II SA/Kr 214/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara – Dubiel (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Jacek Bursa Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Biegalska – Ciepacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2026 r. sprawy ze skarg S. L., E. S. i M. S. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 4 grudnia 2025 r. znak: WI-I.7840.15.64.2025.EU w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargi oddala. II SA/Kr 214/26 UZASADNIENIE Wojewoda Małopolski decyzją z 4 grudnia 2025 r., znak: WI-I.7840.15.64.2025.EU, wydaną po rozpatrzeniu odwołań S. L. (dalej: "skarżąca") oraz E. S. i M. S. (dalej: "skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Starosty Tatrzańskiego nr 353/2025 z 20 sierpnia 2025 r., znak: AB.6740.531.2024.PDz, udzielającą W. R. i M. R. (dalej: "inwestorzy") pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn. "Budowa budynku usługowego wraz z wewnętrznymi instalacjami wod.-kan., deszczową, elektrycznymi, niskoprądowymi oraz: zbiornikiem retencyjnym na deszczówkę o poj. 12,7 m3, wykonanie przyłącza wodociągowego wraz z przekładką fragmentu sieci wodociągowej, wykonanie złącza kablowego wraz z wlz wraz przebudową słupa sieci napowietrznej Sn (15 kV), rozbiórka istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, utwardzenie terenu w celu wykonania komunikacji jezdnej oraz pieszej, lokalizacji miejsc postojowych i miejsca gromadzenia odpadów stałych. Lokalizacja na działkach: [...], [...], [...] obr. [...] K. , jedn. ew. [...]" z następującym uzasadnieniem. Krąg stron postępowania pozostaje bez zmian i – poza inwestorami – obejmuje właścicieli działek nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...]. PZT i PAB są zgodne z uchwałą nr IX/56/03 Rady Gminy Kościelisko z dnia 23 września 2003 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zachodniej części obszaru wsi Kościelisko w Gminie Kościelisko (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2003 r. nr 403 poz. 4256, dalej: "mpzp"). Działki inwestycyjne leżą w terenach: M18 (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w zespole przy ul. [...] – 2056,33 m2), Kw (tereny dróg i ulic, ważniejsze ulice wewnętrzne, jednojezdniowe, z dwoma lub jednym pasem ruchu – 20,31 m2) i Kz (tereny dróg i ulic, ulica zbiorcza, jednojezdniowa z dwoma pasami ruchu – 45,36 m2). Budynek usługowy pod wynajem pokoi i apartamentów nie stanowi działalności uciążliwej. Zaprojektowane drogi dojazdowe, dojścia i infrastruktura techniczna umożliwiają użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem i nie naruszają przeznaczenia podstawowego. Inne kryteria, np. wzmożony ruch, nie mogą przesądzać o uciążliwości inwestycji i naruszeniu mpzp. Jest bezpośredni dostęp do drogi publicznej gminnej – działka nr [...] – ul. [...] - [...] przez zjazd i dojście po działce nr [...] stanowiącej własność Gminy K., a następnie po działkach nr: [...] i [...] stanowiącej współwłasność inwestora. Te ostatnie działki stanowią połączenie nie tylko terenu inwestycyjnego z drogą publiczną, ale również służą jako połączenie dla innych budynków usytuowanych wzdłuż tych działek. Jeżeli wcześniejsze inwestycje (w tym skarżących) z powodzeniem funkcjonują w oparciu o tę samą drogę dojazdową (dojście), to brak jest podstaw uniemożliwiających zrealizowanie kolejnej inwestycji, zwłaszcza że inwestor ma udziały w tych nieruchomościach. Projektowany wskaźnik intensywności zabudowy 0,39 (= 806,62 m2 / 2056,33 m2). Proporcja działki budowlanej do kubatury budynku wynosi 1:1, tj. 2056,33,m2 : 2055,70 m3. Projektowana zieleń z częściowym zadrzewieniem i zakrzewieniem wynosi 1168,08 m2 = 56,81%. Projekt zakłada zagospodarowanie południowej części działki w formie ogrodów wypoczynkowych. Powierzchnia usługowa wynosi 504,21 m2, dla której zaprojektowano 16 miejsc postojowych (wymóg: nie mniej niż 13 miejsc postojowych). W ogólnej sumie projektowanych miejsc postojowych 1 miejsce postojowe dla samochodu, z którego korzysta osoba niepełnosprawna. Wymiar krótszego boku budynków nie powinien przekraczać 9 m w osiach ścian – warunek spełniony, bo długość krótszego z boków, w osiach ścian, wynosi 8,57 m. Oś ściany to