II SA/Kr 2123/00

Sygn. akt. II SA/Kr 2123 / 00 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 października 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie NSA : Anna Szkodzińska Joanna Tuszyńska / spr. / Protokolant : Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2004r. sprawy ze skargi I. G. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] 2000r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - skargę oddala - II S A/Kr 2123/00 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 11.05.2000r , na podstawie art.28 , art.34 ust.4 , art.36 ust. l ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane /Dz.U. Nr 89 poz.414 z późn.zm./ oraz art.104 kpa, po rozpatrzeniu wniosku inwestora, Prezydent Miasta T. zatwierdził projekt budowlany i wydał I.G. pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego , wolno stojącego , parterowego z poddaszem użytkowym , bez podpiwniczenia z wiatą na samochód osobowy na działce nr [....] obręb [....] w T. przy ul. [....] . W uzasadnieniu wskazano , że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta T. działka nr [....] obr. [....] znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 11.MN.2.III - tereny mieszkalnictwa jednorodzinnego , o dopuszczalnej ilości kondygnacji naziemnych. Przedmiotowa inwestycja zgodna jest z wymaganiami decyzji z dnia 29.09.1999r o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Projekty budowlane zostały opracowane przez projektantów posiadających stosowne uprawnienia budowlane i zawieraj ą wymagane uzgodnienia. Projektowana inwestycja nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich , określonych w art.5 prawa budowlanego i jest zgodna z obowiązującymi przepisami rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994r w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W odwołaniu od tej decyzji C.J. zarzuciła, że nie zagwarantowano jej możliwości zapoznania się z całością akt sprawy . Na mapie nie uwidoczniono istniejącego obiektu - ogrodzenia. Nie zachowano minimalnej odległości od niejednoznacznej linii rozgraniczającej przez pomniejszenie jej ponad dopuszczalne wielkości. Nadto odwołująca się zarzuciła, że w decyzji nie uwzględniono wymagań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez pominięcie istniejącej linii zabudowy. Podniosła także, że w decyzji nie określono terminu rozbiórki istniejących obiektów. Podała, że pominięto fakt, iż w ramach linii rozgraniczających działkę nr [....] po południowej stronie istnieje droga dojazdowa do nieruchomości sąsiednich i nie oceniono skutków planowanej zabudowy dla możliwości korzystania z tej drogi. Podniosła wreszcie i to, że organy nie ustaliły aktualnego adresu strony postępowania J.W. , jak również nie ustaliły następców prawnych zmarłej Z.S. . W piśmie z dnia [....] .07.2000r , stanowiącym uzupełnienie odwołania , C.J. dodatkowo podała , że stan własności na gruncie jest kwestionowany. Ponawiając wcześniej przedstawione zarzuty , zarzuciła organowi I instancji naruszenie przepisów art. 8 , 10 , 73 § l kpa oraz art.34 ust.3 pkt l , art.35 ust.pktl i art.36 ust. l prawa budowlanego oraz § 12 ust.4 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Decyzją z dnia 28 lipca 2000r znak : [....] , na podstawie art.81 ust. 1 pkt 2 , art.82 ust.3 prawa budowlanego i art.138 § 2 kpa Wojewoda [....] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że zaskarżona decyzja wydana została niezgodnie z przepisami prawa, a w poprzedzającym ją postępowaniu administracyjnym naruszono normy prawne ustalone w kodeksie postępowania administracyjnego , a to art. 6, 7, 8, 9, 10, 67 § 1, 73, 74 § 2, 75 i 77 kpa. Organ I instancji nie zapewnił stronom czynnego udziału w postępowaniu. Organ odwoławczy stwierdził również , że organ I instancji nie rozważył , czy zlokalizowanie obiektu w odległości około 3m od granicy z działką nr [....] , nie spowoduje , że niemożliwa stanie się realizacja ujętej w planie symbolem ll.KDn ulicy. Organ odwoławczy wskazał przy tym na przepis art.5 ust. 1 pkt 6 i ust.2 prawa budowlanego, nakazujący obiekt budowlany projektować w taki sposób , by w szczególności zapewnić osobom trzecim dostęp do drogi publicznej. Wojewoda podniósł także i to, że znajdujący się w aktach projekt budowlany w dalszym ciągu jest niekompletny, gdyż pomija obliczenia konstrukcyjne. Zwrócił również uwagę na to, że z dołączonej do projektu opinii wynika, że do głębokości 2,7 poniżej poziomu terenu znajdują się grunty nie nadające się do posadowienia budynku. Dlatego też pominięcie obliczeń konstrukcyjnych fundamentów stanowi naruszenie art.5 ust. 1 pkt 1 lit.a prawa budowlanego. Cedowanie przez projektanta na niewiadomego konstruktora wyboru sposobu posadowienia fundamentów w świetle wykonanej opinii geotechnicznej jest niedopuszczalne. Wobec powyższego uznano, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia wyjaśniającego w całości. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję I.G. wniosła ojej uchylenie. Zarzuciła, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest niejasne. Podniosła, że na żądanie organu przedłożyła ekspertyzę geologiczną i koncepcje rozwiązań branżowych. Na planie zagospodarowania działki naniesione są przyłącza. W części opisowej projektu określono termin rozbiórki istniejących na działce budynków. Podniosła również, że zarzut, iż projektowany budynek mieszkalny usytuowano w linii zabudowy, która nie jest linią istniejącej zabudowy na tej działce orz koliduje z ustaleniami planu, odnoszącymi się do planowanej ulicy / sięgaczy/ o symbolu ll.KDn jest bezprzedmiotowy, gdyż istniejąca linia zabudowy znajduje się w odległości 1,5 m od granicy działki C.J. , a taka lokalizacja wymagałaby jej zgody. Dlatego w projekcie zagospodarowania działki budynek usytuowano w odległości 3 m od tej granicy. Przesunięcie linii zabudowy polepsza możliwość wykonania sięgacza ulicy. Skarżąca zarzuciła, że będąc właścicielką działki i dysponując pełną dokumentacją nie może rozpocząć inwestycji, przez co jej prawa właścicielskie zostają ograniczone przez urząd. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Zgodnie z treścią art.3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania , nie będąc przy tym związanym granicami skargi / art.134 ustawy/. Treść art.32 prawa budowlanego , w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, była następująca : "1. Pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, uzgodnień, pozwoleń lub opinii innych organów. 2. Uzgodnienie, wyrażenie zgody lub opinii, o których mowa w ust. l, powinny nastąpić w terminie 14 dni od dnia przedstawienia proponowanych rozwiązań. Nie zajęcie przez organ stanowiska w tym terminie uznaje się jako brak zastrzeżeń do przedstawionych rozwiązań. 3. Przepis ust. 2 nie dotyczy przypadków, w których stanowisko powinno być wyrażone w drodze decyzji. 4. Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym, 2) wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z kolei przepis art.35 prawa budowlanego stanowił, że: "przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1.1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z: a) miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, b) wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, c) przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3) wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. 2. Właściwy organ może badać zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5. 3. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. l i 2, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin, a po jego bezskutecznym upływie, wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. 4. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. l i 2 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ budowlany zobowiązany był zatem sprawdzić, czy spełnione zostały wymogi zawarte w art. 32, a także warunki zawarte w art. 35 prawa budowlanego. Dopiero w sytuacji spełnienia wskazanych wymagań organ zobowiązany jest do udzielenia pozwolenia na budowę. Ustosunkowując się do zarzutu skarżącego , że projektowana zabudowa sprzeczna jest z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego , na początku należy zaznaczyć , że stosownie do art. 47 ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji, wiążą organ wydający pozwolenie na budowę . Mimo to sprawdzenie o jakim mowa w art.35 prawa budowlanego dotyczyć może zarówno tego , czy po dacie wydania decyzji, przewidzianej w art. 47 ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, nie zaszły zmiany w treści miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego , jak i tego czy planowana inwestycja zgodna jest z , nie zmienionym od tej daty wydania decyzji o wz i zt, planem zagospodarowania przestrzennego. Gdyby w trakcie realizacji kompetencji z art. 35 ust. l pkt la i