II SA/Kr 2159/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie: WSA Aldona Gąsecka -Duda AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant Joanna Kłos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2005r. sprawy ze skargi S. C. na decyzję Kierownika Urzędu d/s Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia [...] 2001 r. Nr [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich 1. odmawia przywrócenia terminu do wniesienia skargi 2. skargę odrzuca IISA/Kr 2159/01 UZASADNIENIE W dniu [...] lipca 2001 r. S. C. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję ostateczną Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W., dnia [...] lutego 2001r, którą utrzymał w mocy decyzję własną z dnia z dnia [...].08.2000r o pozbawieniu S. C. uprawnień kombatanckich. Decyzja ta została doręczona w dniu [...].02.2001 r., a jej odbiór pokwitował własnoręcznie S. C. (dowód : zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 20 akt administracyjnych). Decyzja zawierała pouczenie o możliwości wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. W skardze zawarty został wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu tego wniosku skarżący podał, że w otwartym terminie do wniesienia skargi był obłożnie chory. Nawet nie wiedział, że taką decyzję ktoś odebrał i pokwitował odbiór. Do skargi dołączył zaświadczenie lekarskie z dnia [...].07.2001r., z którego wynika, że "w okresie od [...].03.2000r do [...].04.2000r oraz od [...].07.2001 r., do nadal był niezdolny do podróży w celu badania i stawienia się w Urzędzie do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych". Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. W pierwszej kolejności należało rozważyć, czy możliwe było przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Stosownie do przepisu art. 86 § 1. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl przepisu art. 87 § 1 ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Samo wniesienie prośby przez zainteresowanego nie jest wystarczającą przesłanką do przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej, koniecznym jest bowiem także uprawdopodobnienie przez zainteresowanego, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp. Treść dołączonego przez skarżącego zaświadczenia lekarskiego nie wykazuje tych okoliczności. Wobec powyższego, na podstawie powołanego wyżej przepisu, uznając, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, orzeczono jak w punkcie i wyroku. Konsekwencją tego rozstrzygnięcia jest stwierdzenie, że skarga jest spóźniona. Stosownie do przepisu art. 58 § 1 ustawy Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Dlatego też orzeczono jak w punkcie II wyroku.