II SA/Kr 2120/00

Sygn. akt. II SA/Kr 2120 / 00 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 października 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie NSA : Anna Szkodzińska Joanna Tuszyńska / spr. / Protokolant : Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2004r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] 2000r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania przed organem I instancji I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącej M. K. kwotę 10/ dziesięć / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. II S.A./Kr 2120/00 UZASADNIENIE Pismem z dnia [....] .06.1999r oraz oświadczeniem wpisanym do protokołu oględzin z dnia [....] .09.1999r M.K. domagała się nakazania właścicielom działki nr [....] w W. rozebrania obiektów budowlanych znajdujących się na tej działce ze względu na ich zły stan techniczny i zagrożenie dla bezpieczeństwa. Decyzją z dnia 14.10.1999r Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. , na podstawie art. 80 ust.2 pkt 1, , art.83 ust. 1 oraz art.66 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane /Dz.U.Nr 84 poz.414 z późn.zm./ oraz art. 104 i 108 kpa , nakazał W.G. i M.G. , właścicielom działki nr [....] w W. , zabezpieczenie budynków mieszkalnego i gospodarczego prze dostępem osób postronnych , odłączenie przewodów elektrycznych od budynku mieszkalnego i wykonanie zabezpieczeń substancji budowlanej przed jej zawaleniem /podparcia/ na podstawie oceny wykonanej przez osobę uprawnioną. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art.108 kpa z uwagi występujące zagrożenie życia i zdrowia . Decyzją z dnia 1.08.2000r decyzja powyższa została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy i stała się ostateczna. Decyzją z dnia 17.03.2000r Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. , na podstawie art. 80 ust.2 pkt l w związku z art.83 ust. 1 oraz art.81 ust.1 pkt 1a i art.67 ust.1 prawa budowlanego nakazał W.G. i M.G. rozbiórkę wyżej opisanych obiektów budowlanych w terminie do dnia 10.06.2000r. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że na podstawie oględzin przeprowadzonych w dniu [....] .09.1999r oraz oceny technicznej z dnia [....].11.1999r ustalono , ze przedmiotowy budynek mieszkalny i szopa są w bardzo złym stanie technicznym. Złożona przez państwa G. ocena techniczna jednoznacznie stwierdza , że obiekty nadają się tylko do rozbiórki. W odwołaniu od tej decyzji W.G. i M.G. wnieśli o jej uchylenie , zarzucając , że z oceny technicznej wynika , że obiekty nie stwarzają zagrożeń . W ustnie uzupełnionej ocenie stwierdzono , że budynku nie nadają się do remontu ze względu na jego duży koszt. Zdaniem odwołujących się , organ nie był uprawniony do nakazania rozbiórki z tego powodu. To rzeczą odwołujących się było podjęcie decyzji , czy mimo wysokich kosztów decydują się na remont obiektów. Podnieśli , że w pierwszej kolejności, organ winien zobowiązać ich do remontu obiektów. Decyzją z dnia 2 sierpnia 2000r znak: [....] .....Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. , na podstawie art.138 l pkt 2 w związku z art.105 1 i art.104 kpa , uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie prowadzone przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał , że nakazane decyzją z dnia 14.10.1999r /utrzymaną mocy decyzją organu odwoławczego w dniu 1.08.2000r/ czynności są zgodne z dyspozycją art.66 prawa budowlanego , gdyż powodują "usunięcie nieprawidłowości". Decyzję z art.67 prawa budowlanego wydaje się , jeżeli obiekt budowlany znajduje się w nieodwracalnie złym stanie technicznym . W postępowaniu wyjaśniającym organ winien ustalić zamiar właściciela . Jeżeli złoży on deklarację odremontowania , odbudowania , wykończenia obiektu , organ może jedynie nakazać usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Organ odwoławczy podał, że państwo G. złożyli taką deklarację /k..... , k...../, a ponadto jak wcześniej wskazano , została wydana ostateczna decyzja z art.66 prawa budowlanego. Dlatego też postępowanie prowadzone w trybie art.67 prawa budowlanego jest bezprzedmiotowe. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję M.K. zarzuciła , że przedmiotowe budynku nadają się jedynie do rozbiórki a nie do remontu i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Zgodnie z treścią art.3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania , nie będąc przy tym związanym granicami skargi / art. 134 ustawy/. W wyniku dokonanej oceny stwierdzić należy , że kwestionowana decyzja jest niezgodna z prawem. Zgodnie z treścią art.105 l kpa , gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Wskazany jako podstawa prawna decyzji organu I instancji z dnia 14.10.1999r przepis art.66 prawa budowlanego z 1994r nakazuje organowi administracji publicznej "w przypadku stwierdzenia , że obiekt budowlany: - jest w nieodpowiednim stanie technicznym albo - powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia albo - jest użytkowany niezgodnie z przeznaczeniem bądź w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia " podejmowanie działań niezbędnych do usuwania stwierdzonych nieprawidłowości. Konstrukcja normy prawnej zawartej w omawianym przepisie , a w szczególności użyty w niej zwrot "właściwy organ wydaje decyzję nakazującą" wskazuje , że decyzje podejmowane na jego podstawie mają charakter związany. Oznacza to , że jeżeli wystąpi choćby jedna z przesłanek określonych w art.66 pkt 1-3 /nieodpowiedni stan techniczny obiektu, obiekt oszpeca otoczenie, obiekt jest użytkowany niezgodnie z przeznaczeniem, obiekt jest użytkowany w sposób zagrażający życiu .../, to organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony , lecz nadto obligowany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Przypomnieć należy , że przepisy prawa budowlanego i aktów wykonawczych do tej ustawy mają charakter przepisów bezwzględnie obowiązujących i muszą być ściśle stosowane. Organ nadzoru może uznać za nieodpowiedni stan techniczny wówczas, gdy ujawniony stan obiektu narusza wymagania wynikające z obowiązujących przepisów. Z kolei w myśl przepisu art. 67 prawa budowlanego , jeżeli nie użytkowany lub nie wykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich ukończenia. Podkreślić przy tym należy, że przepis art.67 prawa budowlanego nie uzależnia możliwości nakazania rozbiórki od zgody właściciela obiektu budowlanego nie nadającego się do remontu ani też nie wynika z tego przepisu , że nakazać rozbiórkę takiego obiektu można tylko wtedy, gdy właściciel nie złoży deklaracji o zamiarze przystąpienia do remontowania obiektu. Odmienne stanowisko organu odwoławczego w tym zakresie jest błędne. Ponieważ istnieje przedmiot postępowania i żądanie strony o nakazaniu rozbiórki obiektów budowlanych, nie można stwierdzić, że prowadzenie postępowania przez organ I instancji było bezprzedmiotowe. Wbrew temu , co powiedziano w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego , rzeczą organu administracji było w pierwszej kolejności ustalenie nie zamiaru właścicieli co do remontu przedmiotowych obiektów, a ustalenie faktu, czy obiekty te są w złym stanie technicznym i czy nie nadają się do remontu. Wobec powyższego uznać należy, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji naruszony został przepis art.105 kpa oraz art. 67 prawa budowlanego. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt a i c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego też, na podstawie powołanego wcześniej przepisu orzeczono jak w punkcie I wyroku . O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 ustawy.