b Prawa budowlanego organ dostrzegł niezgodność pomiędzy decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu a miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, powinien zainicjować wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i do czasu rozstrzygnięcia tego zagadnienia zawiesić postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego, na podstawie art. 97 § l pkt 4 kpa. Nie wolno mu jedynie odmówić wydania pozwolenia na budowę w sytuacji dostrzeżenia takiej sprzeczności, gdyż ostateczną decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest związany. W przedłożonych aktach administracyjnych brak jest rysunku i opisu obowiązującego dla przedmiotowego terenu planu zagospodarowania przestrzennego, tak więc przyjąć należy , że organ I instancji nie dokonał obowiązkowego sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Co do kolejnego sprawdzenia / czy wniosek o zezwolenie na budowę złożony został w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym/ , to stwierdzić należy , że decyzja ostateczna o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 29.09.1999r dotyczyła jedynie budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [....] w T. Nie wymieniała żadnych przyłączy i żadnych innych numerów działek poza działką nr [....] , na której zaprojektowano budynek mieszkalny. Decyzja o pozwoleniu na budowę obejmuje wyłącznie zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę domu jednorodzinnego na działce nr [....] w T. , bez udzielenia pozwolenia na budowę przyłączy. Dlatego też decyzja organu I instancji naruszała przepis art.33 ust.l prawa budowlanego , gdyż dom jednorodzinny bez przyłączy nie może samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem . Decyzja o pozwoleniu na budowę nie wymienia również działek po których mają biec trasy przyłączy. Nadto zauważyć należy, że znajdujące się w aktach administracyjnych uzgodnienie dotyczące zapewnienia dostawy mediów są oświadczeniami wstępnymi. Zgodnie z treścią art.34 prawa budowlanego projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym. Organ winien zatem szczegółowo ustosunkować się , czy projekt zagospodarowania działki przedłożony przez inwestora spełnia warunek zawarty w pkt 2 decyzji wzizt dotyczący linii zabudowy , z pkt 3 , dotyczący wyłączenia działki z użytkowania rolnego, z pkt 4 , dotyczącego wykonania projektów branżowych /których w aktach brak/, a wreszcie ustalić przebieg linii rozgraniczających teren inwestycji - zgodnie z załącznikiem graficznym do decyzji wzizt /załącznik znajdujący się w aktach sprawy w formie kserokopii jest nieczytelny/. Nadto zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. Projekt budowlany powinien zawierać: projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Stosownie do przepisów rozporządzenia wykonawczego do prawa budowlanego , a w szczególności § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998r w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego /Dz.U. Nr 140 poz.906/ projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien zawierać część opisową oraz część rysunkową sporządzoną na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Projekt winien zawierać dane informujące, czy działka lub teren, na którym jest projektowany obiekt budowlany, są wpisane do rejestru zabytków oraz czy podlegają ochronie na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także orientację położenia działki lub terenu w stosunku do sąsiednich terenów i stron świata. Znajdująca się w aktach kserokopia projektu zagospodarowania terenu jest nieczytelna i nie zawiera wszystkich wymienionych wyżej elementów. Plan zagospodarowania nie zawiera części opisowej. Wreszcie , zgodnie z przepisem art. 36 prawa budowlanego , w decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ, w razie potrzeby określa terminy rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nie przewidzianych do dalszego użytkowania. Dlatego też nie jest wystarczającym, jak zarzucała skarżąca, określenie terminu rozbiórki takich obiektów w opisie projektu budowlanego. Stosownie do przepisu art.138 § 2 kpa, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Wobec wskazanych wcześniej okoliczności, uznać należy, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, a zatem decyzja organu odwoławczego nie narusza prawa. Dlatego też, na podstawie art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.