II SA/Kr 2131/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA : Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie AWSA Wojciech Jakimowicz WSA: Ewa Rynczak Protokolant: Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2007 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2003 r. Nr: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. Uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu l instancji, II. Określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana, III. Zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz skarżącego A. G. kwotę 265 zł (dwieście sześćdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego . Decyzją z dnia [...] 2003 r. znak:[...] , Wójt Gminy S., działając na podstawie art. 39, art. 40 ust. 1 i 3, art. 42 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 1999 r. Nr 15 póz. 139 ze zm.), art. 104 k.p.a. oraz zgodnie z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy S. uchwalonego przez Radę Gminy Uchwałą nr XXXVI 11/155/94 z dnia 26 maja1994 r. (Dz.Urz.Woj. Krakowskiego z 1994 r. Nr 12 póz. 46), ustalił na rzecz R. i T. G. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na cele inwestycji pod nazwą "budowa budynku gospodarczo-inwentarskiego wraz z infrastrukturą" przewidzianej do realizacji na działce x w S. Organ w pkt 1 wskazał, że inwestycja będzie obejmować opisaną wyżej budowę "o programie określonym w załączniku opisowym do wniosku". W pkt 2 ustalił warunki wynikające z ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego, wskazując, iż budynek będzie miał wysokość 1 lub 1>2 kondygnacji, dach stromy, symetryczny, dwu- lub czterospadowy o nachyleniu połaci dachowych 35° do 40°, budynek miał mieć prostą, zwartą bryłę nawiązującą do form regionalnych, "linia zabudowy od drogi - załącznik nr 1, linie rozgraniczające drogi - załącznik nr 1". W pkt 3 organ ustalił warunki wynikające z przepisów szczególnych wskazując, że (lit. a) do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę należy dołączyć poświadczenie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, (lit. b) planowaną inwestycję należy opracować zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 póz. 690), (lit. c) projekt przedmiotowej inwestycji należy uzgodnić z Zespołem Uzgadniania Dokumentacji Projektowej w K. ul.[...]. Dodatkowo organ ustalił, że przedłożony do zatwierdzenia projekt powinien zawierać określenie rzędnej terenu istniejącej i projektowanej, sposób odprowadzania wód opadowych (np. studzienki chłonne itp.) oraz opinię geologiczną o gruncie. W pkt 4 ustalone zostały warunki w zakresie infrastruktury technicznej, a to: zaopatrzenie w wodę z wodociągu gminnego zgodnie z umową z dnia [...] 2003 r. (nr[...]), zaopatrzenie w energię elektryczną wg warunków Zakładu Energetycznego w K. zgodnie z umową z dnia [...] 2002 r. ([...]), ścieki miały być odprowadzane do zbudowanego zbiornika 3-komorowego, szczelnego i wybieralnego, sposób włączenia do drogi i lokalizacja obiektu od drogi miały być zgodne z warunkami określonymi przez zarządcę drogi. Organ ustalił też, że inwestycja w stosunku do nieruchomości sąsiednich nie mogła: naruszać stateczności obiektów, pozbawiać dostępu do drogi publicznej, ograniczać zaopatrzenia w wodę pitną, pozbawiać odprowadzania ścieków i spływu wód, powodować wyłączenia dostaw prądu, gazu, wody itp. Ponadto ustalono, że rozwiązania projektowane nie mogą wykraczać poza linie rozgraniczające teren inwestycji oznaczone w załączniku graficznym w skali 1:500 opatrzonym klauzulą przynależności do niniejszej decyzji. Termin ważności decyzji ustalono do dnia [...] 