II SA/Kr 212/02

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 listopada 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Woś Sędziowie: WSA Małgorzata Brachel-Ziaja AWSA Janusz Kasprzycki ( spr. ) Protokolant: Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2005r. sprawy ze skargi K. F., Z. F., I. F., J. F. na decyzję Wojewody z dnia 18 grudnia 2001r., Nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania - skargę oddala - Decyzją z dnia [...] listopada 2001 r., znak: [...], działając na podstawie art. 145 § l pkt 4, art. 148 § l i 2 oraz art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanym dalej w skrócie k.p.a.), Starosta J. odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty J. z dnia [...] lipca 2001 r., znak: [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia D. M. zam. C. [...] pozwolenia na budowę budynku chlewni o obsadzie hodowli nie przekraczającej 80,5 DJP w systemie ściółkowym wraz z przyłączem elektrycznym, wodociągowym i kanalizacyjnym oraz zbiornikiem na ścieki sanitarne i urządzeniami towarzyszącymi na działce położonej we wsi C., oznaczonej numerem ewidencyjnym gruntu [...] i [...]. Od powyższej decyzji odwołali się K. i Z. F. oraz J. i I. F.. Zarzucili naruszenie art. 145 § l pkt 4 w związku z art. 28 k.p.a. Zdaniem ich udział w postępowaniu administracyjnym w przedmiotowej sprawie winni brać nie tylko właściciele sąsiednich działek, ale również osoby trzecie, których interes prawny może być zagrożony przez budowę chlewni. Decyzją z dnia 18 grudnia 2001 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., Wojewoda uchylił w całości kwestionowaną odwołaniem decyzję Starosty J. z dnia [...] listopada 2001 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że: "z akt sprawy organu I instancji wynika, iż projektowany obiekt położony jest po przeciwnej stronie regularnej zabudowy zagrodowej, w tym mieszkalnej, wsi C.. Działka Nr [...] (wykorzystywana rolniczo), będąca własnością K. i Z. F., nie graniczy bezpośrednio z działkami Nr [...] i [...], na których ma znajdować się projektowana inwestycja. Jest bowiem od nich oddzielona działką Nr [...] nie będącą ich własnością. Natomiast działka Nr [...], będąca również własnością K. i Z. F., na której zrealizowany jest dom mieszkalny, oddzielona jest od działek Nr [...] i [...] drogą Nr [...] oraz działką Nr [...]. Działki K. i J. F. nie sąsiadują zatem z przedmiotowymi działkami." Wojewoda podniósł, że odmowa wznowienia postępowania w drodze decyzji następuje w sytuacji, kiedy wniosek nie pochodzi od strony. Zgodnie z art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Treść powyższego przepisu oznacza, że elementem kwalifikującym podmiot jako stronę postępowania tzn. takiego uczestnika postępowania, który ma pełny zakres uprawnień procesowych i który będzie adresatem decyzji administracyjnej kończącej dane postępowanie, jest pojęcie interesu prawnego i obowiązku. Interes (obowiązek) prawny, tj. wynikający z przepisów prawa, należy przeciwstawić interesowi faktycznemu. W postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę stronami są: inwestor, dysponenci nieruchomości sąsiadujących bezpośrednio z działką, na której ma być wzniesiony projektowany obiekt budowlany, których interes prawny może być naruszony zamierzeniami inwestora, polegającymi na wykorzystaniu terenu na cele budowlane, inne osoby objęte ochroną ich uzasadnionych interesów, wynikających z przepisów prawa. Zdaniem Wojewody: "z powyższej analizy wynika, że w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek świadczących o istnieniu interesu prawnego lub obowiązku po stronie K. i J. F., nie ma więc podstaw prawnych do uznania K. i J. F. za stronę." Wojewoda podniósł, że wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia D. M. pozwolenia na budowę chlewni złożyły jednak cztery osoby: K. i Z. F. oraz I. i J. F.. Organ I instancji swoje stanowisko uzasadnił, że K. i Z. F. nie są stroną w sprawie, a zatem rozpatrzono tylko wniosek w części dotyczącej K. i Z. F.. Nie ustalono natomiast stanu faktycznego i nie wskazano z jakich przyczyn odmowa wznowienia postępowania ma dotyczyć również I. i J. F.. Tym samym wniosek w części dotyczącej I. i J. F. pozostał nie rozpatrzony. Odnosząc się do innych zarzutów odwołania Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z § 2 ust. l.a rozporządzenia Ministerstwa Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz.U. z 1998 r., Nr 93, poz. 589) przedmiotowa chlewnia nie jest zaliczana do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, gdyż do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska zalicza się: m. in. inwestycje w rolnictwie, związane z: hodowlą zwierząt w liczbie od 100 do 500 DJP, w przypadku chowu ściółkowego. Obsada w projektowanym budynku wynosić będzie 80,5 DJP + obecnie prowadzona hodowla macior w ilości 9 DJP; Ogółem 89,5 DJP < 100 DJP system ściółkowy, a więc projektowana inwestycja nie należy do mogących pogorszyć stan środowiska. Mając na uwadze opisane uchybienie stanowiące naruszenie art. art. 7, 77, 107 § 3 Kpa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy Wojewoda, orzekł jak w sentencji decyzji. Decyzję Wojewody zaskarżyli do Sądu K. i Z. F. oraz I. i J. F.. W skardze zarzucili naruszenia art. 5 ust. l pkt l lit. c i pkt 6 i ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego., art. 28 k.p.a. Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w celu wznowienia postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę chlewni. Podnieśli, że o tym kto jest stroną nie decyduje bezpośrednie sąsiedztwo lecz odległości realizowanego obiektu od nieruchomości określonych podmiotów, które stwarzałyby możliwość imisji. Według nich zastosowanie ma nie tylko art. 28 lecz także art. 144 k.c. Zdaniem skarżących odległości przedmiotowej chlewni od ich nieruchomości są za małe, co rodzi konsekwencje negatywnego oddziaływania fetoru i innych emitowanych zapachów. Te okoliczności dowodzą, że naruszone zostały ich interesy. W uzupełnieniu skargi zarzucili organom stronniczość i tolerowanie bezprawia. Podnieśli, że Wojewoda jak i Starosta J. naruszyli: art. 28 k.p.a., 8, 10 i 89 § 2 k.p.a., art. 5 ust. 6 Prawa budowlanego, § 11 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r., art. 4 Prawa Budowlanego, art. 73 § l k.p.a., przedstawiając na to bardzo szczegółowe wywody. Wojewoda w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W niniejszej sprawie skarżący złożyli skargę w Naczelnym Sądzie Administracyjnym w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie przed dniem l stycznia 2004 r. Stosownie do treści art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.o.p.s.a.), albowiem stanowi on, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie sądowe nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów wyżej cytowanej ustawy. Zgodnie z art. l § l ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § l p.o.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przypomnieć należy, że postępowanie o wznowienie postępowania jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego przebieg jest uregulowany w przepisach rozdziału 12 k.p.a. Stwarza ono prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ją wydano, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością przewidzianą w art. 145 § l k.p.a. Postępowanie o wznowienie postępowania składa się z dwóch faz: w fazie pierwszej organ właściwy do rozpoznania wniosku (art. 150 k.p.a.) bada legitymację osoby składającej wniosek, a więc czy jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a., czy wniosek ten dotyczy decyzji ostatecznej, czy podanie o wznowienie zostało złożone w terminie, o jakim mowa w art. 148 § l i § 2 k.p.a., oraz czy podane we wniosku przyczyny mieszczą się w kategorii podstaw do wznowienia wymienionych w art. 145 § l k.p.a., w drugiej fazie rozstrzyga sprawę o wznowienie co do jej istoty. Faza pierwsza postępowania o wznowienie postępowania może się zakończyć dwoma rozstrzygnięciami: postanowieniem o wznowieniu postępowania (art. 149 § l k.p.a.) albo decyzją o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). Wydanie decyzji odmawiającej wznowienia (art. 149 § 3 k.p.a.) jest możliwe tylko w razie, gdy: - wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne oraz - żądanie o wznowienie zostało złożone z uchybieniem ustawowego terminu, określonego w art. 148 § l i § 2 lub art. 145a § 2 k.p.a., a nie ma podstaw do jego przywrócenia, - w podaniu o wznowieniu postępowania nie powołano żadnej z przyczyn wznowienia określonych w art. 145 § l k.p.a. W przedmiotowej sprawie właściwy organ w sprawie wznowienia postępowania - Starosta J. - orzekł o odmowie wznowienia w oparciu o art. 149 § 3 k.p.a., wskazując w uzasadnieniu swojej decyzji na brak interesu prawnego K. i Z. F., co legło u podstaw niemożności pozytywnego rozpatrzenia ich wniosku w kontekście przesłanki z art. 145 § l pkt 4 k.p.a. Zaszła bowiem niedopuszczalność wznowienia tego postępowania z przyczyn podmiotowych. Organ I instancji w żaden sposób nie odniósł się do kwestii posiadania interesu prawnego przez pozostałych wnioskodawców: I. i J. F., jak i nie poczynił ustaleń, co do zachowania innych wymogów formalnych podania o wznowienie. Zgodzić się zatem należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, że organ I instancji nie rozważył tych wszystkich okoliczności sprawy, które mają wpływ na treść rozstrzygnięcia we wstępnej fazie postępowania o wznowienie postępowania. W takim stanie rzeczy organ odwoławczy, uznając za wadliwą decyzję organu I instancji, nie mógł uchylić jej i orzec co do istoty, postanawiając o wznowieniu postępowania, lecz władny był uchylić decyzję organu pierwszoinstancyjnego w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. Zauważyć jednak należy, że w zacytowanych fragmentach uzasadnienia organu odwoławczego wkradł się błąd, mianowicie organ odwoławczy pomylił w tych wywodach imię Z. F. z J. F.. Jak prawidłowo ustaliły organy obu instancji to działki K. i Z. F. nie graniczą z działkami [...] i [...], na których realizowana miała być przedmiotowa inwestycja i to co do nich poczyniono ustalenia, że nie posiadają interesu prawnego. Omyłka ta nie ma charakteru merytorycznego, nie ma więc znaczenia dla treści rozstrzygnięcia. Zwrócić należy uwagę, aby organy administracji publicznej poczyniły większą dbałość w sporządzaniu treści uzasadnień decyzji administracyjnych. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób mający wpływ na wynik sprawy, a zatem skargę należało, na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalić.