II SA/Kr 216/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: starszy referent sądowy Adrianna Garus po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2025 r. sprawy ze skargi H. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 30 grudnia 2024 r. znak: SKO.ZP/415/9/2024 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala. II SA/Kr 216/25 UZASADNIENIE Prezydent Miasta Krakowa decyzją nr 529/6730.2/2024 z 10 listopada 2023 r., znak: AU-02-8.6730.2.356.2013.KCZ, umorzył postępowanie w sprawie ustalenia H. G. warunków zabudowy dla "nadbudowy, przebudowy oraz rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego z przeznaczeniem na budynek mieszkalny jednorodzinny zlokalizowany na działkach nr [...] i nr [...] przy ul. [...] w K.". W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał za Naczelnym Sądem Administracyjnym (II OSK 2532/19), że "[...] wydanie decyzji o warunkach zabudowy w stosunku do inwestycji już zrealizowanych lub będących w toku dopuszczalne jest wyjątkowo – w sytuacji nałożenia na inwestora przez organ nadzoru budowlanego obowiązku przedłożenia tej decyzji w ramach postępowania zmierzającego do doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Nie jest dopuszczalne, aby inwestor inicjował postępowanie co do ustalenia warunków zabudowy niezależnie od działań podejmowanych przez organ nadzoru budowlanego [...]". Ogólna zasada, że inwestor może ubiegać się o ustalenie warunków zagospodarowania danego terenu nawet kilkakrotnie przedstawiając we wnioskach różne warianty zamierzenia inwestycyjnego ma zastosowanie do zamierzeń inwestycyjnych, a nie do inwestycji już zrealizowanych lub będących w toku. W przypadku tych ostatnich decyzja WZ ma inny charakter i ze swej istoty musi dotyczyć obiektu istniejącego oraz pozostawać w ścisłym związku z toczącym się postępowaniem legalizacyjnym. Organ pierwszej instancji wskazał, że postępowanie zostało zainicjowane w związku z nałożeniem postanowieniem PINB z 7 grudnia 2012 r. (znak: ROIK III.AST-7355-268/12) na inwestora obowiązku przedłożenia ostatecznej decyzji WZ na potrzeby postępowania legalizacyjnego prowadzonego na podstawie art. 48 i 49b Pb. 5 kwietnia 2019 r. inwestor przedłożył organowi nadzoru budowlanego decyzję WZ z 29 września 2017 r. (znak: AU-2/6730.2/1251/2017) (NSA wyrokiem z 20 kwietnia 2022 r., sygn. akt II OSK 1430/19, uchylił decyzje organów obu instancji). Postanowieniem z 21 kwietnia 2020 r. (znak: ROiK III.5160.33.2012.AST) PINB ustalił opłatę legalizacyjną (NSA wyrokiem z 18 sierpnia 2021 r., sygn. akt II OSK 325/22, uchylił postanowienia organów obu instancji). 2 czerwca 2023 r. PINB wydał zaświadczenie o braku uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności własnego postanowienia z 7 grudnia 2012 r. (znak: ROiK.III.AST-7355-268/12). Organ nadzoru budowlanego prowadzi postępowanie w sprawie nadbudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr [...] przy ul. [...] w K. bez uzyskania wymaganego pozwolenia na budowę (znak: ROiK.III.5160.33.2012.AST; aktualny znak: ROiK.1.5160.263.2022.AST), które zawieszono postanowieniem z 5 czerwca 2023 r. na zagadnienie prejudycjalne polegające na konieczności uzyskania decyzji WZ w postępowaniu znak: AU-02-3.6730.2.647.2022.KCZ. Faktem jest, że taka decyzja WZ została wydana 7 lipca 2023 r. i obecnie toczy się postępowanie odwoławcze. Choć zatem niniejsze postępowanie wszczęto na potrzeby postępowania przed organem nadzoru budowlanego (znak: ROIK III.AST-7355-268/12) w związku z postanowieniem PINB z 7 grudnia 2012r., to obecnie nie jest związane z aktualnie prowadzonym postępowaniem organu nadzoru budowlanego (znak: ROiK 1.5160.263.2022.AST). Na brak związku wskazuje treść postanowienie PINB z 5 czerwca 2023 r., w którym wskazano na jego związek z postępowaniem AU-02-3.6730.2.647.2022.KCZ. Skoro zatem okazało się, że wniosek obejmuje zrealizowane już