2003 r. Organ wskazał jednocześnie, że decyzja zachowa ważność jeżeli nie zostanie stwierdzone jej wygaśnięcie zgodnie z art. 35 ust. 1 lub art. 48 "ustawy o planowaniu przestrzennym". W uzasadnieniu decyzji organ podał, że planowana inwestycja, położona w terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem M-U, nie kolidowała z ustaleniami tego planu. Jej realizacja nie została uznana przez organ za mogącą znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 109 "poz. 115"). Organ wskazał też, że zgodnie z art. 46 ust. 2 "ustawy o planowaniu przestrzennym", decyzja nie rodziła praw do terenu oraz nie naruszała prawa własności i uprawnień osób trzecich. W odwołaniu od powyższej decyzji A. G. wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi l instancji do ponownego rozpatrzenia. Zarzucił naruszenie art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu musi określać wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Tymczasem zaskarżona decyzja nie ujmowała kwestii emisji zanieczyszczeń powietrza, które były w sposób oczywisty związane z planowaną inwestycją o produkcyjnym charakterze. Zagadnienia dotyczące ochrony interesów osób trzecich były ujęte nieprecyzyjne i schematyczne. W decyzji nie było żadnych wskazań w zakresie przepisów przeciwpożarowych. Nadto odwołujący zarzucił, że zbagatelizowano wielkość i charakter inwestycji, zaplanowanej jako "produkcyjna o znacznym rozmiarze". W tej sytuacji uznanie planowanej inwestycji za nie oddziaływującą na środowisko w rozumieniu cytowanej przez organ ustawy z dnia 9 listopada 2000 r., w ocenie A. G., nie znajdowało wystarczającego potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Odwołujący zarzucił również, że uzasadnienie decyzji nie spełniało wymogów art. 107 § 3 k.p.a., a organ powołał się w nim na nieobowiązująca już ustawę o planowaniu przestrzennym. Decyzją z dnia [...] 2003 r. znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając na podstawie art. 42 ust. 1 pkt 5 i 6, art. 43, art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zm. ) w zw. z uchwałą Rady Gminy S. w sprawie zatwierdzenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy S., uchwałą w sprawie przystąpienia do opracowywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. dla całego obszaru położonego w granicach administracyjnych gminy i ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy Sułoszowa zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy Sułoszowa nr XXXVI 11/155/94 z dnia 26 maja 1994 r. (Dz. Urz. Woj. Krakowskiego z 1994 r. Nr 12 póz. 46) oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., w pkt 1 uchyliło zaskarżoną decyzję w części orzekającej o ustaleniu warunków zabudowy zagospodarowania na cele zamierzonej inwestycji pod nazwą: "budowa budynku gospodarczo-inwentarskiego wraz z infrastrukturą przewidzianej do realizacji na działce x w miejscowości S. " i w tym zakresie orzekło co do istoty sprawy w ten sposób, iż ustaliło warunki zabudowy zagospodarowania terenu na cele zamierzonej inwestycji pod nazwą: "budowa budynku gospodarczo-inwentarskiego wraz z infrastrukturą przewidzianej do realizacji na działce y w miejscowości S. ". W pkt II, Kolegium utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r., do spraw wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe, czyli ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. W myśl art. 67 ust. 1 tej ostatnio powołanej ustawy, miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, obowiązujące w dniu jej wejścia w życie (tj. 1 stycznia 1995 r.), tracą moc po upływie 8 lat od tej daty. Jednakże jeżeli w wskazanym wyżej terminie, rada gminy uchwali studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i przystąpi do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo jego zmiany, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zachowuje ważność, w granicach objętych uchwałą, do czasu uchwalenia nowego planu, jednak nie dłużej niż przez 9 lat od dnia wejścia w życie ustawy. Mając na uwadze treść powołanych przepisów, organ odwoławczy wskazał, że Rada Gminy Sułoszowa podjęła uchwały: w przedmiocie zatwierdzenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (uchwała z dnia 30 grudnia 1999 r., Nr XII/97/99) i w sprawie przystąpienia do opracowywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Sułoszowa III w Gminie Sułoszowa (uchwała z dnia 1 października 2002 r., Nr XXXIV/286/02). Zatem dla obszaru realizacji przedmiotowej inwestycji, nie znajdował zastosowania cytowany art. 67 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a właściwe organy administracji, po dniu 31 grudnia 2002 r, zobowiązane były do ustalania warunków zabudowy w oparciu o pozostałe w mocy przepisy prawa miejscowego. Organ odwoławczy