II SA/Kr 2153/01

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 sierpnia 2004r Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr) Sędziowie : NSA Stanisław Biernat AWSA Mariusz Kotulski Protokolant : Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2004r sprawy ze skargi A. C. na decyzję na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2001r , Nr [...] w przedmiocie pomocy społecznej Uchyla zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. II SA/Kr 2153/01 UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia [....] .01.2001r , skierowanym do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w K. , A.C. domagał się udzielenia realnej , stałej pomocy finansowej jego dzieciom : 5-letniemu [....] oraz 14-letniemu [....]. Wniósł, by pomoc finansowa przekazana została na ręce j ego żony. Decyzją z dnia 3.04.2001r , wydaną z upoważnienia Rady Miejskiej w K. , na podstawie art.2 ust.4 , art.3 , art.4, art.32 ust. 1 i 2 , art. 36 , art. 38 ust. 1 , art.43 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej, odmówiono A.C. pomocy finansowej na zaspokojenie bieżących potrzeb dzieci. W uzasadnieniu wskazano, że A.C. prowadzi oddzielne gospodarstwo domowe od wspólnie zamieszkałych członków rodziny , to jest dzieci i żony. W tej sytuacji z wnioskiem o stosowną pomoc winna zwrócić się żona , gdyż dzieci pozostają na jej wyłącznym utrzymaniu. W odwołaniu od decyzji A.C. zarzucił, że decyzja nie posiada uzasadnienia prawnego i faktycznego oraz, że jako przedstawiciel ustawowy dzieci ma prawo do wystąpienia z wnioskiem o pomoc dla nich. Wniósł o uchylenie decyzji, o przeprowadzenie postępowania odwoławczego i rozprawy, o udostępnienie danych urzędowych i rozstrzygnięcie sprawy dostępu do akt i zbiorów urzędowych oraz o napiętnowanie postępowania pracowników MOPR w K. Decyzją z dnia 25 czerwca 2001 r znak: [....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa , utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podało co następuje: Z akt sprawy wynika, że A.C. zamieszkuje w jednym mieszkaniu wraz z żoną synami, jednak prowadzi odrębne gospodarstwo domowe. A.C. jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku, nie posiada żadnych własnych dochodów i nie łoży na utrzymanie dzieci. Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 38 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej świadczenia z pomocy społecznej przyznawane są na wniosek osoby zainteresowanej, jej przedstawiciela ustawowego bądź innej osoby, za zgodą osoby zainteresowanej lub jej przedstawiciela ustawowego. Ponieważ żona wnioskodawcy wraz z synami prowadzi odrębne gospodarstwo domowe, tylko ona może występować o przyznanie pomocy swojej rodzinie. Z akt sprawy nie wynika , aby wnioskodawca posiadał upoważnienie żony do występowania w jej imieniu. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego A.C. powtórzył zarzuty odwołania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Zgodnie z treścią art.3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania , nie będąc przy tym związanym granicami skargi / art.134 ustawy/. Stosownie do treści przepisu art.2 ustawy o pomocy społecznej , celem pomocy społecznej jest zaspokajanie niezbędnych potrzeb życiowych osób i rodzin oraz umożliwianie im bytowania w warunkach odpowiadających godności człowieka. Pomoc społeczna powinna w miarę możliwości doprowadzić do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Celem pomocy społecznej jest także zapobieganie powstawaniu sytuacji określonych w art. 1 ust.1. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Świadczenie pomocy społecznej powinno służyć również umacnianiu rodziny. Potrzeby osoby i rodziny korzystającej z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Powołany w sentencji decyzji przepis art.32 ust. 1 i 2 określa przesłanki przyznania zasiłku celowego. Stanowi bowiem, że w "celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może zostać przyznany zasiłek celowy z pomocy społecznej. Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów leków i leczenia, remontu mieszkania, opału i odzieży, pobytu dziecka w żłobku lub przedszkolu, a także kosztów pogrzebu". Zgodnie z art.38 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej świadczenia z pomocy społecznej przyznawane są na wniosek: - osoby zainteresowanej, - przedstawiciela ustawowego osoby zainteresowanej, - innej osoby , za zgodą osoby zainteresowanej lub jej przedstawiciela ustawowego. Pomoc społeczna może być udzielana z urzędu. Organy obydwu instancji nie ustaliły istnienia przesłanek z art.32 ustawy oraz nie ustaliły, czy wnioskodawca jest przedstawicielem ustawowym swoich dzieci [....] i [....] , skupiając się na prawnie relewantnej okoliczności, iż wnioskodawca nie pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z synami i nie łoży na ich utrzymanie. Jeżeli A.C. jest przedstawicielem ustawowym [....] i [....] C. , to nie można jego wniosku traktować jako wniosku "innej osoby" , który wymaga zgody osoby zainteresowanej lub jego przedstawiciela ustawowego. Tak więc uzasadnienie decyzji organu I i II instancji jest całkowicie błędne. Nadto, nie wiadomo dlaczego wniosek A.C. został potraktowany przez organ jako wniosek o przyznanie zasiłku celowego /jak wynika z podstawy prawnej rozstrzygnięcia podanej w decyzji/. Wobec powyższego , uznając skargę za zasadną, na podstawie art.145 §1 pkt 1 a) oraz art. 135 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.