II SA/Kr 2147/98

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Władysława P. na decyzję Wojewody K. z dnia 3 września 1998 r. (...) w przedmiocie odmowy zmiany danych w dowodzie rejestracyjnym pojazdu - uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; (...). Wojewoda K. rozpatrując odwołanie Władysława P., decyzją z dnia 3 września 1998 r. (...), na podstawie art. 138 par. 1 ust. 1 Kpa oraz par. 13 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 25 marca 1998 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów /Dz.U. nr 57 poz. 365/, utrzymał w mocy wydaną z upoważnienia Kierownika Urzędu Rejonowego w M. decyzję Wójta Gminy w T. z dnia 6 sierpnia 1998 r. (...), którą odmówiono wydania dla samochodu Peugeot 309 nr rej. (...) nowego dowodu rejestracyjnego z adnotacją "brak numeru silnika", lub dokonania tej treści adnotacji w wydanym dowodzie rejestracyjnym. Decyzja organu odwoławczego oparta została na następujących ustaleniach: Wójt Gminy T. dnia 26 lipca 1994 r. zarejestrował na nazwisko Władysława P. samochód osobowy marki Peugeot 309, nr rej. (...), rok produkcji 1987, o numerze nadwozia (...), nr silnika (...), wydając dowód rejestracyjny pojazdu. Wedle ustaleń Wojewody, dnia 15.07.1998 r. Władysław P. złożył wniosek o wydanie nowego dowodu rejestracyjnego dla pojazdu, z adnotacją w rubryce przeznaczonej dla numeru silnika, że takiego numeru "brak", motywując wniosek zaświadczeniem nr (...) o przeprowadzonym w dniu 14.07. 1998 r. badaniu technicznym pojazdu przez okręgową Stację Kontroli Pojazdów Przedsiębiorstwa Robót Zmechanizowanych Budostal 8 w K. Wedle tego zawiadomienia stwierdzono "brak numeru silnika - numer przewidziany dla tego pojazdu był wybity na przynitowanej tabliczce do bloku silnika". Organ I instancji przyjął, iż z tej treści zawiadomienia nie wynika, że przedstawiony do badania silnik to ten sam, na którym uprzednio stwierdzono wprowadzony do dowodu numer, ani też nie wynika z niego, że tabliczka której na silniku brak zawierała numer z dowodu rejestracyjnego. Ustalił też organ I instancji opierając się na "przypuszczeniu", że silnik w przedmiotowym samochodzie został wymieniony. Ustalenia te za własne przyjął organ odwoławczy i powołując się na treść przepisu par. 13 powołanego rozporządzenia z dnia 25 marca 1998 r., wedle którego "w przypadku zawiadomienia o zmianie danych zamieszczonych w dowodzie rejestracyjnym, wynikających z wymiany nadwozia, podwozia lub silnika w pojeździe zarejestrowanym, do zawiadomienia dołącza się (...)" dokumenty wskazane w dalszej części tego przepisu, zajął stanowisko, że wnosząc o zmianę danych, odwołujący się nie przedłożył żadnego z dokumentów określonego tym przepisem. Wskazano, że przedłożone przy wniosku zawiadomienie o przeprowadzonym badaniu technicznym nie stanowi dokumentu określonego prawem stanowiącego podstawę do dokonania w dowodzie rejestracyjnym zmian oznaczeń silnika, co uzasadniało utrzymanie w mocy negatywnej decyzji organu I instancji. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył Władysław P. Skargę oparto na zarzucie nie wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy oraz zarzucie niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zarzutów wskazano, że organ odwoławczy nie odniósł się w ogóle do podnoszonej już w odwołaniu okoliczności, że już w 1995 r. stwierdzono brak numeru silnika, co potwierdzały kolejne badania techniczne, a pojazd był dopuszczany do ruchu, na podstawie okazywanego zaświadczenia nr 696 z przeprowadzonego badania technicznego z dnia 26.04.1995 r. przez upoważnionego diagnostę z Automobilklubu K. Skarżący podniósł, że powoływany przepis par. 13 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 25 marca 1998 r. w ogóle nie ma w sprawie zastosowania, gdyż nie zgłaszał wymiany silnika, który nadal jest tym samym. Wskazywał, że w 1998 r. podczas badania technicznego samochodu diagnosta powołując się na nowe instrukcje dotyczące samochodów produkcji francuskiej, odesłał go do Stacji Kontroli Pojazdów, celem uzyskania zaświadczenia stanowiącego podstawę do wpisu w dowodzie rejestracyjnym adnotacji o braku numeru silnika. Podnosił skarżący, że to na podstawie