zamierzenie inwestycyjne, a przed organem nadzoru budowlanego nie toczy się odpowiednie postępowanie, na potrzeby którego inwestor ubiega się o decyzję WZ, to postępowanie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 30 grudnia 2024 r., znak: SKO.ZP/415/9/2024, wydaną po rozpatrzeniu odwołania H. G., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, wskazując przy tym, że bez znaczenia są: stanowisko inwestora, że decyzja wydana w postępowaniu AU-02-3.6730.2.674.2022.KCZ nie jest ostateczna ani prawomocna, a także kwestie związane z oknem, bo postępowanie w sprawie warunków zabudowy musi pozostawać w związku z prowadzonym postępowaniem legalizacyjnym, zaś umiejscowienie lub wielkość okna nie jest przedmiotem warunków zabudowy, bo konkretyzacja takich szczegółów odbywa się dopiero na etapie pozwolenia na budowę. W skardze H. G. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa procesowego), zarzucając przy tym naruszenie: 1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez przyjęcie, że postępowanie WZ nie jest związane z postępowaniem legalizacyjnym ROIK I.5160.263.2022.AST, albowiem postępowanie legalizacyjne jest związane z decyzją WZ AU-02-6730.2.674.2022.KCZ i bez znaczenia pozostaje tutaj okoliczność, że decyzja ta nie jest ostateczna ani prawomocna, gdy tymczasem Kolegium wydało decyzję z 18 kwietnia 2024 r. uchylającą decyzję Prezydenta Miasta Krakowa nr 302/6730.2/2023 z 7 lipca 2023 roku, a zatem w dacie rozstrzygania w obrocie prawnym nie było decyzji WZ AU-02-3.6730.2.647.2022.KCZ; 2) art. 59 ust. 1 i art. 52 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. i w powiązaniu z art. 48 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 i 2 (obecnie art. 48b ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2) Pb przez przyjęcie, że w przypadku nałożenia na inwestora obowiązku przedłożenia decyzji WZ, inwestor może uzyskać tylko jedną decyzję WZ, gdy tymczasem nie ma zakazu starania się o dwie decyzje WZ, o ile tylko różnią się one od siebie zakresem, a żadna z nich nie obejmuje zakresem prac innych niż prace legalizowane (różne warianty są możliwe dlatego, że inwestor nie ma obowiązku zalegalizowania całości prac i w zależności od przyjętego wariantu może rozważać częściową rozbiórkę tych prac, których nie będzie chciał zalegalizować albo wykonać w innym trybie); 3) art. 52 ust. 3 i art. 56 w związku z art. 48 ust. 2 i ust. 3 u.p.z.p. przez: a. uzależnienie toczenia się postępowania od nieposiadania przez inwestora równoległej decyzji (wydanej w innym postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy) jako nieprzewidzianego przepisami warunku; b. umorzenie postępowania skutkujące odmową ustalenia warunków zabudowy mimo spełnienia wszystkich przesłanek pozytywnych (co wynika z istnienia ostatecznej równoległej decyzji WZ); c. art. 140 zd. 1 in principio w związku z art. 143 zd. 1 media parte k.c. w powiązaniu z art. 48 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 i 2 (obecnie art. 48b ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2) Pb przez wydanie decyzji wykluczającej ustalenie warunków zabudowy niezbędnych dla realizacji prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane – i to podwójnie, bo przez nałożenie nieznanego ustawie ograniczenia w postaci możliwości uzyskania tylko jednej decyzji WZ oraz przez zastosowanie analogicznej sankcji jako dodatkowej kary nieprzewidzianej przy legalizacji. W uzasadnieniu skargi przyznał, że legitymuje się jedną decyzją WZ związaną z legalizacją, jednakże jest ona nieprawomocna i dotyczy innego zakresu. Wskazał, że toczyło się więcej niż jedno postępowanie o ustalenie warunków zabudowy, jednakże wnioski różniły się zakresem (żaden z nich nie wykraczał poza pierwotnie rozpoczęte lub zrealizowane prace). Nie trzeba zwalczać wielości decyzji WZ, skoro art. 65 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. przewiduje