wskazał następnie, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na podstawie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, właściwy organ badał zgodność zamierzenia inwestycyjnego z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie art. 46a ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy stanowił, że decyzja WZiZT jest nieważna m.in., jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu. Tak ściśle określony zakres postępowania uniemożliwiał organowi odwoławczemu rozważanie okoliczności bezpośrednio nie związanych z przedmiotem postępowania, a podnoszonych przez strony (kwestie naruszenie norm prawa budowlanego, rozporządzeń wykonawczych regulujących warunki techniczne inwestycji budowlanych). Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy wskazał, że dla obszaru obejmującego planowaną inwestycję obowiązywał powołany w sentencji decyzji miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Planowane zamierzenie znajdowało się na terenie oznaczonym w miejscowym planie symbolem "M-U" z przeznaczeniem na cele: tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej, zagrodowej i jednorodzinnej z dopuszczeniem usług i nieuciążliwych zakładów pracy. Mając to na uwadze organ odwoławczy uznał inwestycję za zgodą z tym planem, gdyż budowa budynku gospodarczo-inwentarskiego wraz z infrastrukturą mieściła się w pojęciu "zabudowy zagrodowej". Następnie organ odwoławczy zwrócił uwagę na fakt, że ustawa z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz ocenach oddziaływania na środowisko, nie obowiązywała od dnia 1 października 2001 r. (art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2001 r. Nr 100 poz. 1085 ze zm.). Jednakże powyższa zmiana stanu prawnego umknęła zarówno odwołującemu, jak i organowi l instancji, który w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powołał podstawę prawną z tej nieobowiązującej już wtedy ustawy. Według organu odwoławczego, oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko należało dokonać na gruncie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2001 r. Nr 62 poz. 627 ze zm.) oraz ewentualnie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwziąć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. z 2002 r. Nr 179 poz. 1490). Następnie Kolegium wskazało, że w sprawie znajdowało zastosowanie powołane wyżej nowe rozporządzenie z 2002 r. Zgodnie bowiem z § 5 tego rozporządzenia, przepisy dotychczasowego aktu wykonawczego znajdowały zastosowanie do spraw wszczętych, a nie zakończonych ostatecznie przed dniem jego wejścia w życie, nie dłużej jednak niż do dnia 30 czerwca 2003 r. Tymczasem niniejsze rozstrzygniecie zapadło w dniu 28 lipca 2003 r., a więc po określonej wyżej dacie. Analizując wniosek wszczynający postępowanie, Kolegium stwierdziło, że zamierzeniem wnioskodawców była realizacja budynku gospodarczo-inwentarskiego w miejscu istniejącego, starego budynku inwentarskiego, który nadawał się do wyburzenia. Realizacja planowanego budynku miała ewentualnie nastąpić przy granicy działki Z, w linii istniejącej zabudowy przy opisywanej granicy. To usytuowanie, w świetle § 2 i 3 powoływanego powyżej rozporządzenia z 2002 r., pozwalało na przyjęcie bezpodstawności twierdzenia, że planowana inwestycja kwalifikowała się jako mogąca znacząco oddziaływać na środowisko. Odnosząc się następnie do zarzutu odwołania dotyczącego konieczności ustalenia w decyzji WZiZT warunków technicznych, w tym przeciwpożarowych, organ odwoławczy stwierdził, że tego typu zagadnienia rozstrzygane są ewentualnie na kolejnych etapach postępowania. Dodał, że obecne przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego nie przewidywały dla stron postępowania, podstaw do stawiania właściwemu organowi warunków nie wynikających z powyższych przepisów. Poza tym z zaskarżonej decyzji wynikało jednoznacznie, iż na obecnym etapie postępowania, nie podejmowano żadnych działań ingerujących w prawo własności A. G. (właściciel nieruchomości obejmującej działkę Z). Kolegium dodało, że strony postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu posiadają możliwość zapewnienia ochrony swoich uzasadnionych interesów wynikających wyłącznie z przepisów