umorzeniu postępowania na podstawie art. 105 § l k.p.a., jak uczynił to organ I instancji i którą to decyzję utrzymał w mocy organ II instancji. Skoro więc kontrola sądowa wykazała, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają prawo, na podstawie art. 145 § l pkt l lit "c" należało orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.o.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd I instancji przysługuje skarżącemu J. B. od organu, który wydał zaskarżona decyzję, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W niniejszej sprawie zwrot kosztów postępowania obejmuje kwoty uiszczonego przez skarżącego wpisu, udzielenia pełnomocnictwa i zastępstwa procesowego.