II SA/Kr 2134/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący SędziaNSA Grażyna Danielec Sędziowie AWSA Dorota Dąbek (spr) NSA Wiesław Kisiel Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 sierpnia 2005 r sprawy ze skargi E.Z. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 28 lipca 2003 r Nr : [...] w przedmiocie choroby zawodowej skargę oddala Uzasadnienie. Decyzją z dnia 28 lipca 2003r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa oraz art. 4 punkt 5 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz §1 i §10 ust. 1 i 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. nr 65, poz. 294) w związku z § 10 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.07.2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpatrywania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. z 2002r. nr 132, poz. 1115),Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...], 2002r., Nr [...], którą orzeczono o braku podstaw do stwierdzenia u E.Z. choroby zawodowej narządu głosu W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że przeprowadzone dochodzenie epidemiologiczne wykazało, że E. Z. pracowała w zawodzie nauczyciela od [...], 1971r. do [...],.2001r. w narażeniu na wzmożony wysiłek głosowy. E.Z. była badana przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy który nie stwierdził schorzenia zawodowego. W oparciu o to orzeczenie lekarskie Powiatowy Inspektor Sanitarny wydał decyzję o braku podstaw do stwierdzenia u E.Z. choroby zawodowej, którą utrzymał w mocy Wojewódzki Inspektor Sanitarny. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ administracyjny powołał się na treść wspomnianego orzeczenia lekarskiego wydanego przez jednostkę służby zdrowia upoważnioną do rozpoznawania chorób zawodowych wskazując jednocześnie, że były jej znane warunki pracy E. Z. W skierowanej do sądu administracyjnego skardze na powyższą decyzję E.Z. wniosła o ponowne zbadanie jej sprawy dotyczącej choroby zawodowej. Podniosła, że nie wie dlaczego badający ją lekarz napisał "bez zmian", skoro tego dnia była zachrypnięta i miała przyciszony głos. Podkreśla, że jej głos zmienił się po 30 latach pracy, a nie odwoływała się od orzeczenia lekarskiego, gdyż w kwietniu 2001r., a więc przed badaniem w WOMP przeszła operację onkologiczną i leczenie onkologiczne było wówczas dla niej ważniejsze. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu swojej decyzji. Odnośnie zawartego w skardze wyjaśnienia dlaczego skarżąca nie skorzystała z przysługującego jej prawa do złożenia wniosku o ponowne badanie lekarskie podkreślono, że decyzja I instancji w niniejszej sprawie zapadła dopiero [...],.2002r., a więc po upływie prawie półtora roku od daty wydania orzeczenia lekarskiego. Skarżąca dysponowała zatem wystarczająco długim czasem do złożenia takiego wniosku, ale z tego prawa nie skorzystała. Woli poddania się ponownym badaniom nie wyraziła także w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Zarzuty zawarte w skardze są zatem zdaniem organu administracyjnego bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271), sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga w niniejszej sprawie została złożona w 2003r., a więc przed dniem 1 stycznia 2004r. W konsekwencji podlega rozpoznaniu zgodnie z wyżej wskazaną zasadą. W ocenie sądu złożona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do §1 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. nr 65, poz. 294 z późn. zm.), "za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy". Na pojęcie choroby zawodowej składają się zatem dwa elementy: istnienie schorzenia wymienionego w przedmiotowym wykazie oraz istnienie związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy. W niniejszej sprawie bezsporną jest okoliczność istnienia w środowisku pracy skarżącej czynników szkodliwych narażających na powstanie choroby zawodowej, tj. nadmiernego wysiłku głosowego. Przeprowadzone natomiast u skarżącej badanie lekarskie nie wykazało istnienia schorzenia wymienionego w cyt. powyżej wykazie chorób zawodowych. W orzeczeniu lekarskim z dnia [...], 2001r. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy rozpoznał u E.Z. przewlekły prosty nieżyt gardła i krtani oraz przerost migdałków podniebiennych, które to schorzenia nie występują w wykazie chorób zawodowych. Jednocześnie nie stwierdzono guzków śpiewaczych, niedowładu ani przerostu fałdów głosowych czyli zmian uznanych za następstwo narażenia na nadmierny wysiłek głosowy i stanowiących podstawę do rozpoznania chorób zawodowych. Orzekający zatem w niniejszej sprawie zespół lekarski stwierdził, że rozpoznane u E. Z. schorzenia mają pozazawodowy charakter i orzekł o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu. Orzeczenie to jest jasne i w pełni wyczerpujące. Wyraźnie wskazano w nim (wprost wymieniając poszczególne schorzenia), że żadnego ze schorzeń narządu głosu wymienionych w wykazie chorób zawodowych nie rozpoznano u skarżącej. W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy administracyjne odmawiając uznania rozpoznanych u skarżącej schorzeń za chorobę zawodową, prawidłowo uznały to orzeczenie lekarskie za wiarygodne i wyczerpujące, opierając na nim swoje rozstrzygnięcie o braku u skarżącej choroby zawodowej. Nie każde bowiem stwierdzone u pacjenta schorzenie jest chorobą zawodową. Przepisy wymagają dodatkowo, by było ono wymienione w wykazie chorób zawodowych i by było ono spowodowane czynnikami szkodliwymi występującymi w środowisku pracy. Tymczasem w niniejszej sprawie rozpoznane u skarżącej schorzenia w tym wykazie nie figurują. Należy zatem przyjąć, że wydane w niniejszej sprawie decyzje zarówno organu II instancji, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, wydane zostały zgodnie z prawem materialnym. W ocenie Sądu także przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone prawidłowo. Zgodnie z treścią § 10 cyt. powyżej Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983r. w sprawie chorób zawodowych, podstawą wydania przez inspektora sanitarnego decyzji w sprawie choroby zawodowej jest orzeczenie lekarskie wydane przez upoważnioną jednostkę służby zdrowia i wyniki dochodzenia epidemiologicznego. Opierając się na orzeczeniu lekarskim, orzekające w niniejszej sprawie organy administracyjne stwierdziły, że skoro upoważniona do rozpoznawania chorób zawodowych jednostka służby zdrowia nie znalazła podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, również inspektor sanitarny nie mógł wydać pozytywnej decyzji. Przedmiotowe orzeczenie lekarskie wydawane na użytek postępowania w sprawie chorób zawodowych jest w istocie opinią w rozumieniu art. 84 §1 kpa (tak m.in. NSA w wyroku z 21 września 2001r., sygn. akt I S.A. 2870/00; z dnia 14 kwietnia 1999r., sygn. akt I S.A. 1931/98; z dnia 5 listopada 1998r., sygn. akt I S.A. 1200/98, LEX nr 45833) i jak każdy dowód winno być przez organ wszechstronnie ocenione. Wydana w niniejszej sprawie opinia biegłych jest jednoznaczna i nie budzi wątpliwości. Dlatego też uznać należy, że postępowanie poprzedzające wydanie decyzji administracyjnych zostało przeprowadzone prawidłowo. Uznać też należy, że bez wpływu na prawidłowość zaskarżonej decyzji pozostaje fakt braku ponownego badania lekarskiego. Jak słusznie zaznacza organ administracyjny w odpowiedzi na skargę, decyzja organu I instancji w niniejszej sprawie zapadła dopiero [...],.2002r., a więc po upływie prawie półtora roku od daty wydania orzeczenia lekarskiego przez WOMP. Skarżąca dysponowała zatem wystarczająco długim czasem do złożenia takiego wniosku. Sama skarżąca w skardze podała, że operację onkologiczną przechodziła w kwietniu 2001r., a po niej przebywała na 6-tygodniowej radioterapii. Nie ma zatem żadnego uzasadnienia dla ponad półtorarocznej bezczynności w kwestii wniosku o ponowne badanie lekarskie zwłaszcza, że wniosku takiego nie zawierało także odwołanie od decyzji I instancji z dnia 28 grudnia 2002r. Należy podkreślić, że z obowiązujących przepisów wynika jedynie uprawnienie strony do złożenia wniosku o przeprowadzenie ponownego badania. Wobec natomiast braku takiego wniosku, organ nie ma obowiązku przeprowadzenia powtórnego badania lekarskiego, jeżeli wydana w sprawie opinia biegłych jest jednoznaczna i wyczerpująca, nie budząc wątpliwości. Należy nadto dodać, że poza ogólnymi stwierdzeniami dotyczącymi istnienia dolegliwości głosowych, skarżąca nie wskazuje żadnych dowodów, które miałyby świadczyć o istnieniu u niej schorzenia zawodowego. Skarga nie zawiera także żadnych prawnych zarzutów dotyczących wadliwości zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego przyjąć należy, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, zapadła po należytym wyjaśnieniu sprawy. Z tego powodu skarga została oddalona, w oparciu o 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.