udzielonych mu przez organ I instancji informacji sformułował alternatywny wniosek o wydanie nowego dowodu rejestracyjnego lub wpisanie adnotacji do dowodu posiadanego. Skarga wskazywała na dowolność ustalenia opartego "na przypuszczeniu" że dokonał wymiany silnika, gdyż zgłaszał fakt "zniszczenia, utraty, odpadnięcia numeru silnika", który w tego typu samochodach znajdował się na tabliczce przynitowanej do bloku silnika. Podniósł skarżący, że nie wskazano drogi legalnego dopuszczenia do ruchu pojazdu, który utracił taką tabliczkę po latach używania z uwagi na nietrwałe połączenie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda K. wniósł o jej oddalenie, stojąc na stanowisku, że "jedyną podstawę rozpatrzenia wniosku zawierającego zawiadomienie o zmianie danych zamieszczonych w dowodzie rejestracyjnym dotyczących silnika stanowi par. 13 ust. 1 rozporządzenia ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 25 marca 1998 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów /Dz.U. nr 57 poz. 365/", a wymienionych tym przepisem dokumentów skarżący nie przedstawił. Wskazano także, iż podnoszone przez skarżącego okoliczności, iż zmiana danych technicznych nastąpiła nie w związku z wymianą lecz zniszczeniem numeru silnika mogą być ewentualnie uwzględnione w odrębnym postępowaniu o wyrażenie zgody na nadanie i wybicie numeru silnika. Naczelny Sąd Administracyjny zważył: Inicjujący wszczęcie postępowania wniosek o wydanie nowego dowodu rejestracyjnego, z adnotacją w stosownej rubryce o braku numeru silnika lub o dokonanie takiej adnotacji w wydanym dowodzie rejestracyjnym złożony został dnia 15 lipca 1998 r., a więc pod rządem obowiązującej od dnia 1 stycznia 1998 r.; ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym /Dz.U. nr 98 poz. 602 ze zm./. Zawarte w Dziale III Pojazdy, przepisy Rozdziału 2 - art. 71 i następny regulują warunki dopuszczenia pojazdu do ruchu. Przepis art. 73 ust. 1 stanowił, że rejestracji pojazdu dokonuje się na wniosek właściciela, a dokonujący rejestracji pojazdu organ /w dacie wydania zaskarżonej decyzji - kierownik urzędu rejonowego/, wydaje dowód rejestracyjny oraz tablice rejestracyjne. Wedle zaś przepisu art. 71 ust. 1 dowód rejestracyjny jest dokumentem stwierdzającym dopuszczenie pojazdu do ruchu, przy czym stosownie do ust. 2 określone w ust. 1 pojazdy są dopuszczone jeżeli odpowiadają warunkom określonym w art. 66 i są zarejestrowane. W świetle powyższych przepisów nie może budzić wątpliwości, że przedmiotem rejestracji jest pojazd, a nie jego części czy elementy składowe. Naczelny Sąd Administracyjny, w uchwałach pięciu Sędziów podjętych dnia 15 listopada 1999 r. OPK 24/99 i OPK 25/99 - /ONSA 2000 Nr 2 poz. 54 i 55/, wyjaśnił wątpliwości co do formy rejestracji pojazdu, stając na stanowisku, iż rejestracji pojazdu na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym dokonuje się w formie decyzji administracyjnej. Równocześnie w uzasadnieniu tych uchwał wskazano na podwójną rolę /funkcję/ dowodu rejestracyjnego, który potwierdza wydanie decyzji o zarejestrowaniu pojazdu oraz jest dokumentem stwierdzającym dopuszczenie zarejestrowanego pojazdu do ruchu. Określając w przepisie art. 72 ust. 1 dokumenty stanowiące podstawę rejestracji, ustawa w ust. 3 upoważniła Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej do określenia w drodze rozporządzenia, dodatkowych dokumentów, na podstawie których rejestruje się pojazd lub do zwolnienia z obowiązku przedstawienia niektórych dokumentów określonych w ust. 1. To upoważnienie ustawowe w istocie stanowiło podstawę do rozszerzenia, a nie zawężenia kręgu dokumentów służących za podstawę rejestracji. Z kolei przepisem art. 76 ust. 1 pkt 1 ustawa nałożyła na tego samego Ministra obowiązek określenia w drodze rozporządzenia warunków i trybu rejestracji pojazdów oraz wzory dowodu rejestracyjnego, pozwolenia czasowego, tablic rejestracyjnych oraz innych tablic i oznaczeń, w które zaopatruje się pojazd, a także ich opisu. Z powołaniem na te upoważnienia ustawowe wydane zostało rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 25 marca 1998 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów /Dz.U. nr 