prawa materialnego stosowanych w tym postępowaniu. Ponadto, zdaniem tego organu, analiza akt niniejszej sprawy uzasadniała twierdzenie, że interesy prawne stron postępowania, wbrew zarzutom odwołania, zostały należycie "zapewnione". W zaskarżonej decyzji ustalono bowiem, iż planowana inwestycja miała być opracowana zgodnie z rozporządzeniem z dnia 12 kwietnia 2002 r., określającym m. in. warunki w zakresie usytuowania inwestycji, w zakresie bezpieczeństwa pożarowego. Jednocześnie organ l instancji przewidział niedopuszczalne sposoby oddziaływania planowanej inwestycji na grunty sąsiednie. Kolegium powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 lipca 1997 r. (sygn. akt SA/La 1109/96) dodało, że na obecnym etapie postępowania, ograniczenia interesów osób trzecich mogły być rozpoznawane w kategoriach "przypuszczeń, co do ich występowania i nie muszą się pojawić". To je odróżniało od zagrożeń interesu osób trzecich rozpatrywanych na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę. Nie można zatem też było określać tych wymagań tak szczegółowo i konkretnie, jak w pozwoleniu na budowę (w tym zakresie Kolegium powołało się na wyrok NSA z dnia 28 maja 1997 r., sygn. akt II SA/Wr 1008/96). Co więcej, zdaniem organu odwoławczego precyzyjne ustalenie warunków technicznych' w odniesieniu do sąsiednich nieruchomości, stanowiłoby przejęcie kompetencji właściwych organów administracji budowlanej. Odnosząc się do kolejnego zarzutu odwołania Kolegium wskazało, że powołanie się w jednym z punktów zaskarżonej decyzji na nieobowiązującą ustawę o planowaniu przestrzennym z 1984 r. pozostawało bez wpływu na prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia. Przywołany bowiem przepis art. 35 dotyczył w istocie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Następnie organ odwoławczy wskazał, że ponieważ organ l instancji błędnie określił numerację przedmiotowej działki, Kolegium działając w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchyliło decyzję w tym zakresie i orzekło co do istoty w sposób zawarty w sentencji niniejszej decyzji. Ponadto organ odwoławczy powtórzył za organem l instancji treść art. 46 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym dotyczący wpływu decyzji WZiZT na prawo własności osoby trzeciej. Wskazał też, że zgodnie z art. 43 cytowanej ustawy, właściwy organ administracji nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami planu. W skardze na powyższą decyzję A. G. wniósł o jej uchylenie. Zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak szczegółowego określenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich oraz art. 46 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 47 pkt 1 lit. a-b, art. 51 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, poprzez przyjęcie iż brak było podstaw do uznania przedmiotowej inwestycji za mogącą znacząco oddziaływać na środowisko. Wniósł też o zasądzenie kosztów postępowanie według norm przepisanych. Precyzując pierwszy zarzut skarżący wskazał, że zgodnie z art. -42 ust. 1 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w decyzji WZiZT trzeba określić wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Zdaniem skarżącego decyzja WZiZT powinna była określać usytuowanie inwestycji względem obiektów osób trzecich, oddziaływanie inwestycji na zdrowie i życie ludzkie, na środowisko. Tymczasem zaskarżona decyzja l-instancyjna nie ujmowała nawet kwestii dotyczącej emisji zanieczyszczeń powietrza, które przy planowanej inwestycji o produkcyjnym charakterze będą powstawać. Nie określono wymogów w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Mimo to organ odwoławczy błędnie przyjął, iż schematyczne, nieprecyzyjne i niepełne określenie wskazanych wyżej wymogów w decyzji organu l instancji nie stanowiło naruszenia prawa i było wystarczające. Skarżący podkreślił, jakie znaczenie ma waga i szczegółowość wymagań z art. 42 ust. pkt 5 cytowanej ustawy powołując się na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 10 stycznia 1995 r. (SKO 8229/104/94 OSS 1995/1/4). Poza tym skarżący nie zgodził się ze stwierdzeniem organu odwoławczego, że planowana inwestycja mieściła się w pojęciu "zabudowy