II SA/Kr 2100/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Głowacki (spr.) Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Ewa Rynczak Protokolant: Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi K.S., B.S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2002 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia skargę odrzucić W dniu 27 czerwca 2002 roku K.S. i B.S. wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego- Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie za pośrednictwem organu drugiej instancji- Wojewody [...] na decyzję z dnia [...] maja 2002 roku, znak [...], utrzymującą w mocy decyzję organu architektoniczno-budowlanego pierwszej instancji. Skarga, przekazana przez Wojewodę do Naczelnego Sądu Administracyjnego- Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 8 sierpnia 2002 roku, a wpłynęła do tego Sądu w dniu 12 sierpnia 2002 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), co czyni właściwym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Sąd ten właściwy jest także do formalnej weryfikacji złożonej przed dniem 1 stycznia 2004 roku skargi, w oparciu o przepis art. 58 § l p.p.s.a. Zgodnie z punktem 2 tego przepisu, sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Pomimo treści cytowanego wyżej przepisu art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skuteczność wniesienia skargi w niniejszej sprawie należy oceniać w świetle obowiązujących wówczas przepisów ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późniejszymi zmianami). Wniesiona wówczas skarga aby wywołać skutek prawny, a co za tym idzie- aby istota sprawy podlegała rozpoznaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym- winna zostać wniesiona w terminie i trybie przewidzianym w ustawie o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Ustawa ta przewidywała w art. 35 ust. l, iż skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia, bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Tryb ten różnił się więc istotnie od obecnie obowiązującego art. 54 § l p.p.s.a., zgodnie z którym skarga wnoszona jest za pośrednictwem organu, którego działalność lub bezczynność są przedmiotem skargi. Obowiązująca w dacie wniesienia przedmiotowej skargi ustawa o Naczelnym Sądzie Administracyjnym nie zawierała kompleksowej i zamkniętej regulacji postępowania sądowoadministracyjnego, w kwestiach w niej nieunormowanych odsyłając w art. 59 do enumeratywnie wyliczonych przepisów k.p.a. i ustawy- Ordynacja Podatkowa, zaś w pozostałej materii -nakazywała odpowiednio stosować przepisy k.p.c. Sąd wziął pod uwagę, iż przepis art. 59 ustawy o Sądzie Najwyższym nie zawierał odesłania do art. 65 § 2 k.p.a., pozwalającego uznać podanie wniesione przed upływem terminu do organu niewłaściwego za wniesione z zachowaniem terminu. Miarodajne dla oceny wniesienia skargi do organu drugiej instancji są zatem przepisy rządzące postępowaniem cywilnym. K.p.c. nie zawiera odpowiednika art. 65 § 2 k.p.a. i na jego gruncie skutek procesowy może odnieść jedynie pismo, wniesione do sądu właściwego (zob. n. p. art. 369 § l k.p.c., regulujący tryb wnoszenia apelacji w postępowaniu cywilnym). Odpowiednie zastosowanie takiej regulacji w postępowaniu sądowoadministracyjnym pod rządami ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym prowadzi do wniosku, iż skarga wniesiona za pośrednictwem organu administracji publicznej wywiera skutek dopiero z chwilą nadania tej skargi w urzędzie pocztowym na adres Naczelnego Sądu Administracyjnego. Dopiero ten dzień będzie istotny dla oceny, czy skarga została wniesiona z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 35 ust. l ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Pogląd taki wielokrotnie był wyrażany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyrok z dnia 18 kwietnia 2000 roku, I SA/Gd 1046/98 oraz postanowienia: z dnia 18 czerwca 1996 roku, IV SA 280/96, ONSA 1997/3, póz. 118; z dnia 27 września 1996 roku, I SA/Łd 771/96; z dnia 9 października 1996 roku, I SA/Łd 772/96; z dnia 11 grudnia 1996 roku, III SA 221/96; z dnia 12 marca 1997 roku, SA/Gd 3278/95; z dnia 8 lipca 1998 roku, I SA/Gd 584/98) W sprawie niniejszej skarżący, wbrew wyraźnemu pouczeniu zawartemu w decyzji odwoławczej, wnieśli w dniu 27 czerwca 2002 roku skargę za pośrednictwem Wojewody. Wojewoda przesłał następnie skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, nadając ją w dniu 8 sierpnia 2002 roku w urzędzie pocztowym. Wobec niekompletności akt administracyjnych organu drugiej instancji (brak zwrotnych potwierdzeń odbioru decyzji z dnia 22 maja 2002 roku) nie sposób określić dokładnej daty otrzymania przez skarżących tej decyzji, wobec tego należy przyjąć datę najbardziej dla, nich korzystną, tj. dzień 27 czerwca 2002 roku, w którym złożyli skargę. Nawet jednak przy takim założeniu w niniejszej sprawie trzydziestodniowy, przewidziany przepisem art. 35 ust. l ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym nie został zachowany, ponieważ- przyjmując dzień 8 sierpnia 2002 roku jako moment skutecznego procesowe wniesienia – skarga została złożona po upływie czterdziestu dwóch dni od daty doręczenia skarżącym decyzji organu drugiej instancji, a zatem z uchybieniem terminu. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia, za podstawę biorąc art. 58 § l pkt 2 p.p.s.a.