linia, która przebiega przez jej środek. Wymiar ten nie jest tożsamy z szerokością budynku, czyli rzutem zewnętrznych ścian budynku na grunt. Postanowienia mpzp powinny być stosowane wprost, więc nie należy "dopisywać" dodatkowego znaczenia jasno sformułowanemu postanowieniu, które odnosi się do parametrów krótszego boku budynku liczonego w osiach ścian. Kubatura nadziemnej części budynku wynosi 2055,70 m3. Zaprojektowano jedną kondygnację nadziemną i dwie kondygnacje w kubaturze dachu. Wysokość zabudowy kształtowana jest tylko przez liczbę kondygnacji. Uchwałodawca nie zdecydował się na inne określenie wysokości budynku, w tym nie określono – na co wskazują skarżący – max. wysokości 11 m. Średnia arytmetyczna wysokości krawędzi okapu od poziomu terenu istniejącego wynosi 4,285 m (5,83 m (najwyższa wysokość odstokowa od terenu istniejącego) +2,74 m (najniższa wysokość przystokowa od terenu istniejącego). Nie ma potrzeby uwzględniania wszystkich pomiarów pośrednich. Zaprojektowany dach dwuspadowy z kalenicą równoległą do dłuższego boku budynku i kącie nachylenia głównych połaci dachu 54ş. Otwarcia o kącie nachylenia połaci dachowych 49ş i 54ş. Okapy są wysunięte na odległość co najmniej 0,8 m od lica budynku (szerokość okapów: 1.25m, 1.05m, 1.55m, 1.03m, 1.62m, 0.98m). Zaprojektowano doświetlenie poddaszy za pomocą otwarć dachowych i okien połaciowych z uwzględnieniem ich odległości nie mniejszej niż 1,5 m od krawędzi połaci dachu do krawędzi ścianki otwarcia dachowego – otwarcia dachowe w odległości 3,81 m od krawędzi połaci dachu. Założenia projektowe nie obejmują otwarć pulpitowych, kąt nachylenia połaci dachowych otwarć wynosi 49ş-54ş. Zaprojektowane otwarcia dachu nie przekraczają dopuszczonej ˝ długości elewacji kalenicowej: elewacja północna – rys. nr 0,8 – zaprojektowano 2 otwarcia o szerokości 3,99 m każdy, czyli łączna długość otwarć 7,98 m. Elewacja południowa – rys, nr 10 – zaprojektowano 1 otwarcie o szerokości 3,99 m. Długości elewacji kalenicowej 27,32 m. 7,98m < 13,66m = 27,32/2 – zatem warunek spełniony dla elewacji kalenicowych. PZT jest zgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej: "WT"). < § 12 ust. 1: najmniejsza odległość od granicy działki wynosi 4,35 m; < § 12 ust. 6: najmniejsza odległość okapu, balkonu od granicy działki to 2,49 m; < § 14-16: działka posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej. Inwestor jest w posiadaniu zezwolenia Wójta Gminy K. na lokalizację zjazdu z drogi gminnej nr [...] [...] (działka nr [...]). Zaprojektowano dojazd o szerokości nie mniejszej niż 3 m. Dojście, w formie odrębnego ciągu pieszego, o szerokości 1,5 m, przez działki nr [...] i [...], [...]. Działka nr [...] stanowi własność Gminy K., a działki nr: [...] i [...] stanowią współwłasność, w których udziały posiada inwestor. Z części rysunkowej PZT wynika, że na odcinku łączącym teren inwestycji i drogę publiczną możliwe jest do wykonania zjazdu na warunkach określonych przez zarządcę drogi, który będzie stanowił część drogi publicznej, łączący jezdnię drogi gminnej z terenem inwestycji. Zaprojektowano oświetlenie elektryczne, zapewniające bezpieczne użytkowanie dojścia i dojazdu po zapadnięciu zmroku. Szczegółowe rozwiązania w tym zakresie to przedmiot projektu technicznego (§ 23 pkt 7 lit. g, § 24 pkt 4 lit. b rozporządzenia ws. PB). Działki nr [...] i [...] nie podlegają zainwestowaniu. < § 19 ust. 2: miejsca postojowe w odległości 6 m od granicy działki. < § 21 ust. 1: wymiary stanowisk postojowych: 2,5 m x 5 m oraz 3,6 m x 5 m dla samochodów użytkowanych przez osoby niepełnosprawne. < § 13, § 57, § 60: budynek nie przesłania zabudowy sąsiedniej. Jego położenie zapewnia min. 3-godzinny czas nasłonecznienia pokoi mieszkalnych w budynkach sąsiednich w dniach równonocy. < § 28-29: wody opadowe oraz roztopowe z dachu i terenów utwardzonych odprowadzane przez instalację kanalizacji deszczowej i odwodnienie liniowe do zbiornika na wody opadowe. Spadki podłużne i poprzeczne terenów utwardzonych oraz orynnowanie umożliwią sprawne przejęcie wód opadowych do zbiornika na wody opadowe. W części opisowej PAB (str. 5 pkt IX) przedstawione zostały stosowne obliczenia w tym zakresie. Z założeń projektowych nie