zagrodowej". Przeciwko temu twierdzeniu przemawiała wielkość i produkcyjny charakter planowanej inwestycji. Precyzując zarzut dotyczący oceny, czy inwestycja znacząco oddziałuje na środowisko, skarżący powołał treść art. 47 pkt 1 lit a-b Prawa ochrony środowiska. Zgodnie z tym przepisem, w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko określa się, analizuje i ocenia bezpośredni i pośredni wpływ przedsięwzięcia na: środowisko, warunki życia ludzi, dobra materialne, wzajemne oddziaływanie między tymi czynnikami. Tymczasem postępowanie organu odwoławczego ograniczyło się do analizy wniosku wszczynającego postępowanie. Nie zważono na wielkość i produkcyjny charakter zamierzenia - przez to w konsekwencji uznano brak konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. W tej sytuacji lakoniczne stwierdzenie organu, że zamierzenie nie należało do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie spełniało wymogów z cytowanego powyżej przepisu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji i powtarzając motywy tam przedstawione. Podkreśliło, że w zaskarżonej decyzji organ szczegółowo wskazał, dlaczego w sprawie nie można było "w detalach" określić warunków ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Organ dodał, że z wniosku wszczynającego postępowanie wynikało, że planowano zrealizować "budynek gospodarczo-inwentarski", a nie "o charakterze produkcyjnym" i to "w większych rozmiarach". Przy ocenie, czy planowana inwestycja mogła znacząco oddziaływać na środowisko organ musiał "trzymać się" treści wniosku i nie miał podstaw prawnych by oceniać jego celowość, czy też z góry zakładać, że wnioskodawca zamierzał realizować inwestycję inną niż ta, dla której wnioskował o ustalenie warunków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1271 ze zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W wyniku dokonanej oceny stwierdzić należy , że kwestionowana decyzja jest zgodna z prawem. Na wstępie stwierdzić należy , iż sąd podziela wywód organu odwoławczego, iż w niniejszej sprawie decyzja winna być wydana na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zm. ) Określa ona zakres oraz sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele i ustalanie zasad ich zagospodarowania. Zgodnie z przepisami art. 39 i 40 tej ustawy, zmiana zagospodarowania terenu, polegająca w szczególności na budowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, o czym orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepisy cyt. wyżej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stanowią, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, a związanie ustaleniami planu jest bezwzględne, gdyż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z tymi ustaleniami (art. 33 i 46a ustawy). W myśl art. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny. Każdy ma też prawo do ochrony interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób. Interes prawny w tym przypadku wynikać musi jednak z konkretnego przepisu prawa materialnego. Te bowiem reguły są jedynie źródłem uprawnień. Interes prawny odróżnić należy od interesu faktycznego. Ten ostatni występuje w sytuacji, gdy określony podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany sposobem zagospodarowania terenu, nie może jednak wykazać naruszenia przepisu prawa powszechnie obowiązującego. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu kończy jedynie pierwszy etap procesu inwestycyjnego - poprzedzający postępowanie dotyczące wydania pozwolenia na budowę. W każdym z tych odrębnych postępowań ustawodawca nałożył na organy administracji publicznej obowiązek badania różnych istotnych dla każdego z nich zagadnień merytorycznych. Nie do przyjęcia byłby pogląd, iż w obu tych postępowaniach zachodziłaby konieczność badania tych samych okoliczności faktycznych i prawnych. Tym samym na etapie podejmowania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zachodzi potrzeba uwzględniania art. 43 powołanej ustawy (por. także wyrok NSA z dnia 21 grudnia 1998 r., IV SA 2325/96). Jak przyjmuje się w piśmiennictwie prawniczym ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ma charakter promesy uprawniającej do