57 poz. 365 ze zm./, które weszło w życie dnia 23 maja 1998 r. i obowiązywało w dacie wydania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, rozporządzenie to utraciło następnie moc z dniem 1 lipca 1999 r. na podstawie par. 48 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 19 czerwca 1999 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów. Należy tylko zaznaczyć, że w związku z par. 38 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 25 marca 1998 r., do dnia 30 czerwca 1999 r., zachowywał moc przepis par. 2 ust. 3, poprzednio obowiązującego Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 14 kwietnia 1993 r. w sprawie rejestracji, ewidencji i oznaczenia pojazdów /Dz.U. nr 37 poz. 164 ze zm./ w zakresie wzoru dowodu rejestracyjnego. Powołany jako podstawa negatywnej decyzji przepis par. 13 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 25 marca 1998 r. w sprawie rejestracji i oznaczenia pojazdów /dalej Rozporządzenie z 1998 r./, stanowił, że "w przypadku zawiadomienia o zmianie danych zamieszczonych w dowodzie rejestracyjnym, wynikających z wymiany nadwozia, podwozia lub silnika w pojeździe zarejestrowanym, do zawiadomienia dołącza się: 1. dowód własności, 2. dowód odprawy celnej przywozowej, jeżeli nadwozie, podwozie lub silnik zostały sprowadzone z zagranicy oraz dowód rejestracyjny pojazdu albo dokument potwierdzający zarejestrowanie lub wyrejestrowane pojazdu, jeżeli nadwozie lub podwozie pochodzi z pojazdu zarejestrowanego za granicą, 3. dowód rejestracyjny pojazdu lub kopii dowodu rejestracyjnego uwierzytelnioną przez organ rejestrujący, który go wydał jeżeli nadwozie, podwozie lub silnik pochodzi z pojazdu zarejestrowanego na terytorium RP. Przepisy par. 2 stosuje się odpowiednio." Przepisy zawartego w tym samym rozdziale - rejestracja pojazdów, par. 2 określały tryb postępowania wywołany wnioskiem o rejestracji pojazdu. Przepis art. 78 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym nakłada na właściciela zarejestrowanego pojazdu obowiązek zawiadomienia organu właściwego do rejestracji pojazdu o: 1/ nabyciu lub zbyciu pojazdu 2/ zmianie stanu faktycznego wymagającej zmiany danych zamieszczonych w dowodzie rejestracyjnym. Stosownie do przepisu art. 78 ust. 3, zdarzenia, o których mowa w ust. 3 są dokumentowane w karcie pojazdu. Odpowiednich wpisów dokonuje organ właściwy do rejestracji pojazdu. W świetle powyższych przepisów należy za prawidłowy uznać pogląd, że zmiana stanu faktycznego wymagająca zmiany danych zamieszczonych w dowodzie rejestracyjnym, a więc danych o numerach nadwozia i podwozia lub silnika, będąca następstwem ich wymiany wymaga złożenia stosownie udokumentowanego wniosku o dokonanie takiej zmiany. Jednakże przepis par. 13 ust. 1 rozporządzenia z 1998 r. ma zastosowanie wyłącznie do zmiany stanu faktycznego wynikającej z wymiany, a więc zastąpienia nadwozia /podwozia/ lub silnika innym, przy czym konieczne jest udokumentowanie pozyskania wymienionej części w drodze czynności cywilnoprawnej. Poczynienie przez organ administracji ustalenia, że objęta wnioskiem o zmianę danych zamieszczonych w dowodzie rejestracyjnym zmiana stanu faktycznego, jest następstwem wymiany w rozumieniu par. 13 rozporządzenia z 1998 r., podlega ogólnym regułom postępowania administracyjnego, nakładającym na organ administracji obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, przez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dochodowego niezbędnego do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywatela, /art. 7, art. 77 Kpa/. Dopiero całokształt zebranego materiału dowodowego, w świetle art. 80 Kpa stanowi przedmiot oceny, pod kątem ustalenia czy dana okoliczność została udowodniona. Zastrzeżona organowi administracji ocena dowodów nie może być dowolna o tyle, iż nie może ona pozostawać w sprzeczności z zasadami poprawnego, logicznego myślenia, z zasadami doświadczenia życiowego, nie może także pozostawać w sprzeczności z innymi okolicznościami, które są udowodnione. Z tego punktu widzenia zarzut naruszenia powyższych przepisów postępowania podniesiony w skardze jest uzasadniony. Organ odwoławczy nie odniósł się do przedstawionego