wygaśnięcie "nadmiarowych" rozstrzygnięć w razie uzyskania pozwolenia na budowę. Skarżący podkreślił, że wnioskiem objęto tylko te prace, które zostały już zrealizowane albo znacząco zaawansowane do czasu wydania postanowienia o wstrzymaniu robót. Jego zdaniem nie może być tak, że osoba zobowiązana musi w przypadku starania się o decyzję WZ w trybie legalizacyjnym ściśle przedmiotowo wybrać tylko jedne warunki zabudowy i o ich ustalenie wystąpić mimo ryzyka, że: (i) nie zostaną one zaakceptowane przez organ, (ii) zostaną zakwestionowane przez instytucje uzgadniające, (iii) będą przedmiotem skutecznych zarzutów stron postępowania lub później stron postępowania legalizacyjnego. Takiemu niebezpieczeństwu skarżący mógł przeciwdziałać przez równoległe wystąpienie o kilka decyzji WZ, co nie komplikuje i nie wydłuża postępowań. Elastyczność co do zamierzeń inwestycyjnych jest uprawnieniem inwestora. Sporny obiekt jest objęty ochroną konserwatorską, co spowodowało konieczność przedkładania dokumentacji projektowej o takim stopniu szczegółowości, jaka jest wymagana dla uzyskania pozwolenia na budowę. To dodatkowo przyczyniło się do potrzeby zachowania elastyczności planistycznej (skutkującej alternatywnymi wnioskami o decyzje WZ), ponieważ wnioski te – w razie ich uwzględnienia – skutkować winny wydaniem decyzji utrwalających detaliczne rozwiązania architektoniczne (co normalnie nie ma zwykle miejsca), które potencjalnie mogą ulec zmianie – na żądanie organów architektoniczno- budowlanych czy nadzoru budowlanego – na etapie weryfikacji i zatwierdzenia projektu budowlanego w dalszym toku procedury legalizacyjnej. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi, wskazując przy tym, że niedopuszczalna jest dowolność w kształtowaniu przez inwestora samowoli budowlanej w przyszłości (przy toczącym się postępowaniu legalizacyjnym) przez kreowanie różnych wariantów tej samowoli, albowiem stanowiłoby to dodatkowy tryb ustalania warunków zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.). sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. W tak zakreślonych ramach skarga okazała się bezzasadna. Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 30 grudnia 2024 r., znak: SKO.ZP/415/9/2024, utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa o umorzeniu postępowania nr 529/6730.2/2024 z 10 listopada 2023 r., znak: AU-02-8.6730.2.356.2013.KCZ w sprawie z wniosku H. G. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji: "Rozbudowa i nadbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z przeznaczeniem na budynek mieszkalny jednorodzinny na działce nr [...] obr[...] przy ul. [...] w K.", wobec jego bezprzedmiotowości. W okolicznościach niniejszej sprawy bezsporne jest, po pierwsze, że przedmiot postępowania administracyjnego zakończonego obecnie zaskarżoną decyzją wiąże się z postanowieniem PINB z dnia 7 grudnia 2012 r. znak: ROiK III.AST-7355-268/12. Zakres inwestycji objętej wnioskiem H. G. o ustalenie warunków zabudowy z dnia 6 marca 2013 r. obejmuje wykonane roboty budowlane, względem których toczy się postępowanie legalizacyjne w sprawie nadbudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K., wykonywanej bez wymaganej zgody organu administracji architektoniczno-budowlanego. Po drugie, bezsporne jest, że skarżący równolegle złożył kilka wniosków o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla potrzeb legalizacji samowoli budowlanej w budynku przy ul. [...] w K. i jedno z tych postepowań zostało już zakończone decyzją ostateczną. Na dzień orzekania przez organ odwoławczy w niniejszej sprawie tj. w dniu 30 grudnia 2024 r., istniała w obrocie prawnym ostateczna decyzja, wydana na rzecz H. G., o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji pn. "Rozbudowa i nadbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z przeznaczeniem na budynek mieszkalny jednorodzinny na działce