wynika, aby przewidziana niwelacja terenu prowadzić miała do zmiany stanu wody na gruncie. Charakterystyczne dla terenów podhalańskich ukształtowanie terenu w celu prawidłowego posadowienia budynku wymaga jego uprzedniego zniwelowania. Działki inwestycyjne mają rzędne od ok. 951,4 m n.p.m. do ok. 947,4 m n.p.m. Projektowana rzędna 0,00 parteru budynku 950 m n.p.m. Takie ukształtowanie terenu uniemożliwia stabilne i bezpieczne posadowienie fundamentów. Zatem teren musi zostać wyrównany. Mpzp nie zakazuje niwelacji. Samo twierdzenie dot. spływu wód opadowych na nieruchomości sąsiednie stanowi nieuprawnioną polemikę z dokumentacją techniczną. Organy nie mogą domniemywać przyszłego, bliżej niesprecyzowanego, negatywnego wpływu inwestycji na nieruchomości sąsiednie. Ponadto zamierzenie inwestycyjne nie obejmuje robót budowlanych na działkach nr: [...], [...] (działki wzdłuż działki nr [...]) – brak jest zatem podstaw do egzekwowania zapewnienia odprowadzenia wód opadowych również z tych działek. Działki nr [...] i [...] stanowią drogę, za utrzymanie której odpowiada jej właściciel. < § 70-71: w kwestii ukształtowania terenu działek nr: [...] i [...] (skarżący wspominają o nachyleniu wynoszącym 13%) wskazać należy, że warunki techniczne odnoszą dopuszczone parametry nachylenia do pochylni. Jeżeli na działkach nr: [...] i [...] nie została zaprojektowania pochylnia, to nie można nakładać na inwestora obowiązku spełnienia dodatkowych warunków. < § 271-273: budynek projektowany w klasie odporności ogniowej NRO, zlokalizowany w odległości nie mniej niż 15,05 m od budynku o klasie odporności ogniowej NRO na działce sąsiedniej, a od budynku RO w odległości nie mniejszej niż 16,32 m. Budynek zaliczany do grupy budynków niskich (N) – projektowane 3 kondygnacje nadziemne, kategorii zagrożenia ludzi ZLV oraz o liczbie miejsc noclegowych 32, nie wymaga zapewnienia drogi pożarowej. Zgodność inwestycji z przepisami dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej pozytywnie zaopiniowana przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Co do liczby użytkowników budynku (powyżej 50 osób według skarżących czy 32 osoby za projektantem), to nie można oceniać słuszności (zasadności ekonomiczno-funkcjonalnej) rozwiązań projektowych, a tym samym narzucać innych rozwiązań. Z założeń PAB wynika jednoznacznie, że przewidywana liczba osób w obiekcie to 30 gości i 2 pracowników. Organy nie mogą domniemywać przyszłych istotnych odstępstw od warunków udzielonego pozwolenia na budowę oraz zatwierdzonego projektu budowlanego, które mogą powstać na etapie realizacji inwestycji czy użytkowania obiektu. Ocena ta dokonywana jest dopiero w trakcie wykonywanych robót budowlanych lub na etapie złożonego przez inwestora wniosku w sprawie zakończenia robót budowlanych, ewentualnie wniosku o pozwolenie na użytkowanie i przystąpienia do użytkowania obiektu (zadanie organów nadzoru budowlanego). Co do kwestii drogi wybudowanej na działkach nr: [...] i [...], po których przewidziano dojście do terenu inwestycji, a także wykorzystania tej drogi jako dojazd do zabudowań na działkach nr: [...], [...], [...], to z PZT wynika, że jezdnia drogi na tych działkach ma szerokość 3,47-3,67 m. § 14 ust. 1 WT, który kształtuje parametry dojścia i dojazdu, odwołuje się do przepisów odrębnych, dotyczących bezpieczeństwa pożarowego, które powinny być uwzględniane przy projektowaniu i budowie dojść do działek budowlanych. Przepisy takie zawiera rozporządzenie MSWiA z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (§ 13). Decydujące znaczenie przy ocenie spełnienia wymogów z zakresu ochrony przeciwpożarowej ma opinia rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Z treści projektu wynika, że do budynku nie ma obowiązku doprowadzenia drogi pożarowej. Powyższe potwierdza § 12 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym budynek zaliczany jest do grupy budynków niskich (N), kategorii zagrożenia ludzi ZLV oraz o liczbie miejsc noclegowych do 50 w jednym budynku, a taki nie wymaga zapewnienia drogi pożarowej. W takiej formie projekt został pozytywnie zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. W ocenie Wojewody Małopolskiego dojście i dojazd do budynku o