przy odwołaniu dowodu z zaświadczenia nr 696 wystawionego 26.04.1995 r. z przeprowadzonego badania, stwierdzającego brak numeru silnika umieszczonego na plakietce zerwanej z bloku silnika i faktu, że pojazd w takim stanie dopuszczany był do ruchu, w badaniach technicznych w latach następnych. Oparcie się wyłącznie na treści zaświadczenia z badania z dnia 14 lipca 1998 r., nie dawało zgodnie z regułami oceny dowodów, podstaw do przyjęcia ustalenia w formie "przypuszczenia", że jedyną przyczyną tego iż zamontowany w samochodzie silnik nie posiada fabrycznej z numerem, może być jego wymiana. Zasady doświadczenia życiowego wskazują, że brak na bloku silnika, tabliczki do niego przy nitowanej, nie musi być wyłącznym następstwem wymiany tego silnika na inny, pozbawiony celowo lub nie, takiej tabliczki. Przyjmując, że jedyną podstawę załatwienia wniosku skarżącego mógł stanowić przepis par. 13 ust. 1 rozporządzenia z 1998 r., pominęły organy brzmienie ust. 2 tego przepisu, z którego wynika, że w przypadku zawiadomienia o zmianie innych danych technicznych pojazdu zamieszczonych w dowodzie rejestracyjnym do zawiadomienia dołącza się dokument /dokumenty/ potwierdzające, że dokonane zmiany są zgodne z przepisami określającymi warunki techniczne pojazdów. Pomieszczony w Dziale III - Pojazdy ustawy z dnia 20.06.1997 r. prawo o ruchu drogowym, otwierający Rozdział I - warunki techniczne pojazdów, przepis art. 66 ustawy formułuje ogólne wymagania względem budowy, wyposażenia i utrzymania pojazdu. Przepis ten nie zalicza numerów nadwozia /podwozia/ i silnika do elementów niezbędnego urządzenia i wyposażenia pojazdu. Na podstawie zawartego w ust. 5 art. 66 upoważnienia Minister Transportu i Gospodarki Morskiej wydał dnia 1 kwietnia 1999 r., rozporządzenie w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia /Dz.U. nr 44 poz. 432/. Rozporządzenie to weszło w życie dnia 30 maja 1999 r. i z tą datą utraciło moc /poza zakresem wskazanym par. 58, co sprawy nie dotyczy/ rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie warunków technicznych i badań pojazdów /t.j. Dz.U. 1996 nr 155 poz. 772/, zwane dalej rozporządzeniem z 1993 r. Przepisy Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 lutego 1993 r., po wejściu w życie ustawy prawo o ruchu drogowym z dnia 20 czerwca 1997 r., zachowały swą moc na podstawie art. 151 ust. 2 tej ustawy, do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie, nie dłużej jednak niż przez okres 18 miesięcy od dnia jej wejścia w życie, jeżeli nie są sprzeczne z ustawą. W dacie wydania zaskarżonej decyzji dla oceny warunków technicznych pojazdów zastosowanie miały zatem przepisy powołanego rozporządzenia z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie warunków technicznych i badań pojazdów. Należy tu skonstatować, iż przepisy tego rozporządzenia /par. 10/ pomijały numer silnika jako element jego wyposażenia technicznego, uznając za takie elementy tabliczkę obejmującą co najmniej: markę fabryczną, typ i model pojazdu, rok produkcji, numer identyfikacyjny pojazdu /VIN/ i przewidując, że numer ten powinien być wybity na podwoziu /nadwoziu/ pojazdu /par. 10 ust. 1 pkt 1 lit. "a-c"/. Tego stanu nie zmieniło zresztą powołane wyżej, późniejsze rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz nakazu ich niezbędnego wyposażenia /Dz.U. nr 44 poz. 432/. Przepis par. 11 ust. 1 nadal jako niezbędny element wyposażenia takiego pojazdu wymienia /pkt 1/ numer identyfikacyjny pojazdu /VIN/ albo rozpoznawczy numer podwozia /nadwozia/ umieszczony w sposób trwały na (...) podstawowym elemencie konstrukcyjnym oraz tabliczkę znamionową, która zgodnie z wymaganiami dotyczącymi tabliczki znamionowej i oznaczeń, stanowiącymi załącznik nr 4, nie zawiera informacji dotyczących silnika, a zwłaszcza jego numeru. Objęta przeto hipotezą przepisu art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym zmiana stanu faktycznego wymagająca zmiany danych zamieszczonych w dowodzie rejestracyjnym, nie mająca charakteru zmiany niezbędnego elementu technicznego wyposażenia pojazdu i nie będąca następstwem wymiany silnika, nie podlegała by w ogóle dyspozycji przepisu par. 13 