II SA/Kr 210/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel Sędziowie : Sędzia NSA Anna Szkodzińska (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi T.J. na postanowienie [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [....] z dnia 14 grudnia 2016 r., znak: [....] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego skargę oddala. II SA/Kr 210/17 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 12 lipca 2016 r. nr [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] – Powiat [...] odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec E. J., T. J., E. F., H. G., W. S. , M. S., U. R., E. J., Z. K., B. W., I. S. i K. L. na podstawie tytułu wykonawczego [...] z dnia 4 kwietnia 2016 r. Organ wskazał, że przedmiotem egzekucji jest nałożony na współwłaścicieli nieruchomości decyzją z dnia 28 kwietnia 2014 r. obowiązek wykonania robót budowlanych w obiekcie przy ul. [...] w K. W piśmie z dnia 20 kwietnia 2016 T. J. zgłosił zarzut wykonania obowiązku objętego nakazem i jednocześnie wniósł o zawieszenie postępowania egzekucyjnego aż do zakończenia postępowania o zmianę decyzji nr [...] z dnia 28 kwietnia 2014 r. Postanowieniem z dnia11 lipca 2016 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] zarzutu nie uwzględnił, a postanowieniem z dnia 14 grudnia 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] oddalił zażalenie T. J. na to postanowienie. W zażaleniu na postanowienie z dnia 12 lipca 2016 r. T. J. zarzucił, że roboty objęte nakazem zostały wykonane. Zaskarżonym postanowieniem nr [...] r. z dnia 14 grudnia 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji z 12 lipca 2016 r. Organ zażaleniowy wyjaśnił, że wskazywana przez skarżącego przyczyna zawieszenia nie jest wymieniona w przepisie art. 56 § 1 ustawy o postepowaniu egzekucyjnym w administracji z dnia 17 czerwca 1966 r. (upea), zawierającym zamknięty katalog podstaw zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Do postępowania egzekucyjnego nie ma zastosowania przepis art. 97 §1 pkt 4 kpa, a tylko do tej kategorii podstaw zawieszenia (konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego) można byłoby zaliczyć wskazane przez skarżącego uzasadnienie wniosku. Zdaniem organu nie zachodzi też żaden z przypadków wymienionych w art. 56 §1 upea. W dacie orzekania w kwestii zawieszenia, ostateczne było już postanawianie o nieuwzględnieniu zarzutu, bowiem postanowieniem z dnia 14 grudnia 2016 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 lipca 2016 r. o nieuwzględnieniu zarzutu. W tej sytuacji nie może być też mowy o stanie zawieszenia postępowania egzekucyjnego powstałym z mocy prawa, o którym mowa w art. 35 § 1 upea W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego T. J. zarzucił, że postępowanie egzekucyjne stało się bezprzedmiotowe, bowiem zostały wykonane roboty, które spowodowały usunięcie zagrożenie życia i zdrowia ludzi, zatem cel, w którym wydano decyzję stanowiąca podstawę egzekucji, został osiągnięty. Powtórzył, że obecnie toczy się postępowanie administracyjne zamierzające do zmiany w/o decyzji, oraz, że na podstawie art. 159 § 1 kpa złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Podał również, że w dniu 1 lutego 2016 r. wycofał wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (DZ.U. 2016/1066) oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. 2016/718) – dalej ppsa. Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu. Tak przeprowadzona kontrola zaskarżonego postanowienia nie daje podstaw do uwzględnienia skargi. Żaden z zaprezentowanych w skardze zarzutów nie jest uzasadniony. Rację ma organ odwoławczy twierdząc, że nie ma wpływu na tok postępowania egzekucyjnego toczące się postępowanie nadzwyczajne dotyczące decyzji stanowiącej podstawę tytułu wykonawczego oraz że przepis art. 97 § 1 pkt 4 kpa nie ma zastosowania do postępowania egzekucyjnego w administracji. Decyzja administracyjna pozostaje ostateczną i korzysta z domniemania zgodności z prawem aż do momentu ewentualnego jej wyeliminowania z obrotu. W stosunku do postępowania egzekucyjnego postępowanie nadzwyczajne zmierzające do zmiany takiej decyzji nie jest więc zagadnieniem wstępnym. Nie zachodzi też żadna z przyczyn zawieszenia wymieniona w art. 56 § 1 upea. Zgodnie z art. 35 § 1 upea zgłoszenie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej m.in. na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 upea (wykonanie obowiązku) zawiesza postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, o ile wierzyciel po otrzymaniu zarzutu nie wystąpi z uzasadnionym wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego. W rozpoznawanej sprawie wierzycielem jest organ egzekucyjny, który zgłoszonego zarzutu nie uwzględnił i zadeklarował wolę kontynuowania postępowania egzekucyjnego. Nadto z dniem 14 grudnia 2016 r. postanowienie o nieuwzględnieniu zarzutu stało się ostateczne, zatem z tym dniem ustał stan zawieszenia. W tej sytuacji nie było także powodu do wydania postanowienia o charakterze deklaratoryjnym, potwierdzającego stan zawieszenia. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie zawiera przepisu uprawniającego organ egzekucyjny do zawieszenia postępowania ze względów celowościowych. Stwierdzić też należy, że rozpoznany skarżonym postanowieniem wniosek o zawieszenie egzekucji został złożony w dniu 20 kwietnia 2016 r. w piśmie zawierającym także zarzut. Przywołane w skardze oświadczenie o cofnięciu z dnia 1 lutego 2016 r. dotyczyło innego, wcześniejszego wniosku skarżącego o zawieszenie. Wbrew więc zarzutowi skargi, rozpoznanie wniosku o zawieszenie z dnia 20 kwietnia 2016 r. nie było bezprzedmiotowe. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ppsa skargę oddalono.