szerokości 3 m jest wystarczające (szczególnie gdy chodzi o budynek w trudnym terenie górskim). Droga dojazdowa stanowi połączenie nie tylko terenu inwestycyjnego z drogą publiczną, ale również służy jako połączenie dla innych budynków, które są usytuowane wzdłuż tej drogi. W części rysunkowej PZT nie określono ich przeznaczenia, lecz z mpzp wynika, że budynki te mogą być realizowane pod zabudowę mieszkaniową, mieszkaniowo-pensjonatową oraz związaną z nieuciążliwą działalnością usługową i gospodarczą. Przemawia to za uznaniem, że warunki komunikacyjne zostały spełnione. Poza tym art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym dopuszcza korzystanie przez pieszych z jezdni. Na koniec Wojewoda Małopolski powołał się na wyrok NSA ukazujący istotę dojścia i dojazdu na przestrzeni zmiany § 14 WT (II OSK 2659/19). Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa procesowego), zarzucając przy tym naruszenie: 1) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Pb w zw. z § 6 ust. 2 pkt 7 lit. a mpzp, bo krótszy bok budynku ma więcej niż 9 m (prawie 12 m); 2) art. 35 ust. 1 pkt 2 Pb w zw. z § 14 ust. 1 i 2 WT, bo dojście po drodze wewnętrznej o szerokości ok. 3,5 m, która jednocześnie pełni funkcję dojazdu do budynków sąsiednich, nie ma co najmniej 4,5 m; 3) art. 35 ust. 1 pkt 2 Pb w zw. z § 14 ust. 4 WT, bo dojście po drodze wewnętrznej na działkach nr [...] i [...] nie ma zapewnionego oświetlenia elektrycznego; 4) art. 5 ust. 1 Pb, bo skarżąca narażona jest na zalewanie wodami opadowymi (niewystarczające rozwiązania w zakresie ich zagospodarowania, znaczne podniesienie terenu inwestycji względem działek nr [...], [...] i [...]); 5) art. 7 i 77 kpa, bo niewyczerpująco zebrano i zbadano materiał dowodowy; 6) art. 107 § 3 w zw. z art. 11 kpa, bo uzasadnienie rozstrzygnięcia jest skrótowe i nie odnosi się do złożonych w toku postępowania uwag skarżących; Zdaniem skarżącej w dwupokojowych lokalach może przebywać co najmniej 4 gości, więc łączna liczba osób przebywających w budynku będzie przekraczać 50, a tymczasem podano, że będzie to "do 32 osób, w tym 30 gości (po 2 gości na jeden lokal) oraz 2 pracowników". W zakresie zarzutu pierwszego podniosła, że dla ustalenia wymiaru krótszego boku budynku decydujące znaczenie ma wymiar budynku w jego najszerszym miejscu, a nie wyłącznie wymiar skrajnej ściany budynku. Dlatego konieczne jest uwzględnienie znacznego poszerzenia budynku w centralnej części (na odcinku ponad 15,8 m, czyli ponad połowie szerokości całkowitej wynoszącej 27,32 m), a nie odwoływanie się do wymiaru jednej ściany w miejscu bez poszerzenia. Sam architekt wskazał, że budynek ma szerokość 11,94 m, co potwierdza niezgodność z mpzp. Nie sposób twierdzić, że sformułowanie "w osiach ścian" oznacza, że wymiar krótszego boku budynku nie musi być tożsamy z szerokością budynku. "Krótszy bok budynku" jest bowiem pojęciem tożsamym z pojęciem szerokości budynku, podobnie jak pojęcie "dłuższy bok budynku" jest tożsame z długością budynku. Sformułowanie "w osiach ścian" odnosi się jedynie do kierunku mierzenia wymiarów budynku, a nie miejsca dokonania tego pomiaru. W przeciwnym wypadku postanowienie mpzp nie miałoby żadnego znaczenia, skoro można byłoby je ominąć, dokonując skrócenia jedynie skrajnych ścian budynku przy zachowaniu znacznie większej szerokości budynku w jego pozostałej części. W zakresie zarzutu drugiego podniosła, że obecne brzmienie przepisu jednoznacznie wskazuje, że szerokość 3 m odnosi się tylko do jezdni stanowiącej wyłącznie dojazd, natomiast w przypadku szlaku komunikacyjnego obejmującego dojazd i dojście wymagane są większe szerokości. Bez znaczenia jest art. 11 ust. 1 PoRD określający zasady dopuszczania pieszych do korzystania z jezdni. Bez znaczenia jest to, że w odniesieniu do sąsiednich nieruchomości zastosowano analogiczne rozwiązanie w zakresie dojścia i dojazdu (zwłaszcza że chodzi o inwestycję generującą większe obciążenie układu komunikacyjnego niż budynki mieszkalne jednorodzinne). Bez znaczenia jest wreszcie pozytywne uzgodnienie rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych (zwłaszcza że projektowany budynek nie wymaga realizacji drogi pożarowej, więc projekt nie był oceniany z