nr [...] obr[...] przy ul. [...] w K.", tj. decyzja Prezydenta Miasta Krakowa nr AU-2/6730.2/359/2017 z dnia 24 marca 2017 roku, znak: AU-02-8.6730.2.332.2013.MPI/EUL, która została częściowo zreformowana a w pozostałym zakresie utrzymana w mocy utrzymana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 14 września 2023 roku, znak: SKO.ZP/415/228/2023. Z urzędu wiadomo Sądowi, że wyrokiem z dnia 30 stycznia 2024 r., II SA/Kr 1479/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na tę decyzję. Orzeczenie to nie jest prawomocne. Wobec powyższego, sprawa ustalenia warunków zabudowy dla rozbudowy i nadbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego z przeznaczeniem na budynek mieszkalny jednorodzinny na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. została już wcześniej zakończona ostateczną decyzją ustalającą warunki zabudowy, która istnieje w obrocie prawnym. W tym miejscu podkreślić należy specyficzny charakter decyzji o warunkach zabudowy wydawanej dla inwestycji już zrealizowanej, w ramach prowadzonego postępowania legalizacyjnego. W tej sprawie wypowiedział się Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 20 kwietnia 2022 r. sygn. II OSK 1430/19 ( sprawa ze skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 948/18 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 27 kwietnia 2018 r., nr SKO.ZP/415/890/2017 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy): "Wydanie decyzji o warunkach zabudowy w stosunku do inwestycji już zrealizowanych lub będących w toku jest zatem dopuszczalne wyjątkowo - w sytuacji nałożenia na inwestora przez organ nadzoru budowlanego obowiązku przedłożenia tej decyzji w ramach postępowania zmierzającego do legalizacji samowoli budowlanej. Nie jest zaś dopuszczalne, aby inwestor inicjował postępowanie o ustalenie warunków zabudowy dla takiej inwestycji niezależnie od działań podejmowanych przez organ nadzoru budowlanego (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 czerwca 2019 r. sygn. akt II SA/Po 859/18, LEX nr 2695336). Należy bowiem odróżnić decyzję o warunkach zabudowy wydawaną w celu uzyskania pozwolenia na budowę od decyzji o warunkach zabudowy wydawanej w celu legalizacji samowoli budowlanej. Decyzje te różnią się celem, dla którego są wydawane. Decyzja, której obowiązek przedłożenia został nałożony przez organ nadzoru budowlanego w ramach postępowania legalizacyjnego, ma na celu umożliwić legalizację już istniejącego obiektu budowlanego, a nie realizację obiektu, który inwestor dopiero planuje zrealizować (por. wyrok NSA z dnia 25 maja 2021 r., sygn. akt II OSK 2288/18, LEX nr 3192430). Jeżeli zaś obiekt już istnieje, możliwość ubiegania się przez inwestora o wydanie decyzji o warunkach zabudowy musi pozostać w ścisłym związku z postępowaniem legalizacyjnym, w ramach którego wydawane jest postanowienie w tym przedmiocie (por. wyrok NSA z dnia 24 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1538/15; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 265/18 – dostępne w CBOSA)." Oznacza to, że wyłączona jest możliwość uzyskania wielu różnych decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej. Z oczywistych względów nie ma bowiem w tym trybie miejsca na formułowanie zróżnicowanych wniosków co do np. parametrów zamierzonej inwestycji. To co zostało zrealizowane jest i istnieje w konkretnym, określonym kształcie i w takim właśnie kształcie podlega legalizacji. Skoro tak jest, to dla konkretnego, istniejącego, zrealizowanego już przedsięwzięcia budowlanego może być wydana tylko jedna decyzja o warunkach zabudowy i to wyłącznie w związku z prowadzonym przez organy nadzoru budowlanego postępowaniem legalizacyjnym. To z kolei prowadzi do wniosku, że niniejsza sprawa została już poprzednio rozstrzygnięta decyzją ostateczną, a to stanowi przeszkodę do prowadzenia postępowania i wydania decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty. Taka