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 25 marca 1998 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów /Dz.U. nr 57 poz. 365/. Ewentualna taka zmiana mogła być rozpatrywana wyłącznie na płaszczyźnie zachowania tożsamości rzeczywistych danych pojazdu z zapisami w dowodzie rejestracyjnym, ze względu na przedmiot badań technicznych określony m.in. 4 par. ust. 1 pkt 1 obowiązującego wówczas /do dnia 2 lipca 1999 r./ z mocy art. 151 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym zarządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 12 października 1995 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów stosowanych przy tym dokumentów /M.P. nr 63 poz. 695/. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna zajęła stanowisko, iż "zmiany danych technicznych silnika nie mające związku z jego wymianą lecz zniszczeniem numeru, mogą być ewentualnie uwzględnione w odrębnym postępowaniu w przedmiocie wyrażenia zgody na nadanie i wybicie numeru na silniku". Naczelny Sąd Administracyjny w obecnym składzie, podziela stanowisko, wyrażone jeszcze na gruncie przepisów powołanego zarządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 12 października 1995 r. w sprawie zakresu i przeprowadzania badań technicznych (...) /M.P. 63 poz. 695/, m.in. przez NSA w wyroku z dnia 9 maja 2000 r. II SA/Kr 1641/97 /nie publ./, iż tzw. skierowanie na nadanie i nabicie numerów podwozia /nadwozia/ i silnika ma charakter czynności technicznej, nie uruchamiającej postępowania jurysdykcyjnego i nie wymaga wydania decyzji administracyjnej. Powyższe przepisy, a zwłaszcza stanowiąca załącznik nr 7 instrukcja w sprawie nadawania i wybijania numerów na podwoziach /nadwoziach/ i silnikach oraz wykonywania tabliczek zastępczych nie przesądzały i nie mogły przesądzić o prawnej formie skierowania na nadanie i nabicie numerów. Nie uległ zmianie stan pod rządem przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 19 czerwca 1999 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów /Dz.U. nr 59 poz. 632/, a zwłaszcza jego par. 28 zawartego w rozdziale 4 "inne oznaczanie pojazdów". Podkreślono w piśmiennictwie /Por. Janusz Drachal - wybrane zagadnienia z orzecznictwa NSA w sprawach dotyczących dróg i ruchu drogowego - materiał na konferencję do użytku służbowego, Warszawa 2000 r. str. 17 i następna/, że przepis par. 28 skierowany jest ze swej istoty do organu administracji właściwego do prowadzenia postępowania o rejestrację pojazdu. Wskazano /tamże/ iż są takie sytuacje, w których pojazd nie mógłby być w ogóle zarejestrowany w świetle przepisów Prawa o ruchu drogowym, z powodu braku niektórych danych koniecznych do rejestracji. Usunięciu takich przeszkód służy postępowanie uregulowane par. 28, które nie jest jednak postępowaniem administracyjnym o nadanie i nabicie numerów, lecz faktycznym elementem postępowania w przedmiocie rejestracji pojazdu lub zmiany decyzji w tym zakresie. Na tle powyższego stanowiska, zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, czynności w zakresie nadania i wybicia utraconego numeru silnika w odniesieniu do pojazdu już zarejestrowanego, są tylko elementem postępowania w przedmiocie zmiany danych zamieszczonych w dowodzie rejestracyjnym, wywołanego zawiadomieniem przez właściciela pojazdu dokonanym w trybie art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, o zmianie stanu faktycznego wymagającej zmiany takich danych. Podstawę decyzji w przedmiocie dokonania takich zmian stanowi przepis art. 78 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 72 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowy, skoro - jak wyżej wskazano - dowód rejestracyjny pełni funkcje dokumentu potwierdzającego decyzję o zarejestrowaniu pojazdu i stwierdzającego dopuszczenie zarejestrowanego pojazdu do ruchu. Mając powyższe na uwadze, należało zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji uchylić na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 w związku z art. 29 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Orzeczenie w przedmiocie zwrotu na rzecz skarżącego poniesionych kosztów postępowania w kwocie 20 zł oparte jest na przepisie art. 55 ust. 1 ustawy o NSA.