punktu widzenia wymogów dotyczących drogi pożarowej). W zakresie zarzutu trzeciego podniosła, że brak oświetlenia dotyczy drogi wewnętrznej, po której ma się odbywać dojście, a nie samego terenu inwestycji, na którym rzeczywiście zaprojektowano kilka lamp oświetlających teren parkingu oraz dojścia na odcinku od granicy działki [...] do budynku. Nie zmienia to jednak faktu, że dojście od ul. [...] do terenu inwestycji (po działkach nr [...] i [...]) nie jest oświetlone. Zastrzeżenia w tym zakresie były podnoszone przez organ w poprzednim postępowaniu dot. inwestycji o praktycznie tożsamym kształcie (decyzja z 30 listopada 2023 r uchylają pozwolenie na budowę z powodu braku zaprojektowania oświetlenia dojścia do budynku). Przeważająca część dojścia (na odcinku ponad 80 metrów) nie ma zapewnionego oświetlenia. Kwestia ta nie będzie mogła zostać rozwiązana na etapie sporządzania projektu technicznego, bo teren dojścia nie jest objęty pozwoleniem. W zakresie zarzutu czwartego podniosła, że odwodnienie liniowe parkingu na linii wschód-zachód nie gwarantuje, że wody opadowe nie będą spływały w kierunku jej nieruchomości. Dane zawarte w PZT nie pozwalają na ustalenie, czy woda będzie w całości spływać w kierunku tego odwodnienia. Istnieje ryzyko, że woda będzie spływać zgodnie z naturalnym spadkiem terenu (w kierunku wschodnim). Co więcej, nie przewidziano żadnego odwodnienia chodnika w bliskim sąsiedztwie działek nr [...] i [...]. Co prawda projektant twierdzi, że na PZT zaznaczono spadki terenów utwardzonych (1% w kierunku odwodnienia liniowego), a obok terenów utwardzonych znajduje się powierzchnia zielona, jednakże na PZT widać tylko spadki w obrębie parkingu (gdzie 1% to za mało), ale już nie chodnika. W ocenie skarżącej konieczne jest dodatkowe odwodnienie liniowe od strony działek nr [...], [...] i [...], czyli na osi północ-południe. Skarżący E. S. i M. S. wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa procesowego), zarzucając przy tym naruszenie: 1) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Pb w zw. z § 6 ust. 2 pkt 7 lit. f mpzp, bo krawędź ścianki otwarcia dachowego jest w odległości mniejszej niż 1,5 m od krawędzi połaci dachu (niecały metr od co najmniej dwóch krawędzi połaci dachu); 2) art. 35 ust. 2 Pb w zw. z § 60 WT, bo nie załączono analizy nasłonecznienia dla obu dni równonocy (nie wiadomo, dla jakiego dnia ją sporządzono); 3) art. 35 ust. 1 pkt 2 Pb w zw. z § 14 ust. 1 i 2 WT, bo dojście po drodze wewnętrznej o szerokości ok. 3,5 m, która jednocześnie pełni funkcję dojazdu do budynków sąsiednich, nie ma co najmniej 4,5 m; 4) art. 35 ust. 1 pkt 2 Pb w zw. z § 14 ust. 4 WT, bo dojście po drodze wewnętrznej na działkach nr [...] i [...] nie ma zapewnionego oświetlenia elektrycznego; 5) art. 7 kpa w zw. z § 12 ust. 1 pkt 5 lit. b rozporządzenia MSWiA z dnia 24 lipca 2009 roku w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, bo inwestycja wymaga drogi pożarowej, skoro ma nie 32, lecz więcej niż 50 miejsc noclegowych; 6) art. 7 i art. 77 kpa, bo: a. nie określono prawidłowo właściciela działki nr [...] (współwłasność wielu podmiotów, a nie własność Gminy K.); b. nie wyjaśniono kwestii liczby miejsc noclegowych (w każdym pokoju znajdują się co najmniej 4, a nie 2 miejsca noclegowe – jedno łóżko podwójne i jedna rozkładana podwójna kanapa); c. nie wskazano prawidłowo wymiarów miejsc stanowisk postojowych ("2,5 x 5" oraz "3,6 x 5" zamiast "2,70 x 5", "2,58 x 5", "5 x 5" i "3,6 x 5"); d. nie zauważono błędnej kategorii budynku (str. 2 PAB); 7) art. 107 § 3 w zw. z art. 11 kpa, bo uzasadnienie rozstrzygnięcia jest skrótowe i nie odnosi się do złożonych w toku postępowania uwag skarżących. W zakresie zarzutu czwartego podnieśli, że udział inwestorów we współwłasności działki nr [...], po której będzie odbywać się dojście do drogi publicznej, wynosi zaledwie 2/108, więc możliwość zaprojektowania i wykonania oświetlenia jest wątpliwa. W odpowiedzi na skargi Wojewoda Małopolski wniósł o ich oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. Zm. - dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji lub postanowienia bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu poddana jest ocenia legalności decyzji w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę dla budynku usługowego w Z. przy ul. [...]. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji są przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 524 z późn. zm., dalej u.p.b.) Zgodnie z art. 35 ust. 1 u.p.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W ramach postępowania wyjaśniającego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego organ administracji publicznej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania terenu (działki) z przepisami materialnego prawa administracyjnego oraz przepisami techniczno-budowlanymi. Ustawodawca przyjął jako zasadę, że organ administracji architektoniczno-budowlanej posiada szczegółowo określone kompetencje kontrolne, które nie obejmują badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego pod kątem zgodności z warunkami technicznymi przyjętych w nim rozwiązań projektowych i możliwości technicznych ich wykonania. Stanowisko to jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2017 r., II OSK 1323/15, 11 maja 2023 r., II OSK 1631/20, z 19 listopada 2024 r., II OSK 333/22). Zaznaczyć należy, że gdy inwestor spełnia wszystkie wymagania przewidziane przepisami prawa budowlanego, organ architektoniczno-budowlany jest obowiązany wydać decyzję o pozwoleniu na budowę, nie może wydać decyzji odmownej. Zarzuty skarg nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Obie skargi zarzucają naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 524 z późn. zm.), dalej zwanej u.p.b. w zw. z § 14 ust. 1,2,4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 z późn. zm., dalej zwanym WT), po pierwsze w ten sposób, że dojście do terenu inwestycji będzie miało miejsce po drodze wewnętrznej o szerokości mniejszej niż wymagane 4,5 m (ok. 3,5 m), która jednocześnie pełni funkcję dojazdu do budynków sąsiednich, a nadto poprzez brak oświetlenia elektrycznego drogi wewnętrznej na działkach nr [...] i [...]. Zarzuty te są nieuzasadnione. Zgodnie z § 14 ust. 1 WT, do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu, teren inwestycji posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej gminnej tj. ulicy [...] (działka nr [...]), do której zaprojektowany został zjazd – zgodnie z decyzją zarządcy drogi Wójta Gminy K. z dnia 5 grudnia 2024 r. znak GK.II.7211.I.23.2024 (str. 70 projektu budowlanego, część "załączniki do projektu budowlanego"), następnie do budynku zaprojektowano komunikację wewnętrzną (dojazd) po działkach stanowiących własność inwestora i objętych terenem inwestycji. Owa droga wewnętrzna znajdująca się na terenie inwestycji w żadnym miejscu nie jest węższa niż 3 metry. Natomiast od strony wschodniej terenu inwestycji zaprojektowane zostało dodatkowe wyjście/dojście piesze poprzez działki drogowe nr [...] i [...], które od strony północnej łączą się z działką drogową nr [...]. Są to drogi publicznie dostępne, i niezależnie od tego czy dodatkowa "brama wyjściowa" z terenu inwestycji zostałby zaprojektowana czy też nie, to po drogach tych odbywa się ruch zarówno samochodowy jak i pieszy, albowiem są przy nich posadowione liczne budynki mieszkalne. Jak słusznie zatem wskazał organ, nie ma powodu, żeby zabronić ruchu pieszego tym szlakiem akurat gościom planowanej inwestycji, zwłaszcza, że inwestorzy są współwłaścicielami działek [...] oraz [...]. Nie jest to jednak sytuacja opisana w § 14 ust. 3 WT, zgodnie z którym do budynku i urządzeń z nim związanych, wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia, pod warunkiem że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m. Funkcję dojazdu pełni przypadku niniejszej inwestycji ul. [...], poprzez zaprojektowany zjazd. Dojście jest dodatkowa opcją dla ruchu pieszego. Z projektu zagospodarowania terenu wynika także, że zaprojektowane zostało oświetlenie dojazdu do budynku na drodze znajdującej się wewnątrz inwestycji. Obie skargi zarzucają również naruszenie art. 7 kpa w związku z § 12 ust. 1 pkt 5 lit. b rozporządzenia MSWiA z dnia 24 lipca 2009 roku w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, poprzez niewyjaśnienie rzeczywistej możliwej liczby miejsc noclegowych. Organ przyjął za inwestorem, że będzie to do 32 osób, gdy