II SA/Kr 2151/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia : NSA Piotr Lechowski Sędziowie : NSA Grażyna Danielec (spr.) WSA Bożenna Blitek Protokolant: Agnieszka Słaboń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2006 r. sprawy ze skargi W.Z. na decyzję Wojewody z dnia 21 lipca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania skargę oddala Decyzją z dnia 21 lipca 2003 r. Nr [...] Wojewoda na podstawie artykułu 15 ust. 2, art. 50 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960 ze zm.), art. 138 § 1 pkt 1 kpa po rozpatrzeniu odwołania W.Z. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2003 Nr [...] orzekającej odmowę wymeldowania a A. i T. Z. i ich dzieci: D. i K. z pobytu stałego w lokalu przy ul. W. [...] w K. -utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, zmodyfikowanej wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 78, poz. 716) organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która bez wymeldowania opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego, albo osoby, która bez wymeldowania opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego i nie przebywa w nim co najmniej przez okres 6 miesięcy, a nowego miejsca jej pobytu nie można ustalić. Dalej organ podnosi, że w cytowanym wyżej wyroku Trybunał Konstytucyjny określił charakter ewidencji ludności stwierdzając iż "służy ona zbieraniu danych o miejscu pobytu i zamieszkania osób, a więc rejestruje stan faktyczny, a nie prawny". Dlatego też organy ewidencji ludności rozstrzygając sprawy o zameldowanie bądź wymeldowanie osób badają i oceniają stan faktyczny, a więc w tym przypadku - czy A. i T. Z. i ich dzieci: D. i K. przebywają w lokalu przy ul. W. [...] w K. , gdzie zameldowani są na pobyt stały. Jak wynika z materiału zebranego w postępowaniu dowodowym, stwierdza organ, A. i T. Z. wraz z dziećmi: D. i K. przebywają w przedmiotowym lokalu. Kontrola meldunkowa przeprowadzona w dniu 5 maja 2003 r. przez pracownice Urzędu Miasta w K. w obecności stron wskazuje, że posiadają oni w spornym lokalu swoje rzeczy osobiste, jak i trwałego użytku i w lokalu tym ześrodkowali swoje centrum życiowe, zaspakajając potrzeby gospodarcze, osobiste i rodzinne. Zeznania Państwa Z. złożone na rozprawie administracyjnej w dniu [...] 2003r. w Urzędzie Miasta K. również potwierdzają fakt przebywania w spornym lokalu. Skoro zatem element istotny w sprawie - faktyczne przebywanie w lokalu został potwierdzony organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany bądź uchylenia decyzji organu I instancji. Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł W.Z. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, nie wskazując na czym to naruszenie miało polegać. Podniósł też, że brak jest podstaw prawnych, na których oparto by wydanie decyzji. Zarzucił brak obiektywizmu i logiki w wydawanych decyzjach. Zdaniem skarżącego nie można nazwać logicznym faktu ześrodkowania życia w przedmiotowym lokalu skoro K.Z. odbywa karę więzienia, a D.Z. mieszka ze swoim obecnym partnerem. Przedłożył skarżący przy skardze wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] 2003 r. sygn. akt [...] orzekający eksmisję Państwa Z. z przedmiotowego lokalu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), z mocy z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) do rozpoznania skargi wniesionej przed 1 stycznia 2004 r. właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego oraz prawa procesowego przez organy wydające decyzję. Do wymeldowania w trybie administracyjnym, zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.) niezbędne jest kumulatywne spełnienie następujących przesłanek, a to faktyczne opuszczenie lokalu oraz niedopełnienie obowiązku wymeldowania się z pobytu stałego. Z przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania dowodowego wynika jednoznacznie, iż wskazane przesłanki nie zachodzą w sprawie. Postępowanie to wykazało, iż A.Z. i T.Z. wraz z dziećmi mieszkają w przedmiotowym lokalu, tam koncentruje się ich życie. Brak było zatem podstaw do wymeldowania Państwa Z. z przedmiotowego lokalu. Należy tu podnieść, iż orzeczenie eksmisji Państwa Z. wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] 2003 r. nie może stanowić podstawy do ich wymeldowania. Orzeczenie wymeldowania nie może zastąpić wykonania wyroku eksmisyjnego. Zauważyć też należy, że w punkcie III wyroku Sąd Rejonowy wstrzymał wykonanie opróżnienia lokalu do czasu złożenia przez Gminę Państwu Z. oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego. Na rozprawie w dniu 15 lutego 2006 r. skarżący przyznał, że Urząd Miasta nie dostarczył lokalu socjalnego. Mając powyższe na uwadze, skoro zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem należało na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skargę jako nieuzasadnioną oddalić.