decyzja byłaby obarczona istotną wadą powodującą nieważność decyzji, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Jak wskazuje się w doktrynie, przepis ten spełnia rolę gwarancyjną w stosunku do zasady trwałości decyzji administracyjnej ostatecznej, wyrażonej w art. 16 § 1, rozciągając tę gwarancję na samą decyzję oraz na sprawę, którą załatwia, a także zasady zakazu ponownego orzekania w tożsamej sprawie (ne bis in idem) oraz zasady powagi rzeczy osądzonej (T. Kiełkowski, komentarz do art. 156, w: red. H. Knysiak-Sudyka, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", WKP 2023). W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości stanowisko, zgodnie z którym res iudicata występuje w przypadku tożsamości sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwiema decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Tożsamość ta istnieje, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy (zob. przykładowo wyrok NSA z 7 czerwca 2024 r., I OSK 1225/23, orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie tożsamość sprawy rozstrzygniętej uprzednią decyzją ostateczną oraz sprawy, w której Kolegium umorzyło postępowanie, nie budzi wątpliwości. Tożsamy jest wnioskodawca, tożsamy jest również przedmiot sprawy. Na gruncie obecnie rozpatrywanej sprawy potwierdzenie tożsamości spraw znajduje potwierdzenie w kontekście związku przedmiotu sprawy z postępowaniem legalizacyjnym. Oba postępowania, obecne i wcześniej zakończone, obejmowało te same roboty budowlane, względem których toczy się postępowanie legalizacyjne, a którego rozstrzygnięcie jest uwarunkowane wydaniem bądź niewydaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy. Sam skarżący przyznał w skardze, że legitymuje się jedną decyzją WZ związaną z legalizacją, jednakże jest ona nieprawomocna i dotyczy innego zakresu, choć równocześnie wskazał, że toczyło się więcej niż jedno postępowanie o ustalenie warunków zabudowy, wnioski różniły się zakresem, ale żaden z nich nie wykraczał poza pierwotnie rozpoczęte lub zrealizowane prace. Wyjaśnić jednak należy, że nie ma racji organ wskazując, że postępowanie legalizacyjne zostało zawieszone przez PINB postanowieniem z dnia 5 czerwca 2023 r. znak ROIK.I.5160.263.2022.AST w oczekiwaniu na konkretną decyzję o warunkach zabudowy procedowaną (jako jedna z wielu) pod znakiem AU-02-3.6730.2.674.2022.KCZ. Postępowanie legalizacyjne zostało zawieszone w oczekiwaniu na dostarczenie przez inwestora ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, tj. w oczekiwaniu na rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, na zasadzie art. 97 pkt. 4 Kpa. Znak sprawy pod którą prowadzone jest postępowanie o ustalenie warunków zabudowy dla potrzeb postepowania legalizacyjnego nie ma w okolicznościach niniejszej sprawy rozstrzygającego czy istotnego znaczenia. Istotne jest to, że ostateczna decyzja o warunkach zabudowy, niezbędna do legalizacji, istnieje już w obrocie prawnym. Wobec istnienia wcześniejszej i ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy dla robót objętych postępowaniem legalizacyjnym nie sposób też bronić wyrażonej w skardze tezy o naruszeniu art. 140 oraz art. 143 k.c. poprzez pozbawienie ustalenia warunków zabudowy niezbędnych dla realizacji prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z przywołanych przepisów nie można w żaden sposób wyprowadzić normy uzasadniającej przełamanie zasady powagi rzeczy osądzonej na gruncie prawa administracyjnego. Umorzenia postępowania w przedmiotowej sprawie, wobec istnienia decyzji administracyjnej o warunkach zabudowy dla robót objętych postępowaniem legalizacyjnym, nie sposób też traktować jako sui generis sankcji nie przewidzianej przy legalizacji samowoli budowlanej. Mając powyższe na względzie, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, oddalając skargę, na podstawie art. 151 P.p.s.a.