tymczasem w każdym pokoju znajdują się co najmniej 4 miejsca noclegowe - jedno łóżko podwójne i jedna rozkładana podwójna kanapa, a to z kolei oznacza zdaniem skarżących, że łączna liczba osób przebywających w budynku będzie przekraczać 50, a tym samym inwestycja wymaga drogi pożarowej. Zgodnie § 12 ust. 1 pkt. 5 lit. b Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. Nr 124, poz. 1030), drogę pożarową o utwardzonej nawierzchni, umożliwiającą dojazd pojazdów jednostek ochrony przeciwpożarowej do obiektu budowlanego o każdej porze roku, należy doprowadzić do budynku niskiego zawierającego strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL V i mającego ponad 50 miejsc noclegowych. Zgodnie natomiast z § 209 ust. 1 pkt. 1 WT, budynki oraz części budynków, stanowiące odrębne strefy pożarowe w rozumieniu § 226, z uwagi na przeznaczenie i sposób użytkowania, dzieli się na mieszkalne, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej charakteryzowane kategorią zagrożenia ludzi, określane dalej jako ZL. Zgodnie z ust. 2, budynki oraz części budynków, stanowiące odrębne strefy pożarowe, określane jako ZL, zalicza się do jednej lub do więcej niż jedna spośród następujących kategorii zagrożenia ludzi: 1) ZL I - zawierające pomieszczenia przeznaczone do jednoczesnego przebywania ponad 50 osób niebędących ich stałymi użytkownikami, a nieprzeznaczone przede wszystkim do użytku ludzi o ograniczonej zdolności poruszania się; 2)ZL II - przeznaczone przede wszystkim do użytku ludzi o ograniczonej zdolności poruszania się, takie jak szpitale, żłobki, przedszkola, domy dla osób starszych; 3)ZL III - użyteczności publicznej, niezakwalifikowane do ZL I i ZL II; 4)ZL IV - mieszkalne; 5)ZL V - zamieszkania zbiorowego, niezakwalifikowane do ZL I i ZL II. Zaprojektowany budynek jest budynkiem niskim, zaliczonym do kategorii zagrożenia ludzi ZLV (zamieszkania zbiorowego, niezakwalifikowane do ZL I i ZL II), zatem aby konieczne było zaprojektowanie drogi pożarowej niezbędne jest wykazanie, że budynek ten posiada ponad 50 miejsc noclegowych, do czego zmierzają skarżący. W budynku tym zaprojektowano łącznie 15 lokali usługowych na trzech kondygnacjach, projektant i inwestor określili liczbę przebywających tam osób do 32, czyli średnio po dwie osoby na lokal. Ani Sąd ani organ nie ma podstaw aby liczbę tę kwestionować, biorąc jedynie pod uwagę liczbę wrysowanych (poglądowo) łóżek i kanap w każdym lokalu. Na etapie oceny projektu budowlanego przyjąć należy wielkość zadeklarowaną przez inwestora i opisaną przez projektanta, o ile mieści się w zasadach elementarnej logiki i prawdopodobieństwa, bo nie ma żadnego obiektywnego kryterium, na podstawie którego można by stwierdzić ile osób może hipotetycznie nocować w każdym z lokali. Skargi zarzucają również naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.b. w zw. z § 6 ust. 2 pkt 7 lit. a mpzp, w ten sposób, że zaakceptowany został fakt zaprojektowania budynku, którego krótszy bok ma więcej niż 9 m (prawie 12 m). Zgodnie z § 6 ust. 1 pkt. 6 w związku z ust. 2 pkt. 7 uchwały Nr IX/56/03 Rady Gminy K. z dnia 23 września 2003 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zachodniej części obszaru wsi K. w Gminie K., tereny M11 - M20, o których mowa w ust. 1 pkt 1 - 8, przeznacza się pod zabudowę mieszkaniową, mieszkaniowo pensjonatową oraz związaną z nieuciążliwą działalnością usługową i gospodarczą, w tym rolniczą oraz niezbędne, wewnętrzne drogi dojazdowe i towarzyszącą infrastrukturę techniczną. Ustala się następujące zasady zabudowy i zagospodarowania: rzut nowych i rozbudowywanych budynków powinien być prostokątny bądź złożony z prostokątów o proporcjach 1 do co najmniej 1,5; wymiar krótszego boku budynków mieszkalnych nie powinien przekraczać 8 m, a budynków mieszkalno usługowych i pensjonatowych 9 m w osiach ścian; kubatura nadziemnej części budynków mieszkalnych nie może przekraczać 1500 m3, a mieszkalno - usługowych, usługowych i pensjonatowych - 2500 m3 z zastrzeżeniem zachowania warunków określonych w pkt 6 lit. a. Projektowany budynek jest prostokątem, a jego dłuższy bok ma około 27 metrów, natomiast krótszy niespełna 8 metrów w osiach ścian. Prostokąt ma jedynie dwa boki – krótszy i dłuższy. Dodatkowe poszerzenie na elewacji południowej (dłuższy bok) o dwa "wykusze" z oknami/balkonami (rysunek elewacji południowej, str. 34 projektu) faktu tego nie zmienia. Zdaniem Sądu takie zaprojektowanie budynku nie narusza postanowień planu miejscowego. Zarzucono także naruszenie art. 5 ust. 1 Pb, poprzez narażenie na zalewanie wodami opadowymi (niewystarczające rozwiązania w zakresie ich zagospodarowania, znaczne podniesienie terenu inwestycji względem działek nr [...], [...] i [...]). Także i ten zarzut nie jest uzasadniony. Odpowiedzialność za prawidłowe sporządzenie projektu, w tym także w zakresie zagospodarowania wód opadowych, ponosi jego autor. Zgodnie z art. 45 w związku z art. 41 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1783), jest to odpowiedzialność dyscyplinarna, między innymi za zawinione nieprzestrzeganie przy wykonywaniu czynności zawodowych obowiązujących przepisów oraz zasad wiedzy technicznej. Oznacza to, że projektant jest obowiązany – zgodnie z zasadami wiedzy technicznej i obowiązującymi przepisami – przewidzieć wpływ projektowanej zabudowy na ewentualną (szkodliwą) zmianę stosunków wodnych. Same obawy skarżących co do faktycznych skutków realizacji inwestycji na tym etapie procesu inwestycyjnego nie są podstawą odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Nie odniósł również zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 35 ust. 2 Pb w zw. z § 60 WT, w ten sposób, że nie załączono analizy nasłonecznienia dla obu dni równonocy (nie wiadomo dla jakiego dnia ją sporządzono). Zgodnie § 60 WT: 1 Pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu, innych formach opieki przedszkolnej oraz szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 800-1600, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 700-1700. 2. W mieszkaniach wielopokojowych wymagania ust. 1 powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju. 3. W przypadku budynków zlokalizowanych w zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia, określonego w ust. 1, do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia. Dalej wskazać należy, że zakres i formę projektu budowlanego określa rozporządzenie Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1679 z późn. zm.). Z treści tego rozporządzenia nie wynika bezwzględny obowiązek załączania do projektu analizy nasłonecznienia. Opracowanie to jest sporządzane w zależności od potrzeb, tj. w zależności od sytuacji w terenie otaczającym projektowaną inwestycję. Jak wynika z opracowania "analiza nasłonecznienia" znajdującego się w projekcie budowlanym (str. 39-40), projektowany budynek (o wysokości 11,21 m) znajduje się w odległości od około 15 do około 31 metrów od budynków sąsiednich. W przypadku dwóch sąsiadujących budynków okres nasłonecznienia wynosi 8 godzin, a w przypadku dwóch kolejnych 10 godzin. Nie są to więc wartości nawet zbliżone do granicznym wymaganych przepisami, wobec powyższego przedłożona analiza jest wystarczająca dla ustalenia, że niezależnie od tego na który dzień równonocy (wiosennej czy jesiennej) została sporządzona – nie ma zagrożenia, że budynki sąsiednie zostaną pozbawione światła słonecznego. Nie jest także uzasadniony zarzut nieprawidłowego zwymiarowania miejsc stanowisk postojowych ("2,5 x 5" oraz "3,6 x 5" zamiast "2,70 x 5", "2,58 x 5", "5 x 5" i "3,6 x 5"). Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt. 1 WT, stanowiska postojowe dla samochodów powinny mieć wymiary wynoszące co najmniej: szerokość 2,5 m i długość 5 m - w przypadku samochodów osobowych, i takie wymiary miejsc postojowych są zachowane, co wynika z projektu zagospodarowania terenu. Sąd nie dopatrzył się zarzucanego naruszenia art. 107 § 3 w zw. z art. 11 kpa oraz art. 7 i 77 Kpa. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest zdaniem sadu prawidłowe, odnosi się do wszystkich elementów, które organ winien badać przed wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany, projekt zagospodarowania terenu oraz udzielającej pozwolenia na budowę oraz wbrew twierdzeniom skarżących, odnosi się do złożonych przez nich w toku postępowania uwag. Wobec powyższego skarga jako nieuzasadniona została oddalona na zasadzie art. 151 p.p.s.a.