uzyskania pozwolenia na budowę na określonych w niej warunkach, statuując pozycję wnioskodawcy w szeroko pojętym procesie inwestycyjnym. Zgodnie z poglądem Sądu Najwyższego wyrażonym w wyroku z dnia 3 września 1997 r. - sygn. III RN 35/97 (OSNAP 1998/4/107) - ww. decyzja powinna wytyczać podstawowe kierunki ukształtowania projektowanej inwestycji budowlanej w sposób wiążący projektanta obiektu budowlanego, jak również organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę lub zatwierdzającą projekt budowlany. W decyzji, o której mowa, winny się znaleźć ustalenia dotyczące ochrony interesów osób trzecich jeżeli zamierzenie inwestora (zgodne z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego) może wpływać na ich naruszenie. Zwrócić należy jednak uwagę na fakt, że orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu organ nie powinien wkraczać w kompetencje organu wydającego decyzje o pozwolenie na budowę, którego rzeczą jest zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 14 ze zm.) ocena, czy projektowany obiekt z uwagi na jego usytuowanie nie będzie stanowił uciążliwości dla nieruchomości sąsiedniej w stopniu naruszającym zasady wynikające z odpowiednich przepisów prawa budowlanego. Zauważyć nadto należy , że zgodnie z art. 41 ust.2 ustawy wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu powinien zawierać określenie: 1) granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku na kopii mapy ewidencyjnej, obejmującej teren, którego wniosek dotyczy, i najbliższe otoczenie tego terenu, 2) funkcji i sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, 3) zapotrzebowania na wodę, energię i sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków oraz innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w szczególnych przypadkach sposobu unieszkodliwiania odpadów, 4) charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko lub jego wykorzystanie, gdy inwestycja nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska. Wniosek inwestorów z dnia[...]2003r nie zawiera tych informacji , poza stwierdzeniem , że dotyczy budowy budynku gospodarczo-inwentarskiego. W aktach brak jest "programu inwestycji" , o jakim mowa w decyzji organu l instancji. Nie określa nawet numeru działki, na której ma być realizowany ten obiekt. Nie wiadomo, czy inwestor przedstawił przy wniosku kopię mapy zasadniczej z zaznaczeniem granic terenu objętego wnioskiem. Integralną częścią decyzji powinien być załącznik graficzny w postaci mapy w stosownej skali, zawierający linie rozgraniczające terenu inwestycji, wyznaczające jej położenie w terenie. W aktach administracyjnych znajduje się jedynie kserokopia mapy (nie wiadomo z jakiej daty) , opisana jako załącznik graficzny do decyzji z dnia [...] 2003r. Na mapie tej kolorem żółtym "zaznaczono linie rozgraniczające teren inwestycji", w istocie stanowiące prawdopodobnie zaznaczenie obrysu projektowanych budynków. W ten sposób organy orzekające przekroczyły kompetencje określone w art. 42 ust. 1 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W kwestii usytuowania budynku i jego kształtu rozstrzygają organy właściwe do wydawania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę. Zważywszy, że kwestionowaną decyzją ustalono również warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla infrastruktury związanej z projektowanym budynkiem , a w punkcie czwartym decyzji zawarto warunek o budowie zbiornika 3-komorowego i jednocześnie określono, że rozwiązania projektowe nie mogą wykraczać poza linie rozgraniczające teren inwestycji, stanowi to o wewnętrznej sprzeczności decyzji. Nadto, załącznik do decyzji, jako jej integralna część, powinien odpowiadać wymogom przewidzianym przez kodeks postępowania administracyjnego dla samej decyzji. Przede wszystkim powinien być zaopatrzony podpisem osoby będącej piastunem organu , tak samo jak decyzja. Przedmiotowy załącznik nie jest podpisany. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt a i c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego też, na podstawie powołanego wcześniej przepisu i art. 135 ustawy orzeczono jak w punkcie l wyroku . O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy.